Spaarrente weer omlaag

De rente gaat weer omlaag. Tenminste de spaar- en de depositorente bij één van de drie banken waar ik spaar. Het gaat maar om 0,05% respectievelijk 0,1%. Heel weinig dus. Maar omdat de rente zo laag is, is het relatief ten opzichte van de huidige rente weer wel significant. Dat maakt het misschien nog wel deprimerender. Niet dat je je stemming er door moet laten beïnvloeden. Het ligt toch buiten je invloedssfeer en je kunt er maar beter vrolijk onder blijven.

De nieuwe, lagere, rente voor deposito's gaat pas vrijdag in. Ik vind het netjes van de bank dat ze dat aankondigen. Het betekent dat ik nog kan beslissen om nu een deposito te openen met de huidige rente. Ik ben ook een beetje wantrouwig, want het lijkt ook een beetje op een actie om deposito's binnen te halen. Misschien beslissen mensen wel overhaast voor een deposito onder druk van de deadline terwijl ze er zonder de druk na rustige overweging toch vanaf zouden zien. Ik weet het niet. Volgens mij is het op het moment niet bijster interesssant voor banken om spaargeld binnen te halen. Misschien gaan ze voor klantenbinding.

Hoe dan ook, ik ga eens even rustig nadenken of ik nog spaargeld in een deposito kan en wil zetten. En om te voorkomen dat ik onder druk een verkeerde beslissing neem, ga ik er daarna nog een nachtje over slapen. Ik heb nog tot en met donderdag.

Hoe bevalt het?

Hoe ziet mijn leven eruit nu ik niet meer werk? Lonneke van project Lonica vroeg me dat, en Mom4Life was ook benieuwd. En ik vind het leuk om antwoord te geven. Eerst wat algemener en in een volgende post zal ik proberen te beschrijven hoe mijn dagen eruit zien.

Allereerst: het bevalt goed.
Ik vind het heerlijk om echt vrij te zijn. Het voelt zo anders dan vakantie. Ik ben echt vrij om te doen en laten wat ik wil. Ik geniet meer van dezelfde dingen. Ik denk omdat ik niet hoef te kiezen waar ik mijn vrije tijd voor inzet. Ik ben gewoon lekker aan het leven.
Het helpt daarbij denk ik ook dat ik geen groot doel of doelenlijstje voor mezelf heb gemaakt. Ik hoef deze tijd niet te benutten. Ik mag deze tijd benutten, en ik mag hem ook niet benutten.

Eigenlijk is het enige waar ik me af en toe zorgen om maak, dat dit eindig is. Ik had niet voldoende gespaard om voor altijd en eeuwig met pensioen te gaan, dus ik moet ooit weer inkomen gaan genereren. Maar het bevalt zo goed dat ik helemaal geen zin heb om weer te gaan werken. En soms komt daar de vraag bij of dat wel zal lukken. Als ik me daar zorgen over maak, zeg ik tegen mezelf: 'Tegen de tijd dat het zover is, deal je er maar mee. Nu is het nog niet aan de orde.' Dat helpt vrij aardig. Het is echt onzin om deze tijd te laten overschaduwen door dat het hoogstwaarschijnlijk niet eeuwig kan duren. Dat is een oude wijsheid, een variant op Een mens lijdt dikwijls het meest door het lijden dat hij vreest. Dat zei ik 'vroeger' ook al wel tegen mezelf, toen kwam het minder goed aan. Ik merk dat ik me er nu beter naar kan gedragen/voelen dan toen ik nog werkte. Ik denk dat het met mindset te maken heeft. Ik ben echt helemaal vrij, en ik leef hier en nu. Ik weet niet helemaal zeker of dat het precies is, ik vind het lastig om dat helemaal scherp te definiëren. Heerlijk ontspannen is het in ieder geval.

