Bijverdiensten 2016

In 2016 heb ik nog een paar maanden gewerkt en daar gewoon salaris voor gekregen. Maar ik heb ook wat 'bijverdiend' met Klezzer, Euroclix en wat klussen voor de buurvrouw. In totaal heb ik zo'n 1.700 euro bijverdiend. Best leuk. Een ruime maand voorproeven extra. O nee, er moet nog belasting af. Hmm, dan is het bijna een maand (nou ja, bijna drie weken) voorproeven extra.

Dat is natuurlijk niet genoeg om dit leven eeuwig voort te zetten. Dat was ook nooit het idee. Dat wil zeggen: ik wist wel dat ik bij lange na niet genoeg bij zou verdienen met deze activiteiten en ik zie het dan ook meer als een leuk extraatje dan als echt voorzien in levensonderhoud. Toch zou ik het wel graag willen: op een relaxte en leuke manier genoeg geld verdienen om in mijn levensonderhoud te kunnen voorzien. (Maar wie wil dat niet.)

In mijn voorproefperiode doe ik leuke dingen en gaandeweg probeer ik er achter te komen hoe ik met dingen die ik leuk vind weer geld kan verdienen om in mijn levensonderhoud te voorzien. Ik weet dat het kan, want tot vijf jaar geleden vond ik mijn werk ook heel leuk. Voorlopig is de druk gelukkig nog niet heel hoog en doe ik vooral leuke dingen. En af en toe een review schrijven, een enquête invullen of een klusje doen, vind ik best leuk.

Wat te doen met geld als je oud bent?

Mijn ouders hebben een heel redelijk pensioen en doordat zij altijd en nog steeds relatief zuinig hebben geleefd, hebben ze geen hoge kosten. Ze houden elke maand wat over van hun pensioen en hebben ook nog een goede buffer op hun spaarrekening.

Waar ik mijn eigen levensstijl afgelopen jaren heb aangepast naar zo min mogelijk uitgeven, probeer ik mijn ouders zoveel mogelijk te stimuleren om leuke dingen met hun geld te doen. Het geld is er immers en ze hoeven het nergens meer voor te bewaren. Ze doen wel meer leuke dingen van hun geld dan vroeger, maar deels door omstandigheden en deels door de 'aard van het beestje' geven ze nog steeds niet zo veel uit. Dat is prima, als ze zich maar geen dingen ontzeggen uit hun 'oude zuinigheid', die ze eigenlijk best zouden willen doen.

Ik zit een beetje te dubben wat ze, naast leuke dingen, zouden kunnen doen met (een gedeelte van) hun buffer. Die is groter dan nodig. Er is dus een deel 'vrij'. Het geld hoeft niet te groeien, dat hebben ze niet nodig. Maar het heeft toch ook iets raars dat het daar zomaar staat te staan.

Zelf zou ik het beleggen. Maar beleggen is iets voor de lange termijn. Die hebben mijn ouders hoogstwaarschijnlijk niet.

Een andere optie is een spaarrekening met een iets beter rendement. Het rentepercentage van hun huidige spaarrekening is op z'n zachtst gezegd niet concurrerend. Maar mijn ouders zitten al 50 jaar bij deze ene bank. Het is iets met loyaliteit. Bovendien: ze kunnen zich nu prima redden met internetbankieren. Op een extra bank, met een andere inlogmethode en een website die er anders uitziet, zitten ze waarschijnlijk niet te wachten.

Tijd om het met ze te bespreken. Ik merk dat met name mijn vader de laatste tijd wat meer interesse toont in beleggen. Misschien is het iets voor hem om met een klein bedrag te gaan doen. Daar hoeft hij niet wakker van te liggen als het misgaat, maar hij kan wel zien hoe het gaat en wie weet wordt hij 100 en dan is zijn horizon nog lang genoeg. En ook die andere spaarrekening is het bespreken waard. Het is niet zo dat ze wekelijks in moeten loggen of zo. En naast het gevoel van loyaliteit dat ze hebben weet ik dat ze ook vinden dat je 'geen medelijden hoeft te hebben met de bank'.

