Water (en een kraan) voor de verhuurflat

Verreweg het grootste deel van het passieve inkomen van Meneer bestaat uit de opbrengsten van zijn verhuurflat. Daarom pak ik in deze blogpost het verhaal over dat flatje weer op. Eerder schreef ik al over dat het vinden van een notaris nog geen makkie was, en dat door het klussen en schoonmaken het allemaal wat minder passief startte dan 'slapend rijk worden', en ... dat het water misschien afgesloten zou worden.

Meneer belde met het waterbedrijf. 

"Van dat adres staat nog een flink bedrag open." Meneer legde uit dat hij de nieuwe eigenaar is. Dat hij dus niet de oude rekeningen wilde betalen, maar wel graag de wateraansluiting wilde behouden.
Dat kon. Dan moest hij zich schriftelijk aanmelden. Dat kost twintig euro. Tien euro meer dan aanmelden via de site. Maar aanmelden via de site ging niet vanwege de betalingsachterstand van de vorige bewoners. Op het totale bedrag maakt het natuurlijk geen flaus aus, maar ik vind het best veel: 20 euro voor aanmelden bij het waterbedrijf.

Een paar dagen nadat de nieuwe huurders zich hadden aangemeld kreeg Meneer Money Wenkbrauw de afrekening: €30,15 totaal: €0,00 voor 0 kuub water, 40 dagen aansluiting (€8,29), precario (€1,83)) en de de al gemelde aanmeldkosten (€20,03). (We hadden natuurlijk wel wat water gebruikt, maar te weinig om het af te kunnen lezen.)

Uiteindelijk ging dit redelijk makkelijk. Als online aanmelden had gekund was dat makkelijker geweest, maar een briefje sturen is nou ook weer niet zo moeilijk. En echt een grote kostenpost is het ook niet.

Nog even anekdotisch

Het lastigste was de kraan. We hebben echt wel wat ervaring met het aanleggen van kranen. We hebben de kranen hier in ons eigen huis en in ons vorige huis zelf aangelegd en dat was altijd zo gepiept. Dat was hier anders. Zo ongeveer alles wat er mis kan gaan bij het aansluiten van een kraan, ging mis die dag.

Kraan 1

De eerste kraan die we gekocht hadden bleek niet te kunnen draaien. Dat wilden we wel. Vergissing, kan gebeuren. We kwamen er gelukkig wel meteen achter dat de koudwaterleiding andere afmetingen had dan de warmwaterleiding. We moesten toch terug om de kraan te ruilen, konden we meteen andere verloopstukjes halen. Dat was 1.

Kraan 2

Bij de volgende kraan kozen we, tegen ons oorspronkelijke plan in, voor de goedkoopste. We hadden eerder bedacht dat niet te doen omdat we niet na een paar maanden de kraan willen moeten repareren. Maar ja: die eerste kraan was van een goed merk en een behoorlijke prijs en had toch ook niet wat we zochten, dus ... kwamen we erachter dat aan goedkope kranen -of in ieder geval aan deze- niet de korte stukjes flexibele slang zitten om aan te sluiten. Dat moesten we zelf doen. Volgens de instructie mochten we die stukjes alleen met de hand vastdraaien en dus niet met een sleutel. Nou dat werd niets, het bleef lekken. Dat was 2.

Kraan 3

De volgende kraan was weer een wat duurdere. Een mooi hoog model. Te hoog bleek. Het aanrechtblad waarop de kraan geconstrueerd moest worden was nogal dun en wat we ook probeerden om de boel te verstevigen de kraan bleef wiebelen. Dat was 3.

Kraan 4

We durfden eigenlijk niet meer terug naar de bouwmarkt. Ze moesten daar onderhand denken dat we gek waren. Het was zo'n bloedhete dag waarop niemand het in zijn hoofd haalt om te gaan klussen. We waren steeds zo ongeveer de enige klant in de winkel dus ze wisten echt wel wie we waren. We hadden bij het ruilen van kraan 1 voor kraan 2 nog een ijsje gekregen.
Maar ja: een wiebelende kraan in een huurhuis is vragen om problemen. Dus met lood in onze schoenen leverden we ook deze kraan in. Gelukkig stond er een andere mevrouw dan eerder. We vroegen meteen toch maar even naar de kraan die we eigenlijk als eerste hadden willen kopen, maar die we niet hadden kunnen vinden.
"Ja hoor die is er nog wel." De mevrouw liep even met ons mee. Om erachter te komen waarom we hem niet hadden kunnen vinden: hij lag op de verkeerde plek, bij de badkamerkranen. Dat is hem geworden. Kraan nummer 4. Hij kan draaien, lekt niet en zit stevig als een huis.