Is het dan alleen maar halleluja? Ja, eigenlijk wel. Dus: ALS JE ZOIETS ALS DIT VOOR JEZELF KUNT SJEFFEN, DOE HET DAN. Maar nee, niet elke dag is een spreekwoordelijke roze wolk, ook nu zijn er momenten dat ik baal, dat er om me heen dingen gebeuren waar ik verdrietig van word, dat ik hoofdpijn heb, dat er dingen mislukken, dat ik aan het einde van de dag denk 'waarom heb ik nou vandaag alleen maar suffe dingen gedaan?' Maar het is allemaal minder erg, want ik leef het leven dat ik wil leven.
En eerlijk is eerlijk: het gebeurt ook wel veel minder vaak, het duurt minder lang of het is minder erg dan toen ik nog werkte. Dus het is allemaal wat beter te hebben. Zelfs die stomme griep, die ik nu nog steeds een beetje heb, is te hebben. Begrijp me goed: Ik vind dat mijn griep lang duurt en te lang, en ik vind het niet leuk. Maar toch heb ik het idee dat ik er minder last van heb.
Dat vind ik trouwens ook een aparte ervaring: ziek zijn terwijl je vrij bent. Je hoeft je niet af te vragen hoe het op je werk gaat, het is niet vervelend voor collega's, je hoeft je niet af te vragen of je misschien al fit genoeg bent om wat thuis te werken en of dat nodig of onnodig is. En ook nu heb ik afspraken af moeten zeggen door die griep en dat is vervelend (voor mezelf en voor degene met wie ik een afspraak had), maar ik schuif de afspraken door. Anders dan op mijn werk hoef ik die niet in te halen bovenop het normale werk van de week. Doorgeschoven afspraken komen nergens bovenop.

Ik ben dus nu blij dat ik deze keuze gemaakt heb. Of ik er over vijf jaar nog blij mee ben, moet de tijd uitwijzen. Deze fijne tijd steek in ieder geval in mijn zak.

In een volgende post meer over mijn dagelijks leven nu.

Voorproefmaand 8: januari 2017

Januari was de achtste maand van het voorproefje op mijn pensioen. Dat betekent dat ik al mijn uitgaven betaal van gespaard geld. Mijn budget is €1.450,- per maand. Ik heb ook een ijkbedrag, dat is €1.310,- per maand

Uitgaven binnen budget en net iets over het ijkbedrag

In januari heb ik €1.333,- uitgegeven, 23 euro meer dan het ijkbedrag. Dat vind ik nog wel acceptabel. Toch waren er afwijkende posten:

1. Ik gaf vooral meer uit aan uitjes (90 euro méér maar liefst). Dat waren gezellige etentjes en lunches en een bijdrage aan een familievakantie die nog moet komen.
2. Mijn bankkosten waren hoger dan gemiddeld omdat het kwartaalbedrag is afgeschreven.
3. Ik gaf minder uit aan vervoer, cadeautjes en onvoorzien.

Inkomsten
Begin januari liet ik Klezzer* uitbetalen voor de afgelopen drie maanden. Ik ben niet zo actief geweest, ik heb maar één review geschreven in die maanden. Daar kreeg ik meteen wel een bonus voor. Maar de inkomsten lopen gewoon door, ook als je niet schrijft. Ik heb in die drie voorgaande maanden 41 euro verdiend bij Klezzer, in januari heb ik maar ongeveer vijf euro verdiend.

Omdat het bij het spaarprogramma Euroclix* loont als je meer spaart voor je uit laat betalen, heb ik al sinds juni niet meer uit laten betalen. De teller staat inmiddels op 6.895 clix. Dat is nu zo'n 96 euro waard (hoewel ik maar 84 euro uit zou kunnen laten betalen, omdat je alleen per 1.000 uit kan laten betalen). Maar ik spaar lekker door, misschien wel tot ik 20.000 clix heb, en 325 euro uit kan laten betalen.
Tweede helft vorig jaar was ik niet zo actief, maar in januari heb ik best actief geklikt en meegedaan aan onderzoeken. Daarmee heb ik 1.890 clix verdiend, dat is tegen de koers die ik inmiddels bereikt heb € 26,47 waard.

Voorproefstand
Al met al is dit de voorproefstand geworden:

De einddatum is een maand opgeschoven! Daar ben ik blij mee. Komt gedeeltelijk doordat ik vrijwel altijd onder mijn budget blijf met m'n uitgaven en gedeeltelijk door het zakcentje dat ik verdien met online inkomsten. Als de voorspellingen kloppen, kan ik mooi tot mijn vijfenveertigste van het voorproeven genieten.

*Als je je via deze links naar Klezzer en Euroclix aanmeldt, kun je meteen beginnen met online een zakcentje bijverdienen. Je krijgt een welkomstbonus, en ik krijg een bonus omdat je je via mij hebt aangemeld. Win-win lijkt me, dankjewel.

Schoenmaker - met tip!

Met lood in mijn schoenen ging ik gisteren terug naar de schoenmaker, waar ik vorige week had aangegeven dat ik met 'een flink profiel' iets anders bedoelde dan de fijne ribbeltjeszool die de schoenmaker onder mijn rode laarzen gezet had. En waar ik vervolgens (door een medwerker) weggestuurd was voor we er naar mijn gevoel een gesprek/discussie over gevoerd hadden. (Ik schreef er eerder over.)

