30 april 2021

WOZ onbekend

Morgen is het 1 mei en gaat er weer geld naar onze gezamenlijke spaarrekening. Niet dat we samen sparen, maar 'reserveringsrekening' is geen woord en dat is wel waar onze gezamenlijke spaarrekening voor is bedoeld. 

Uitjes

In deze tijd staat er wat meer op onze reserveringsrekening (dat is nu ineens wel een woord) dan gebruikelijk. We hebben vanwege corona namelijk ook een reservering voor uitjes, en dat kan alles zijn van een uitgebreid terrasbezoek tot een reis naar Mozambique. Dat eerste gaan we zeker doen, dat tweede misschien; er zit vooral een heleboel tussen het terras en Mozambique.

Lokale lasten

Naast de uitjesreservering staat er nog een ongebruikelijk potje (de term die onze bank gebruikt voor de onderverdeling van de spaarrekening) in het overzicht: het potje voor lokale lasten. De gemeente Schiedam heeft namelijk nog steeds niet de WOZ-waarde van ons huis vastgesteld (laten stellen). Of misschien hebben ze dat wel gedaan, maar dan houden ze de uitkomst zorgvuldig geheim. Een aanslag lokale belastingen is nergens te vinden.

"Als ik geweten had dat de gemeente er zo lang over zou doen, had ik er wel een automatische overschrijving van gemaakt."

Dus maak ik morgen voor de derde keer - we betalen onze lokale belastingen normaal in tien termijnen, dus niet in januari en februari, die maanden gaat er wat extra's naar het huisonderhoudspotje - geld over met de omschrijving lokale lasten. Als ik geweten had dat de gemeente er zo lang over zou doen, had ik er wel een automatische overschrijving van gemaakt. Het bedrag is gebaseerd op dat van vorig jaar. Het is waarschijnlijk iets te laag, maar bijstorten is straks niet zo'n probleem.  



Bestaansminimum

Voor andere mensen is dat mogelijk wel een probleem. Daar maak ik me wel een beetje zorgen over. Als schuldhulpmaatje weet ik dat het voor mensen die weinig overhouden van wat er maandelijks binnenkomt erg moeilijk is om geld te reserveren. Ook als het om geld gaat, dat normaal automatisch afgeschreven zou worden.
Want als je altijd rond het bestaansminimum leeft, is het heel welkom als er een keer € 80 overblijft. Omdat je dan eindelijk een keer je schoenen met gaten kan vervangen, of omdat de wasmachine kapot is gegaan (dan heb je aan één maand zonder lokale lasten niet genoeg) of omdat je je kinderen een keer nieuwe kleren wil geven in plaats van tweedehandse.
En ongetwijfeld zijn er ook mensen die het best opzij zouden kunnen zetten, maar er niet aan denken en die straks wel moeite hebben met betalen.

Problemen

Dus ik vraag me een beetje af hoe de gemeente dat gaat doen. Ik vrees dat de lokale lasten toch dit jaar betaald moeten worden. Of misschien mag het wel in tien termijnen, maar als ze dan volgend jaar weer wel op tijd zijn, moeten er een paar maanden dubbele lokale lasten worden afgetikt. Het lijkt mij vragen om problemen.

20 februari 2021

Pure winst op Bitcoin

 "En daarom moet je niet op de top wachten"

twitterde ik begin deze maand. Het was een reactie op iemand die een student verdedigde die al zijn spaargeld in GameStop had gestoken. Hij had zijn aandelen in waarde zien verdubbelen, en niet verkocht. Op het moment dat hij ermee in het nieuws kwam, waren ze minder dan de helft waard van wat hij erin gestoken had.

Cashen op de top

Ene Levi reageerde dat het dom was dat hij niet had gecasht bij die verdubbeling, een dino (met een intrigerende profielfoto) reageerde dat je toch niet kon weten wat de top was en daar reageerde ik weer op. Ik moet toegeven dat ik misschien wel reageerde vanwege die profielfoto. Ik vind wel vaker iets, maar ik reageer niet zo vaak op tweets. Ik vond deze wel heel wijs van mezelf. Dat is altijd gevaarlijk, jezelf wijs vinden, maar goed.

Loterij

Een week later was ik bij mijn ouders. Min of meer ingesneeuwd. Meer min dan meer, maar ik had niet echt zin om mee te doen aan de treinenloterij, waarbij de prijzen bestonden uit vaak en lang wachten op een koud perron en vervoerd worden als haringen in een tonnetje met extra kans op besmetting. Ik bleef dus een paar dagen langer dan gepland. Helemaal onverwacht was dat ook weer niet dus ik had genoeg ondergoed bij me. Weten jullie dat ook weer 😀

Bitcoinmiljonair

Op een avond, terwijl de haard erop los knetterde, vroeg mijn vader of ik nog van die bitcoindingen had en hoeveel dan en of Meneer al bitcoinmiljonair was, want hij wist ook wel dat Meneer er meer van had dan ik.