Hoe gaat het financieel?

Hoe het financieel gaat, is een goede vraag.
Ik heb het al een tijdje niet meer bijgehouden. Ik heb wel gecheckt of ik niet rood stond, maar ik heb niet bijgehouden wat ik per maand uitgaf en of dat wel klopte met mijn verwachtingen en budget. De tijd dat ik dat niet heb bijgehouden, loopt ongeveer gelijk met de tijd dat ik niet geblogd heb. Een soort kip-eiverhaal.

Eerst maar eens de grote lijnen:

Daar zit duidelijk een stijgende lijn in. Wat in dit geval niet positief is. Maar, op december na, nog altijd binnen het ijkbedrag (€ 1.310,-) en budget (€ 1.450,-). December gaat niet alleen boven het ijkbedrag uit, maar ook boven het budget. Dat is natuurlijk niet de bedoeling, maar verklaarbaar en voor één keer niet zo erg. Mogelijk dat er nog een correctie volgt.
Ik ben van plan om in de komende weken een en ander nog uit te splitsen en mijn voorproefstand voor deze maanden even vast te leggen.

Geen alarmerende cijfers dus, maar de trend moet wel weer gekeerd worden. Ik ben mijn best aan het doen, hoewel ik me ook voorgenomen heb niet te streng voor mezelf te zijn.

Pinguin of voorraad

In huize Money Wenkbrauw houden we onze voorraad niet strak op peil. Er is geen plan of een minimum-voorraad. We hebben wel voorraad maar die is meer toevallig dan gepland. In het vriesvak ligt wat we eerder te veel gekookt hebben en wat brood. Er is bijna altijd wel meel, pasta en rijst, maar laatst bleek de vrolijke voorraadpot (zo eentje van Alessi, ooit eens gekregen van een dierbaar vriendinnetje) leeg. Het blauwe poppetje keek me lachend aan. We aten die avond brood bij het eten. Onze voorraad is eerder gebaseerd op wat in de aanbieding is geweest dan op iets strategisch of een schijf van vijf (of is het tegenwoordig zes?) of zo.
Op vijf minuten lopen zijn twee supermarkten die de hele week open zijn. Dus waarom zouden we beter op onze voorraad letten?

Als ik nu naar buiten kijk, weet ik een antwoord. Het is schitterend wit en dus heel glad. Daarvoor hoef ik trouwens niet naar buiten te kijken. De waarschuwingen van ANWB en Rijkswaterstaat vliegen je om de oren.
Ik ben blij dat we niet naar buiten hoeven voor werk of afspraken, maar ik zit wel te denken wat we vanavond kunnen eten zonder naar de supermarkt te hoeven. De diepvries is voor Kerst leeggegeten om ruimte te maken voor delen van het kerstdiner dat inmiddels op is. En of de pastapot alweer gevuld is weet ik niet zeker. Ach, beperkingen maken creatief, morgen is de gladheid weer voorbij en als het echt nodig is, kunnen we ook best naar die supermarkt schuifelen of lopen, maar dan wel als een pinguin. Dat schijnt te werken.

2017 it is.

Tja, goede en leuke voornemens. M'n hoofd staat er wel weer naar om hier weer te gaan bloggen. En het is er ook het moment voor, zo in het begin van het nieuwe jaar. Maar waar pak ik de draad weer op?
Gewoon hier en nu met meteen een ongemakkelijke 'bekentenis' of eigenlijk twee: ik kan mijn portemonnee niet vinden, én daardoor weet ik niet hoe ik er nu precies financieel voor sta. Ik word er onrustig van. Ik twijfel of ik hier de verzuchting zal plaatsen:

"Hoe zorg ik er nou toch voor dat ik in 2017 m'n portemonnee niet meer kwijtraak?" 

