Uitbetaaldag

Gisteren was uitbetaaldag. Ik was erg benieuwd hoe alle nieuwe maatregelen uit zouden pakken. Zou ik er weinig op vooruit gaan omdat ik tot de 'anderhalfjes' hoor of zou ik er veel op vooruit gaan omdat ik ambtenaar ben (zie vorige blog)? Het is geworden .... [tromgeroffel]

Veel. 

Vind ik. 

Ik krijg netto 90 euro meer dan vorig jaar. 

Daar kun je een hoop mee doen. Het is 3 euro per dag. Ik zou er elke dag verse jus van kunnen kopen of met de trein naar huis gaan in plaats van op de fiets. Of ik kan dat geld voor me laten werken. En ik denk dat ik dat maar ga doen.

"Ga jij er ook op vooruit?"

Je kon er afgelopen periode bijna niet omheen: positieve berichtgeving over wat je overhoudt van je loon na aftrek van belasting en dergelijke. Het ene bericht was wat jubelender dan het andere, maar allemaal schreven ze dat de werkende mens erop vooruit zou gaan. Afhankelijk van in welke groep je valt, ga je er meer of minder op vooruit. Ik val in een goede en in een 'slechte' groep.

Als ambtenaar val ik in een goede groep. Ambtenaren gaan veel minder pensioenpremie betalen, onder andere omdat het aanvullende partnerpensioen wordt afgeschaft. Dat laatste juich ik toe en Partner Money Wenkbrauw heeft er ook geen enkel probleem mee. Helaas kwam begin januari ook het nieuws dat ABP per 1 april de pensioenpremie verhoogt. Ik ben benieuwd hoe dit uiteindelijk uitpakt (ook voor het loonakkoord). Maar in januari zou ik in ieder geval meer over moeten houden.

Als ongeveer anderhalf-keer-modaal-verdienende val ik in een 'slechte' groep. De anderhalfjes gaan er het minst op vooruit, 'een schamele zes euro' las ik ergens. Maar ach, ik stap voor minder een dik uur op de fiets. Ik zal niet ontkennen dat ik het leuker had gevonden om ook hier in een goede groep te vallen, maar vooruit gaan is vooruit gaan. Ik ben eigenlijk best blij met zes euro.

Ik ben zeker nieuwsgierig hoeveel het nu allemaal precies gaat zijn. Ik kan mijn loonstrookjes online raadplegen en heb net ook even gekeken of die van januari er misschien al staat, maar nee! Dat vind ik toch wel bijzonder. Morgen is het namelijk al weer uitbetaaldag. Dan moet het toch allemaal bekend zijn?! Wat is er tegen het vrijgeven van een loonstrookje voor er uitbetaald wordt?

Morgen is het weer uitbetaaldag en dan weet ik hoeveel het allemaal precies gaat zijn, in ieder geval tot april. 

De verkeerde spullen

Bloemen. Ik koop ze eigenlijk nooit voor mezelf omdat ik dat zonde van het geld vind. Maar ik kan wel heel vrolijk worden van bloemen. Vrijdag heb ik dus een bos tulpen gekregen. Ik was toen in de werkkamer aan het werk en heb ze daar neergezet. In het weekend zitten we meer boven, maar ik aarzelde een beetje om ze daar naartoe te halen. Ze stonden in een inmiddels lekker frisse werkkamer en daar zouden ze vast langer goed blijven dan in een verwarmde woonkamer. Maar ja, als je ze niet ziet, heb je er ook niets aan dat ze langer goed blijven.

Iets min of meer vergelijkbaars kun je zeggen van dure spullen. Mijn ouders namen jarenlang hun 'goede fiets' bijna nergens mee naartoe omdat hij dan misschien gestolen zou worden. Dat risico is natuurlijk aanwezig, en wil je beperken. Maar aan een fiets die alleen maar in de schuur staat, heb je ook niets.
Als je spullen die je hebt structureel niet gebruikt uit zuinigheid, heb je volgens mij de verkeerde spullen gekozen.

Terug naar de tulpen. Die staan mooi te wezen in de gang. Daar is het ook lekker fris, en ik kom er vaak langs.  Elke keer genieten.

Bevroren wát?