Aan de slag

Grofweg zijn er twee manieren om aan je financiële onafhankelijkheid te werken:

1. Je kunt je uitgaven verlagen.
2. Je kunt je passieve inkomen verhogen.

Pakkenpassie

Meneer Money Wenkbrauw heeft allebei de wegen bewandeld afgelopen maanden.
Hij heeft stevig bezuinigd op zijn persoonlijke uitgaven. Zijn pakkenpassie is bijvoorbeeld even in de koelkast gegaan. Hij heeft zich 'beholpen' met zijn bestaande garderobe en geen nieuwe pakken gekocht, terwijl er wel leuke nieuwe dessins op de markt kwamen. Een luxe-dingetje, maar als je het gewend bent en er lol aan beleeft, is het best even schakelen.

Inspiratiepunt

Hoewel ik vind dat hij dat knap heeft gedaan, is dat niet echt een inspiratiepunt voor mij. Bezuinigen kan en doe ik al redelijk. Het kan altijd beter, maar helemaal nul worden mijn maandelijkse uitgaven toch nooit. Voor mij is met het verhogen van mijn passieve inkomen op het moment meer winst, meer vrijheid te halen. En juist daarmee is Meneer MW ook heel serieus bezig geweest.

"Maar: voorlopig kan ik geen flatje kopen."

Hij heeft zich bijvoorbeeld verdiept in het kopen en verhuren van woonruimte. Ik heb met hem meegekeken, met hem gespard en heb hem geholpen bij zijn eerste flatje. Ik heb daar een hoop van geleerd en dat was precies de bedoeling. So far so good. Maar: voorlopig kan ik geen flatje kopen. Ik moet op zoek naar een andere manier om mijn (passieve) inkomen te verhogen.

Eureka

Al dagen loop ik erover te denken hóe dan. Ik heb iemand gemaild van wie ik nog geld krijg (goede actie, maar niet structureel). Ik ben maar weer eens in de wereld van het beleggen gedoken (waarover later meer), én gisteravond had ik een soort eureka-moment: ik heb al een huis waar ik misschien wel wat aan kan verdienen: ons eigen huis.

Aan de slag

Ik denk aan het 'gewone' airbnb (daar is hier nog wel wat voor nodig) maar ook aan verhuren als bijzondere vergaderlocatie of iets dergelijks. Het is al eerder de revue gepasseerd, maar we hebben het nog nooit echt uitgezocht en concreet gemaakt. Dat ga ik nu maar eens wel doen. Kortom: Aan de slag!

Economieles met champagne

"Dan zal de champagne wel gratis zijn." Dat appte mijn vader vorige week. Wij waren in de Champagne en om de haverklap werden ons druiven aangeboden. In elke wijngaard zagen we ze nog hangen en op de grond liggen: volle trosjes kleine druiven. En dat terwijl de oogst net was afgelopen. Waarom hadden ze die druiven niet ook geplukt?

Precies om de reden die mijn vader noemde: als er te veel champagne gemaakt wordt, is het niet meer zeldzaam ('schaars' is hier niet de goede term heb ik geleerd) en daalt de prijs. Daarom wordt er met quota gewerkt in de Champagne. Boeren mogen maximaal een bepaalde hoeveelheid druiven van een hectare halen om er champagne van te maken.

Dit jaar was een uitzonderlijk goed druivenjaar, het quotum wordt dan iets naar boven bijgesteld. Maar niet zo heel veel. En dus waren er druiven over, heel veel druiven. En omdat het zo'n goed jaar is, zijn die druiven ook nog eens heel erg lekker.

Toch worden ze niet los verkocht. Ik denk persoonlijk dat het dat best goed zou doen: champagnedruiven voor op je fruitschaal. Of jam van champagnedruiven op de brunchtafel. Daar moet toch aan te verdienen zijn.

Maar de champagneboeren hebben het in deze periode veel te druk met het verwerken van de oogst en alles wat daarbij komt kijken. Aan champagne verdienen ze meer dan aan jam, en dus laten ze de druiven hangen. Bovendien moet je, als je de overgebleven druiven toch op grote schaal gaat oogsten, bewijzen dat je er niet stiekem champagne van maakt. We hebben begrepen dat de controlerende instantie behoorlijk moeilijk kan doen. "Oeh la la, faites attention!"