Ik vond het lastig, want ik wilde echt niet dertig euro betalen voor laarzen die ik nauwelijks zou gaan gebruiken. Ik heb die laarzen al lang en ik heb ze weinig gedragen. Steeds als ik ze wel droeg, was de conclusie dat ze te glad waren, ook al toen ik ze net had en ook als het niet gevroren had. Door er een flink profiel onder te laten zetten hoopte ik daar verandering in te brengen.
Tegelijkertijd kon ik me de positie van de schoenmaker ook wel voorstellen. Blijkbaar had hij er een standaard-zool onder gezet. Dat doet hij echt niet om mij te pesten of er gemakkelijk vanaf te zijn. Dat doet hij omdat hij dacht dat ik dat wilde. Ik weet niet wat het hem kost om dat weer aan te passen.

Dus ik liep nog te piekeren hoe we dit win-win op konden lossen toen ik de zaak binnenstapte. En toen verdwenen mijn zorgen als sneeuw voor de zon. Want ik kon ze zien hangen. Mijn rode laarzen. Mét flink profiel.

Zodra ik aan de beurt was, heb ik meteen gezegd dat ik zag dat hij een flink profiel onder mijn laarzen had gezet en dat ik daar heel blij mee was. Hij legde uit dat die ribbeltjeszool 'profielzool' heet en dat dit een zool is voor bergschoenen. "Dat wist ik niet. Ik ben hier superblij mee, bedankt dat u het heeft opgelost," zei ik zo hard mogelijk zonder dat het raar zou worden. Ik hoop dat voorbijlopende potentiële klanten het gehoord hebben.

Tips (niet alleen bruikbaar bij de schoenmaker)
De les die ik geleerd heb en dus mijn tip als je naar de schoenmaker gaat:

• Bespreek helder met hem wat je graag zou willen en vraag hem om te laten zien welk materiaal hij gaat gebruiken en of er nog alternatieven zijn.
  Hij vindt het vast leuk om dat gesprek aan te gaan, het gaat per slot van rekening over zijn vak. En jij weet vantevoren wat je krijgt. 
• Vraag ook naar de prijs.
  Ik vind dertig euro al veel, maar toen ik net googelde op zoek naar plaatjes van verschillende zolen, kwam ik prijslijsten tegen waarin €152,- werd gevraagd voor bepaalde zolen.

Verzekeren is niet normaal

Reclame werkt. Al geruime tijd erger ik me aan reclame van een bank. Ze bestempelen in die reclame dingen als normaal die ik niet normaal vind. Ze gebruiken (zoals in elke reclame) trucjes om me te overtuigen: een bekende Nederlander, die de vraag die hij stelt retorisch brengt, het gebruik van het woordje 'toch', dat soort dingen.

Maar ik vind het dus bijvoorbeeld niet normaal om al je aankopen te verzekeren. Ik heb hetzelfde stokpaardje als veel andere consuminderaars: Verzeker alleen dingen die noodzakelijk voor je zijn en waarvan je de kosten van vervanging of reparatie zelf niet kunt dragen. (Dit is ook zo'n trucje trouwens: benoemen dat anderen ook vinden wat jij vindt, maar dat terzijde.)
Ál je aankopen een maand verzekeren tegen verlies, diefstal of beschadiging vind ik echt onzin. Je maakt dan geen onderscheid meer in wat noodzakelijk voor je is. En hoe je het ook wendt of keert, dat kost geld. Dat zal niet uit het liefdadigheidsfonds van de bank komen, dus betaal je daar als consument uiteindelijk voor.
Alleen als je absoluut minimalistisch leeft en geen reserves hebt, is het een goed plan om alles te verzekeren. Maar voor de meesten van ons zou verzekeren eerder een uitzondering moeten zijn dan regel.

Eerlijk is eerlijk. Ik heb de site van die bank opgezocht en het betaalpakket vergeleken met mijn betaalpakket. Het betaalpakket van die andere bank (inclusief in mijn ogen abnormale extra's) is goedkoper. Sjonge. Ik ben nog niet overgestapt, want ik denk dat dat nogal wat consequenties heeft en het verschil is niet zo heel groot. Maar de twijfel is gezaaid.
En zo werkt reclame dus wel en niet: ik heb de site opgezocht, ik heb de bank op mijn netvlies en ik heb erover geblogd, maar ik ben niet overgestapt.

De huismuts

Sinds ik vrij ben, ben ik vaker thuis. Ik ga regelmatig een paar daagjes oppassen of naar mijn ouders, maar al met al denk ik toch dat ik, zeker overdag, vaker thuis ben. Dat betekent dat de verwarming vaker aan staat. Ik ben nogal een koukleum, maar ik probeer het enigszins binnen de perken te houden.