Als de wekker maandagochtend gaat, slaap ik nog. Dat komt niet vaak voor. Ik overweeg om te blijven liggen. Als ik de trein neem in plaats van de fiets, kan ik nog zeker veertig minuten blijven liggen. Maar dan herinner ik me hoe mooi de luchten gisteren waren en bedenk ik dat ik daar graag doorheen wil fietsen. Ik wrijf de slaap uit mijn ogen en sta op.
Het is koud in huis, Ik trek snel m'n fietskleren aan en stop een handdoek en kantoorkleren in m'n tas. Nog even ontbijten en brood smeren in de koude keuken, en dan ben ik klaar om te gaan.
Het is buiten nog kouder uiteraard. Ik trek m'n muts wat steviger op m'n hoofd, vind mezelf best stoer en trap op de pedalen. Nog geen kwartier later sta ik hartstikke stil. M'n wielen willen niet meer draaien. De remblokjes zitten vastgeklemd op de velgen en laten niet meer los. Ik trek eraan, draai aan de stelschroefjes van de remkabel, niets helpt. Geen bushalte in de buurt voor zover ik weet. Ik fiets deze route niet zo vaak. Meestal neem ik een mooiere route, maar die wordt niet gestrooid. Ik vouw mijn fiets op en begin te lopen. Een half uur later ben ik op het station. Ik was er eerder geweest als ik in bed was blijven liggen. Ik baal omdat ik nauwelijks heb kunnen genieten van het stukje dat ik gefietst heb, en omdat ik nu toch voor de trein moet betalen, én m'n fiets moet laten maken. Ach, soms zit het mee en soms zit het tegen, en ik kán tenminste met de trein.
In Den Haag breng ik mijn fiets naar de fietsenmaker bij het station. Ik kan hem diezelfde middag ophalen. Hij heeft de remmen opnieuw afgesteld, nieuwe remblokjes waren nog niet nodig. Voor 15 euro mag ik hem meenemen en ik fiets er prima de 12 kilometer naar Meneer Money Wenkbrauws werk op.

Dinsdagochtend verloopt vrijwel hetzelfde. Nou ja, dit keer ben ik 50 meter verder als mijn remmen blokkeren. En dit keer bel ik Meneer Money Wenkbrauw of hij me komt halen en op het station af wil zetten. Dat doet hij.
Ik ga terug naar de fietsenmaker. En dan komt het: Hij zegt: 'Het komt door de kou. Je remleidingen zijn bevroren." Ja koekoek denk ik, maar als hij zegt dat hij het zonde vindt van mijn geld om er nieuwe remkabels op te zetten, heeft hij me bijna overtuigd. Ik besluit het nader te onderzoeken en bedank hem voor het advies. En inderdaad, op google vind ik talloze hits van mensen met hetzelfde probleem. Gelukkig ook wat oplossingen. Daar moet ik nog mee aan de slag.

Ik heb trouwens probleemloos naar huis kunnen fietsen. Niet zo onbewolkt als maandagochtend, maar wel ook mooi.
Nog drie mooie (of minder mooie) ritjes en ik heb de reparatiekosten er al weer uit.

Serenade

Vorige week hebben we iemand geholpen. Ik moet bekennen dat ik best raar opkeek toen Meneer Money Wenkbrauw 's nachts thuiskwam van zijn repetitie met de mededeling: 'We hebben een logee.' Hij was onderweg iemand tegengekomen die buitengesloten was. Ze stond voor het huis van haar ouders waar ze logeerde, met een werkende sleutel, maar van binnen was 'de schuif erop gedaan'. Ze had al van alles geprobeerd om haar ouders wakker te krijgen, zonder resultaat. (Nou ja, met als resultaat dat ze de aandacht van Meneer Money Wenkbrauw had getrokken.)
Meneer Money Wenkbrauw bracht een serenade aan de slapende ouders, en ook daar werden ze niet wakker van (de buren gelukkig ook niet). Het was koud en laat en Meneer Money Wenkbrauw besloot haar een logeerplek aan te bieden.

De volgende ochtend moest ik vroeg naar mijn werk, terwijl Meneer kon uitslapen. Ik heb een briefje voor de voor mij onbekende logee geschreven, waar ze wat te eten kon vinden voor als ze eerder wakker was dan Meneer. Ze heeft volgens mij niets gegeten, maar nog wel een vriendelijk briefje teruggeschreven. Wij vonden het helemaal prima zo. Het was een kleine moeite voor ons, we kregen een leuk briefje en het gaf een goed gevoel dat we een medemens niet in de kou hadden laten staan.