"Tijd om te verkopen"

Het antwoord was dat ik nog steeds Bitcoin had, weliswaar weinig, maar toch. De 200 euro die ik er begin 2018 in had gestoken, was inmiddels ongeveer duizend euro waard. "Tijd om te verkopen", lachte mijn vader. "Neeee," antwoordde ik "misschien wordt het nog wel veel meer waard."
"En daarna weer minder." Dat was m'n vader weer. Hij gooide nog een stuk hout op het vuur.

Onzin

In de dagen na dit gesprekje moest ik aan mijn eigen wijze tweet (ahum) denken. Ik bedacht dat ik winst kon pakken, of dat ik ten minste mijn geïnvesteerde 200 euro eruit kon halen. Dan kon ik niet meer verliezen. Ik bedacht ook dat ik op het moment niet zo veel aan 200 euro heb dus dat het een beetje onzin is om dat geld eruit te halen. Heldere redenering, klaar!

Geplaagd

Nee hoor. De gedachte kwam een paar keer terug. Waarom weet ik niet. Begrijp me niet verkeerd, ik vind tweehonderd euro best veel geld en duizend al helemaal, maar ik ik heb een veelvoud daarvan in 'andere' investeringen zitten en daarover werd ik minder geplaagd door mijn eigen gedachten.

Verkopen, verkopen, verkopen

Ik stelde voor mezelf vast dat als ik de tweehonderd euro eruit kon halen en dan nog steeds duizend euro aan bitcoin zou hebben, ik dat zou doen. Afgelopen donderdag checkte ik mijn portfolio, en ja hoor: meer dan twaalfhonderd euro aan bitcoin. Ik gaf dus een verkoopopdracht en werd geconfronteerd met de transactiekosten. 'O ja, da's waar ook.' Maar zelfs na aftrek van transactiekosten bleef er voldoende over. Vandaag gaf ik de opdracht om de tweehonderd euro over te maken naar mijn bankrekening. Geeft toch een goed gevoel.

Zenuwachtig zoeken

Het was nog even zoeken hoe dat moest, geld uitboeken bij Coinbase. Ik had verwacht dat het een algemene functie was, net zoals buy/sell, maar het kan alleen vanuit je eurowallet. Goed om te weten. Hoef ik daar over 15 jaar, als ik miljonair ben dankzij de bitcoins die ik heb gehouden en wil cashen, niet zenuwachtig naar te zoeken.

Pure winst

Het geld staat nog niet op mijn rekening, maar ze hebben beloofd dat het in de loop van volgende week wordt gestort. Als dat echt gebeurt, en daar vertrouw ik wel op, kan ik geen verlies meer maken op bitcoin, alleen nog maar winst, pure winst (of nul winst, dat kan ook nog). Tenzij ik er opnieuw geld in steek natuurlijk, maar dat ben ik voorlopig niet van plan. Het is geen investering namelijk, het is een spel

20 november 2020

Zeven keer zoveel uitgegeven als noodzakelijk

Eerst even over mondkapjes

Ik vind het stom als mensen hun mondkapje afdoen, omdat het even niet uitkomt. Mensen die, als ze tegen je praten, even hun mondkapje naar beneden trekken. Dat is juist een moment dat ik die extra bescherming wel op prijs stel.

Ik snap de neiging, dus misschien moet ik het niet stom noemen. Laat ik het zo zeggen: ik waardeer dat iemand helder wil communiceren en goed contact wil maken, net als ik het in de zomer prettig vind dat iemand zijn donkere zonnebril afzet voor een gesprek. 

Contact maken met een mondkapje

Maar een mondkapje is geen zonnebril. Ik waardeer het meer als je je mondkapje ophoudt en helder probeert te communiceren door duidelijk te articuleren. Van mijn kant probeer ik me goed te focussen op wat je zegt. En boven onze mondkapjes maken we nog steeds contact met onze ogen. Je mondkapje hoef je daarvoor niet weg te trekken.

Hoe staat ie?

Vandaag heb ik het toch gedaan: in de winkel trok ik eerst een paar keer mijn mondkapje onder mijn kin en ten slotte liet ik hem zelfs aan een oor hangen. Ik was (eindelijk!) een bril aan het uitzoeken en hoewel het in deze tijd zeker van belang is hoe een bril staat met mondkapje eronder, wilde ik toch ook weten hoe de brillen stonden met mijn neus en mond eronder. Al was het alleen maar voor de Teamsvergaderingen en Skypegesprekken.