Ik weet inmiddels uit ervaring dat het voornemen om hem voortaan  altijd op een vaste plek te leggen niet werkt. En ik weet dat ik eigenlijk geen zin heb in goedbedoelde adviezen. Voor je het weet zitten er zweverige tussen. Maar ja als je iets op het wereldwijde web gooit met een vraagteken erachter is het ook zo wat om de antwoorden te negeren. En als ik m'n portemonnee écht niet meer kwijt wil raken, ... , zal ik hem toch eerst moeten vinden. Dus ik wens jullie allemaal een mooi 2017 met heel veel geluk en ga mijn portemonnee zoeken.

De reis naar je pensioen

Richard Branson is 68 en nog lang niet met pensioen. Mister Money Mustache ging op zijn 30e al met pensioen. De twee heren lijken, in ieder geval op het eerste gezicht, in een heleboel opzichten niet op elkaar, maar in ten minste één wel: ze zijn allebei financieel onafhankelijk.

Richard Branson is de man achter Virgin (platenlabel, vliegtuigen, hotels, ...) en hoeft dus al lang niet meer te werken. Branson geniet van zijn 'werk' en gaat er dus mee door. Hij ziet het overigens niet echt als werk, hij maakt geen onderscheid tussen 'work' en 'play'. Voor hem is het allemaal leven en leren.

In een blogpost merkt hij op dat je leven niet een reis naar je pensioen zou moeten zijn. Ik denk dat ik het eens ben met zijn punt, maar niet met de beeldspraak die hij gebruikt. Zolang je de reis niet ziet als een race, en onderweg geniet van de mooie dingen, is er niet zo veel mis. Als je alle leuke dingen uitstelt totdat je gepensioneerd bent, kan het wel eens lelijk tegenvallen wat daarvan terechtkomt, en bovendien is het zonde van de tijd tot je pensioen. Je kunt 'onderweg' zoveel leuke dingen doen. Volgens mij verschillen Branson en ik daar niet van mening.

Branson haalt Alan Watts aan, die  min of meer betoogt dat je geen doel zou moeten hebben. Dat heb je immers bij dansen ook niet. Je danst niet om ergens uit te komen. Je danst om te dansen. Ik vind het een mooie metafoor, ik houd van dansen. Het heeft wel wat om zo je leven te zien. Elke dag, elk moment is een kans om te genieten, hier en nu is zoals het is, en het is aan jou om de goede en mooie kanten ervan te zien. Helemaal waar en het werkt. Ik heb net even een typpauze genomen om te genieten van de zonnestralen en geniet nu weer van het 'schrijven' van deze tekst in mijn zonnige kamer.

---

"Toch en Maar -de verboden woorden-"

---

Toch en Maar denk ik dat het ook goed is om je bewust te zijn van je doel(en) en ambities. Ik weet dat dat ook werkt. We hadden nooit in dit huis gewoond als we ons kastelendoel niet hadden. En nu ik er zo over nadenk, heeft dansen soms wel een doel: ik danste wel eens om die leuke jongen aan de haak te slaan, leuk en spannend. En je kunt ook best ergens naartoe dansen. Mijn kleine neef gaat dansend door de kamer om zijn schooltas te pakken. Als ik hem zie denk ik 'Goed bezig'.

Wat dit allemaal betekent voor de metafoor en het grote levensadvies? Ik weet het niet precies. Maar ik weet wel dat dansen leuk is en dat het dus geen kwaad kan dansend door het leven te gaan, dansend op reis. Maak een eventueel doel niet belangrijker dan je reis.

En als je even lekker wil dansen, klik dan hier voor een leuke dansvideo.

Stopbrief pensioen

Even kreeg ik het benauwd. "Let op! Omdat uw pensioenopbouw bij ABP stopt, moet u belangrijke keuzes maken" stond er vet in een brief die tussen de vakantiepost zat. O ja, pensioen. En dan het 'echte'. Heb ik eigenlijk wel goed genoeg nagedacht over mijn pensioen toen ik stopte met werken? 