Toen er vrijdagmiddag twee mensen aan de deur stonden met bloemen en wijn en de mededeling 'we hebben iets goed te maken', moest ik echt even denken. Ik keek naar de bloembak voor het huis, nee daar waren ze niet tegen aan gereden. Wat dan? Het waren de ouders van de vrouw die bij ons had geslapen. Hij verontschuldigde zich: "Ik heb uit gewoonte de schuif erop gedaan. Onze dochter is vanochtend op het vliegtuig terug naar huis gestapt. Ze had geen tijd meer om langs te komen. Daarom komen wij een bedankje brengen." Haar moeder vertrouwde me nog toe dat ze altijd al een serenade had willen hebben en dat ze het dus superjammer vond dat ze daar doorheen was geslapen.
De bloemen en wijn waren natuurlijk echt niet nodig, maar wel heel aardig, we genieten ervan. Wat is het toch heerlijk als mensen vriendelijk tegen elkaar zijn. Ik werd van dit bedankje helemaal vrolijk.

Maillot aan

Het koude weer is nu ook tot hier doorgedrongen. Dat betekent dat wij in ons oude huis veel moeten stoken. Om dat enigszins te binnen de perken te houden, houden we de gordijnen zo veel mogelijk gesloten (maar niet allemaal want daglicht is ook wel zo prettig, en het ziet er buiten schitterend uit), verwarmen we alleen de ruimtes waar we zijn, én heb ik een maillot aangetrokken onder mijn broek.
Met maillots heb ik een haat-liefde-verhouding: ik vind ze er vreselijk uitzien en het zit ook niet altijd lekker, maar aan de andere kant is het wel lekker warm. Vandaag ben ik blij met mijn keuze, want dit exemplaar zit eigenlijk best goed en ik heb het nog niet koud gehad, ook niet tijdens onze ochtendwandeling.
Tijdens de ochtendwandeling hadden we de temperatuur een paar graden lager ingesteld zodat de verwarming toen niet hoefde te branden. We waren toch lekker buiten aan het ravotten met de logeerkinderen, die nu met rode wangen liggen te slapen.
O ja, en wat we ook doen om minder verwarmingskosten te hebben: de open haard stoken. Dat is pas echt gezellige warmte.

Een flinke hap

Gisteren is de volledige premie voor 2016 van mijn zorgverzekering van mijn rekening afgeschreven. Het was een flinke hap. Ik heb gekozen voor betaling ineens omdat dat goedkoper is. Ook heb ik voor het eerst gekozen voor een budgetpolis in plaats van de standaard plus een aanvullende verzekering. Ik heb die keuze gebaseerd op wat ik afgelopen jaren heb kunnen declareren en moeten betalen, en natuurlijk de verwachting over mijn gezondheid. Die gelukkig best goed is. [klopt op hout]

Ik maak nu voor zorg maandelijks hetzelfde bedrag als vorig jaar over naar mijn spaarrekening. Hoewel mijn zorgverzekering echt wel goedkoper is dan vorig jaar door de keuzes die ik gemaakt heb, duurt het toch tot in september tot ik het volledige bedrag heb 'terugbetaald' aan mijn spaarrekening. Daarna bouw ik een buffer op voor zorgkosten, zodat ik volgend jaar al een gedeelte van de polis voor 2017 klaar heb staan.
Ik hoop dat het ook echt zo loopt. Dit kan natuurlijk alleen als ik gezond en heel blijf komend jaar. Dat is sowieso iets waar ik op hoop, het geld is daarbij niet het belangrijkste.

Ik heb vorig jaar wel getwijfeld of ik het zo zou doen. Ik houd niet zo van naar de tandarts gaan (dat is een understatement) en de aanvullende verzekering was onder andere voor de tandarts. Zou ik voor mezelf niet nog een extra argument hebben om niet te gaan als tandartsbezoek me voortaan (meer) geld kost? Ik heb besloten dat ik op dat punt gewoon streng voor mezelf moet zijn. De eerste controle-afspraak staat al. En als ik tandpijn heb, ga ik gewoon naar de tandarts. Als ik te lang wacht is de ellende (ook qua kosten) daarna alleen maar groter.

Ik realiseer me weer wat een raar systeem verzekeringen toch eigenlijk vormen. Ik kan kiezen voor een budget-verzekering omdat ik een goed inkomen heb waarmee ik onverwachte uitgaven kan opvangen. Als je inkomen lager is, dan kun je onverwachte uitgaven moeilijker of niet opvangen en dus moet je een uitgebreidere verzekering nemen, of kiezen voor minder zorg waardoor de kosten uiteindelijk misschien nog wel hoger oplopen. Het is een rare wereld.