Wat extra druiven afknippen voor toeristen of klanten is geen probleem. Of ze zelf trosjes laten knippen. Dat hebben wij dan ook volop gedaan. We hebben zelfs jam meegekregen. Want 'onze champagne-mevrouw' doet zelf niet zoveel werk meer aan haar champagne, en ze maakt graag jam. We kregen van haar ook cherrytomaatjes en eieren (ze heeft 27 kippen en woont alleen).

Wij genieten nu 's ochtends van een champagne-eitje bij het ontbijt, 's middags champagnedruivenjam bij de lunch, dan tussendoor champagnedruiven, 's avonds champagnetomaatjes bij het diner en niet te vergeten een lekker glas champagne in de avondzon. Wat een geluk.

Hij heeft het geflikt!

Meneer Money Wenkbrauw is financieel onafhankelijk.

Nog geen jaar geleden besloot hij er serieus mee aan de slag te gaan. Zaterdagavond, terwijl we bij mijn ouders een tv-programma zaten te kijken dat niet al zijn aandacht nodig had, kwam Meneer ineens tot de conclusie dat hij financieel onafhankelijk is.
Zijn aandacht verdelende tussen de tv en zijn telefoon, had hij een foutje ontdekt in het excel-sheet waarin hij het allemaal bijhoudt. Toen hij dat gecorrigeerd had, kleurde de balk van zijn passieve inkomen groen. Hij had geprogrammeerd dat dat zou gebeuren als zijn passieve inkomen hoger was dan zijn uitgaven.

Het was een beetje een vreemd moment, want we zaten natuurlijk ook met elkaar een programma te kijken en vooral te becommentariëren: "Rare jurk heeft ze aan." "Is zij van K3?" "Nou het is niet mijn favoriet." Dat soort heerlijke zaterdagavond-zonder-diepgang-dingen, en dan ineens: "Ik ben financieel onafhankelijk."

Hoe heeft hij dat bereikt? 

Het belangrijkste antwoord is: door met zichzelf aan de slag te gaan. Door zich grondig te verdiepen in:

• hoe de wereld van het geld werkt, 
• hoe anderen financieel onafhankelijk werden, 
• hoe anderen rijk werden.

Hij heeft afgekeken, geleerd, geïnvesteerd in kennis. Hij stond open voor leermeesters die op het eerste gezicht misschien niet zo goed bij hem pasten. Hij bleef kritisch nadenken over wat hij leerde en ging er concreet en nauwgezet mee aan de slag.

Volgt Mevrouw?

Ja. Waarschijnlijk. Want ook ik ben me al een tijdje aan het verdiepen. Maar het zal niet zo snel gaan als bij Meneer. Want hoewel we er allebei echt van overtuigd zijn dat het verdiepen werkt en dat ik dat ook kan, loopt het proces voor mij anders.
Ten eerste omdat Meneer een vliegende start kon maken omdat hij al een aardig kapitaal had. Hij had het alleen nog niet op de juiste manier ingezet.
Ten tweede omdat wat je doet wel bij je moet passen. Openstaan voor lessen die niet bij je lijken te passen is een aanrader. Pas als je de les begrijpt, kun je namelijk beslissen of het iets voor jou is. Soms is het antwoord 'ja' en kun je ermee aan de slag, soms is het antwoord 'nee', en dan zoek je met die uitgebouwde kennis een andere methode. Niet overal waar het antwoord voor Meneer 'ja' was, is het dat voor mij ook.
Ten derde: focus. Ik vind de wereld van het geld best interessant. Maar ik vind een heleboel andere dingen minstens zo interessant. Ik stort me regelmatig op projecten van verschillende omvang en vergeet dan even de rest. Meneer heeft zich de afgelopen tijd behoorlijk gefocust op het verhogen van zijn passieve inkomen. Ook als hij er even geen zin in had, ging hij toch door onder het mom van: zodra dit gelukt is, heb ik tijd genoeg om te doen waar ik zin in heb. Daar is hij heel sterk in, ik wat minder. Maar goed voorbeeld doet vast goed volgen.

Helaas

Helaas, ik ben niet aangenomen. Dus voorlopig ga ik niet terug in loondienst, en doe ik gewoon voor mezelf leuke dingen. Ik heb er een beetje een dubbel gevoel over: Ik vind het enerzijds echt heel jammer. Ik had daar graag gewerkt. Wat is er nou mooier dan iets doen wat je leuk vindt en er ook nog voor betaald krijgen? Anderzijds geniet ik volop van mijn vrije leventje zoals het nu is. Dus ik vind het ook weer niet zo erg. Ik weet niet zo goed hoe ik het moet omschrijven. Misschien komt dit in de buurt: het was één van de wegen die ik graag had bewandeld, dat dat niet kan vind ik serieus jammer, maar er zijn genoeg wegen over.