Er was niemand in de buurt en ik heb geprobeerd niet op de brillenwand te hijgen. Ik heb een hoop brillen gepast. Die moeten allemaal schoongemaakt worden. Toen ik ermee bezig was, vond ik het lullig voor de medewerkers dat ik zo besluiteloos was en ze allemaal wel wilde passen ("en ze zat ons ook al te bedotten tijdens de oogmeting" - uitleg volgt). Nu denk ik dat dat veiliger was geweest. Maar misschien sla ik een beetje door 😀

De bril stond op mijn longlist van dingen om geld aan uit te geven. Ik stelde die lijst zo'n zeven maanden geleden op en schreef toen al dat ik al een tijdje een nieuwe moest. Ik had beter in de zomer kunnen gaan, toen de besmettingsgraad laag was. Maar ik word altijd een beetje zenuwachtig van zo'n oogmeting. 

Raar of bedrog

"Glaasje één of glaasje twee?" ... "Beter of slechter?" 
"Ehhh, ..." 
Ik weet het heel vaak niet en denk dan dat ze me raar vinden. Ik weet het, dat zal wel meevallen en er zijn genoeg andere redenen waarom ze me raar kunnen vinden, waar ik me helemaal niet druk om maak. Misschien komt het doordat ik niet zozeer denk dat ze me raar vinden, maar dat ze denken dat ik de boel bedrieg (waarom zou ik? en wie bedrieg ik dan eigenlijk?).

Met samengeknepen ... ogen

Hoe dan ook, ik schoof het voor me uit en ondertussen kneep ik mijn ogen steeds verder samen tijdens het tv-kijken. En o ja, laatst heb ik enthousiast gezwaai van de overkant van de gracht net zo enthousiast beantwoord terwijl ik geen flauw idee had wiens gezicht die wazige roze ovaal op mijn netvlies toverde.

Geen uitvluchten meer

Gisteren had ik het erover met een collega en besloot ik meteen een afspraak te maken, geen uitvluchten meer. Dus vandaag ging ik. Mijn ogen werden gemeten en die man kon goed verbergen dat hij dacht dat ik hem bedroog. Ik koos twee monturen uit, nadat ik er minstens twintig op mijn neus (zonder mondkapje dus) had gezet.



Gratis voor € 60

Ik koos voor de tweede gratis bril in plaats van 60 euro korting op één bril. Hoe gratis is die tweede bril dan echt? Wie bedriegt hier nou wie? Goed, ik mocht van mezelf twee brillen om af te kunnen wisselen en daar betaal ik dus 60 euro voor. Dat had goedkoper gekund. Ik kon bij deze brillenier al voor 30 euro een bril kopen. Maar dan heb je geen ontspiegelde glazen, en dat wil ik toch echt wel, weet ik van goedkope zonne- en veiligheidsbrillen zonder ontspiegeling.

Uv? Geen flauw idee 

Ik koos ook voor uv-bescherming. Eerlijk gezegd heb ik me niet verdiept in hoeveel uv-bescherming dat is en hoeveel verschil dat maakt voor je ogen. Ik heb het nog wel gevraagd, maar de glaasje-1-glaasje-2-meneer begreep me niet en ik liet het erbij zitten. Ik betaal er wel 30 euro extra voor. Niet echt mustacian.

Gladjes

En daar houdt het niet op. Ik koos ook nog eens voor vuil-, stof- en waterafstotend. Daarvan kon de gladde glaasjesmeneer me wel vertellen dat het mijn bril extra glad maakte, waardoor vuil, stof en water er minder goed op hechten, "maar er komen natuurlijk nog steeds druppels op je bril". Kost ook 30 euro, maar hee dat is maar een tientje per substantie die ongewenst aan mijn bril kan kleven.

Zeven keer

Ik betaalde uiteindelijk 280 euro voor twee brillen. Ik had voor 100 minus 60 is 40 euro een bril kunnen kopen met een acceptabele kwaliteit glazen. Ik heb dus 240 euro extra uitgegeven, zes keer meer dan nodig, zeven keer zoveel als nodig. Dat is best wel een forse factor en een behoorlijk bedrag. 
Ik had ook een bril van 280 euro (met de superieure glazen) en een bril van 100 euro (met acceptabele glazen) kunnen kopen met 2 x 60 euro korting. Dat was 20 euro goedkoper geweest.

Maar die bril stond op de lijst van dingen waar ik geld aan uit wilde geven. En voor iets wat ik het hele jaar, de hele dag op mijn neus heb, vind ik het oké. 