Rustig maar Mevrouw Money Wenkbrauw. Dat (nagedacht) heb je. Min of meer in ieder geval. Ik weet niet of ik de goede beslissing heb genomen, maar ik heb er wel over nagedacht. Ik heb toen geconcludeerd dat ik liever voor mezelf zorg dan dat ik een pensioenfonds dat laat doen. Ik heb het nog niet allemaal in kannen en kruiken, maar ik heb nog 30 jaar. Hartslag kan weer naar normaal.

Maar goed, laten we eens kijken hoe dat pensioenfonds voor me zorgt, want of ik nou wil of niet, dat doen ze. Zeggen ze tenminste.

Eerst geven ze aan dat ik drie belangrijke keuzes moet maken. Dat klinkt moeilijk. Ik begin met wat lood in mijn schoenen te lezen. Gelukkig blijkt het voor mij eenvoudig:

1. Wil ik mijn pensioen meenemen naar mijn nieuwe pensioenuitvoerder of bij ABP laten?

Omdat ik geen nieuwe pensioenuitvoerder heb, hoef ik niet te kiezen. Ik laat het "lekker" bij ABP.

2. Wil ik een deel van mijn KeuzePensioen (waarvan ik twijfel of ik het wel heb, dit deel van de brief lijkt erg algemeen) toevoegen aan het nabestaandenpensioen?

Meneer Money Wenkbrauw kan uitstekend voor zichzelf zorgen dus ik hoef niets toe te voegen aan het nabestaandenpensioen.

3. Wil ik mijn pensioenopbouw bij ABP vrijwillig voortzetten?

Nee dat wil ik niet. (Zie hierboven.)

Wat staat er nog meer in het overzicht? 

Dat ik tussen de elf- en twaalfduizend euro bruto per jaar krijg vanaf mijn AOW-leeftijd. Als ik snel en vies (dat klinkt toch minder dan quick&dirty maar dat terzijde) reken dan kom ik op zo'n 500 euro netto per maand. Ik heb dus gewoon afgerond naar 12.000 en reken dan 50% voor premies en belastingen.

Verderop (vrij veel verder) staat nog wel dat ABP mijn pensioen moet verlagen als ze een tekort hebben. Helemaal zeker ben ik dus niet van die elf- à twaalfduizend euro. Er staat trouwens ook dat ABP ieder jaar mijn pensioen probeert te verhogen met de gemiddelde stijging van de prijzen. 

Er is een hele pagina gewijd aan wat er gebeurt als ik overlijd. Mij verbaast dat steeds weer, omdat het voor mij heel vanzelfsprekend is om voor mezelf te zorgen, en voor Meneer Money Wenkbrauw dus ook. Maar als ik er dan even over nadenk, snap ik ook wel dat dit stukje voor mensen die andere kansen hebben gehad of andere keuzes maken wel heel relevant is.

Toch vraag ik me af of dit over 20 jaar nog steeds zo is (even los van de vraag of ons pensioenstelsel dan überhaupt nog bestaat). Anyway als ik dood ga, krijgt Meneer een fooi.

Verder staan er nog wat gegevens zoals wanneer ik ben begonnen en wanneer ik ben gestopt (klopt allemaal). En dan staat er ook nog mijn Pensioenaangroei in 2015. Daarvan vraag ik me een beetje af wat het hier doet, want dat is neem ik aan  maar het zal wel standaard in een pensioen-overzicht staan en ik had die over 2015 inderdaad nog niet.

Zoals het er nu uitziet, vind ik dat ABP niet eens zo heel slecht voor me zorgt. Ook vind ik de informatie redelijk duidelijk (hoewel ze nog wel even uit hadden kunnen leggen wat 'franchise' betekent. Volgens wikipedia is het het deel van het salaris waarover geen pensioen wordt opgebouwd en waarover daarom ook geen pensioenpremie wordt betaald). Ik ben wel benieuwd hoe mijn pensioen zich ontwikkelt in de 30 jaar die het nog duurt tot ik mijn pensioengerechtigde leeftijd heb bereikt. Ik wil niet al te veel vertrouwen op dat het zo blijft, daarom vind ik dat ik zelf ook iets moet regelen.