Werken in een kasteel

Na mijn blogje over mijn sollicitatie bleef het hier stil. Misschien omdat ik aangenomen was en geen tijd had om te schrijven? Helaas, zover is het nog niet. Dat zou nog wel kunnen komen, want gisteren had ik mijn tweede gesprek. Het was een heerlijk gesprek. Ik kon vertellen over mijn passie voor taal, over hoe ik in het leven sta en over toekomstdromen: 

"Waarom heb je er eigenlijk voor gekozen om nu weer op een betaalde baan te solliciteren?"

"Ik doe zoveel mogelijk dingen waar ik blij van word, en ik denk dat ik van deze baan heel blij word. Ik houd van taal en ik denk dat ik er ook best goed in ben. Ik vind het belangrijk dat taal goed verzorgd is. Ik denk daar graag over na. Het is toch heerlijk als ik mijn talent zodanig in kan zetten dat andere mensen kunnen doen waar zíj goed in zijn, waar zij energie van krijgen." 

Toen werd opgemerkt dat het salaris van deze baan lager ligt dan mijn vorige salarissen, kon ik antwoorden dat dat voor mij financiële vrijheid is: kiezen voor een baan omdat je hem leuk vind en niet vanwege het salaris die kans aan je neus voorbij laten gaan.

"Hoe zie jij jezelf in de toekomst?"

"In een kasteel."

Dat werd een enthousiast gesprekje over waar dat dan zou kunnen en wat je er dan allemaal zou kunnen doen. Gelukkig had ik de tegenwoordigheid van geest om te zeggen dat er in dat kasteel dan natuurlijk ook een plekje zou zijn om dit werk, waarin ik veel thuis kan werken, te doen. Ik meen dat echt, het is voor mij echter zo vanzelfsprekend, dat ik het bijna niet hardop gezegd had.

Ik hoor begin volgende week of ik aangenomen word. Ik hoop het, want ik heb er zin in.

Gromit en de sollicitatiebrief

Ik heb gesolliciteerd. Meneer Money Wenkbrauw scant vacatures en soms stuurt hij er eentje naar mij. Meestal bekijk ik ze even, denk dan 'best leuk als ik een baan zou zoeken' en doe er vervolgens niets mee. Maar dit keer was het anders. Deze vacature leek op mijn lijf geschreven en ik werd er heel enthousiast van. Hier wilde ik op solliciteren ondanks dat ik geen baan zocht.

Tik tik tik

Dat was een klein probleempje want de deadline was die dag en ik had 's middags een afspraak. Nog anderhalf uur en dan moest ik echt weg. Gelukkig had ik daarna nog tot 23:59 de tijd. 

Geholpen door mijn enthousiasme vloeide een motivatiebrief uit mijn toetsenbord. Het lastigste was, zoals altijd, om hem kort te maken. Schaven aan teksten, broeden op de beste formuleringen, ik vind het heerlijk en kan me erin verliezen. Maar dat kon ik me niet permitteren. Ik moest ook nog mijn cv afstoffen en de klok tikte door.

Gromit

Precies 1 minuut voor ik moest vertrekken mailde ik mijn concepten naar Meneer. Hij zou, terwijl ik koeien aan het knuffelen was (ja echt), ze checken. Die avond bespraken we zijn suggesties: bij de brief had hij er een die we uiteindelijk toch geen verbetering vonden, voor mijn cv had hij een betere profielfoto. Heel lief, want hij had daarvoor behoorlijk wat foto's doorgescrold 'om de allerbeste zakelijke foto' van mij te vinden. Hilarisch genoeg heeft hij daarvoor Gromit van een vakantiefoto moeten knippen. Maar hij had gelijk: de overgebleven profielfoto was echt beter.

De Gromit die niet op mijn cv mocht

Stoute schoenen

Ik verving de foto in mijn cv, checkte alles nog een keer en uploadde de boel. Tevreden rolde ik niet veel later mijn bed in.

Een dikke week daarna had ik nog niets gehoord. Dus pakte ik de telefoon. Het is altijd leerzaam om te horen waarom je brief niet tot een uitnodiging heeft geleid. Maar de mevrouw aan de andere kant van de lijn had mijn brief helemaal niet ontvangen. Ik besloot dat ik mijn stoute schoenen aanhad en vroeg haar of ik hem alsnog op mocht sturen. Dat mocht, en diezelfde middag kreeg ik een ontvangstbevestiging. Ik had gesolliciteerd.