Zo draag ik graag een muts binnen. Van de trend om in de zomer altijd en overal een muts te dragen snap ik niet zo veel. (Behalve als het is om voorbereid te zijn op snelle afkoeling in de latere avond-uren.) Maar in het koude seizoen binnen een muts dragen, werkt heel goed. Je verliest veel minder warmte en ik vind het heel comfortabel aanvoelen. Volgens mij zijn er wel wat mensen die het doen, en is de trend vanuit de zomer wel her en der blijven hangen maar je ziet het eigenlijk toch heel weinig. (Of kijk ik niet goed?)

En omdat je het zo weinig ziet, voel ik me er dan weer niet helemaal senang bij om ook in gezelschap m'n muts op te houden. Maar misschien moet ik daar gewoon overheen stappen en een 'trendpusher' worden (ik denk niet dat ik de eerste ben, dus een echte trendsetter ben ik niet).

Profiel

Gisteren schreef ik: "Het korte verhaal is dat ik naar een outlet van een sportwinkel toog en daar voor veertig euro een dunne skibroek kocht en gevoerde laarsjes met een flink profiel." Dit is het langere verhaal:

Ik had eerder al naar mijn schoenencollectie gekeken en geconcludeerd dat ik eigenlijk geen warme schoenen of laarzen met profiel had. Ik had wel een paar stoere rode laarzen waarvan ik me vanaf het begin al afvroeg waarom daar geen stoere dikke zool met profiel onder zat. Het kleine ribbeltje wat er bij aanschaf onder gezeten had was inmiddels bijna verdwenen en de zolen waren spekglad.

Ik twijfelde een beetje of ik ze zou laten verzolen, want dat is best prijzig wist ik, en je kunt in de uitverkoop voor weinig nieuwe schoenen kopen. Toch viel mijn keuze op nieuwe hakken en zolen. Ik bedacht dat nieuwe laarzen waarschijnlijk toch net iets duurder waren en bovendien vind ik dit leuke laarzen. Dat bespaart me weer het uitzoeken van een nieuw paar (dat vind ik echt niet leuk).

Op maandagmiddag ging ik de stad in met mijn laarzen in mijn rugzak. Mijn vaste schoenmaker was dicht (niet dat ik zo vaak schoenen laat verzolen, maar ik kom hem ook wel eens tegen buiten zijn winkel en dan maken we altijd een gezellig praatje). Omdat mijn schoenen in de tas zaten waar ik boodschappen mee ging doen, liep ik door naar een andere schoenmaker.

Ik vroeg of hij zolen had met een flink profiel. "Tja, dat is glad ja," zei hij wijzend op de zool met een restje ribbeltje. Ik vroeg wat het kostte en slikte even toen hij 29 euro zei. Ik had echt schoenen met profiel nodig en wilde deze laarzen kunnen gebruiken dus ik liet ze achter.

Twee dagen later mocht ik ze op gaan halen. Er stond iemand anders in de winkel. "Ik kom mijn laarzen ophalen. Die rode daar." Vervolgens keek ik teleurgesteld naar een nieuwe zool met een klein ribbeltje. "O, ik had eigenlijk een dikker profiel verwacht.""Dat is niet mooi, dit leren we op de opleiding." was het antwoord op een wat hoog volume. Ik zei voorzichtig (denk ik) "Nou ja, dat vindt u misschien niet mooi." en "Ik had gewoon wat anders verwacht toen ik vroeg om een flink profiel." Nog voor ik was uitgesproken, zei hij: "IK GA NIET MET U IN DISCUSSIE. U KOMT MORGEN MAAR TERUG DAN IS HIJ ER ZELF." Huh? Ik had m'n pinpas intussen al uit mijn portemonnee gehaald om ze toch maar mee te nemen. Maar blijkbaar had ik een andere beleving van de discussie dan hij. Verbaasd en op mijn tenen getrapt beende ik de winkel uit. Even schoot door m'n hoofd dat ik daar nooit meer wilde komen, dat ik hem niet liet bepalen dat ik morgen terug moest komen en wilde ik omdraaien. Ik bedacht vervolgens dat ik daar in ieder geval niets mee opschoot en ben toch maar doorgelopen. Regelrecht naar de outlet om nieuwe laarzen met profiel te kopen.

Ik ben nog steeds niet terug geweest bij de schoenmaker. Donderdag had ik geen tijd, vrijdag voelde ik met niet zo lekker en had ik geen puf om de stad in te gaan, dat bleek zaterdag toch wat meer op griep te lijken dat ik vrijdag aan voelde komen, dus wordt later vervolgd.