13 november 2020

Gestorneerd

Vorige week zag ik het toevallig: er was een bedrag gestorneerd, oftewel teruggestort. Het was de verzekeringspremie van ons verhuurhuis. Wat de fnuik! Ik dacht even: 'Ze zullen toch niet bedacht hebben dat ze toch geen verhuurde huizen meer verzekeren?' Het was best moeilijk om dat huis te verzekeren destijds.

Tweede handtekening

Maar de omschrijving suggereerde toch echt iets anders: "Een andere gebruiker heeft deze betaling afgekeurd bij Vrijgeven / Zetten 2e Handtekening." Ik checkte bij Meneer. Hij was onschuldig. (In ieder geval wat dit betreft 😐.) Ik checkte het internet, geen antwoord.

Storing

Tijd om met de bank te chatten. De virtuele assistent kon me geen antwoord geven. Medewerker Anouchka wel. Er was een storing geweest bij de verzekeraar (FBTO) en het zou vanzelf opgelost worden, binnen een week of zo. 

Vandaag, een week en een dag later, was het nog niet opgelost. Dat is nog binnen de marge van 'of zo', maar ik had nu tijd (en eraan gedacht). Dit keer nam ik contact op met de verzekeraar. Vera verzekerde me dat het opgelost zou worden. "Bij de ene bank duurt het wat langer dan bij de andere."

Toeval

Ik was gerustgesteld op dit punt, maar ook getriggerd. Wat nou als zoiets nog eens gebeurt en het is niet de fout van de verzekeraar (of een ander bedrijf dat geld van me tegoed heeft)? Het was echt toeval dat ik het zag, een volgende keer kan ik het zo missen. 

Meldingen

Ik zocht of ik een melding in kon stellen, maar kon het niet vinden. Opnieuw chatten met de bank. De eerste poging verliep stroef. Ik begon met de aanleiding en vroeg toen naar de meldingen. De medewerker vroeg naar allerlei details van de aanleiding. Dat schoot niet op. Ik werd afgeleid (echt per ongeluk) en dat duurde even. Toen ik terugkwam bij mijn laptop had de medewerker de chat gesloten.

Ik probeerde het opnieuw. Dit keer liet ik de aanleiding weg en vroeg naar meldingen. Ik kreeg meteen een link. Nu heb ik meldingen aangezet en meteen nog wat instellingen in mijn bank-app aangepast. Ik ben benieuwd hoe het bevalt.

25 oktober 2020

Money mask

 

Als je het niet voor de mensen om je heen doet, doe het dan voor de economie.


22 oktober 2020

Postzegels - een goede investering?

Een schromelijke overschatting

Een tijd geleden kocht ik een doosje met 200 gewone postzegels. Die met een ‘1’ erop. Dat was toen overigens niet zo heel gewoon, die ‘1’ was nieuw. Dat ik er 200 kocht was een schromelijke overschatting van hoeveel brieven en kaarten ik verstuur met dit soort postzegels. Ik heb net even gekeken en ik heb er nog 31, terwijl die ‘tijd geleden’ tien jaar geleden is.

Prijzen postzegels

Toen ik laatst weer een bericht zag over duurder wordende postzegels vroeg ik me af of het nou een beetje een goede investering is geweest destijds, dat doosje met 200 postzegels. Dus heb ik wat gegoogeld en gerekend. Niet omdat het iets uitmaakt, maar omdat ik het leuk vind.

Ik vond dit plaatje bij datagraver:

Goedkoop ingekocht

In 2010 kostte een gewone postzegel 44 eurocent. Rekening houdend met inflatie zou dat nu 52 cent ‘moeten’ zijn. (Omdat ik dat niet helemaal precies af kon lezen in de grafiek heb ik dat berekend met de inflatiecalculator.) Gewone postzegels kosten nu echter 91 cent. Dat betekent dat ik de postzegels die ik nu gebruik, destijds behoorlijk goedkoop heb ingekocht.

S&P500

Als ik het geld in 2010 had geïnvesteerd in bijvoorbeeld de S&P500, had ik meer rendement gemaakt. Dan had ik van elke 44 cent 157 cent gemaakt. (Als ik dat goed berekend heb, met de tabel op deze site van businessinsider.) Achteraf gezien was dat dus beter geweest, maar achteraf is het altijd makkelijk keuzes maken. Ik heb elk jaar 7,5% rendement gemaakt en dat vrijwel zonder risico. Daar ben ik heel tevreden over.


Duurzame automaat

Bovendien ben ik al tien jaar blij met het doosje postzegels. Ik kan er niets aan doen, ik vind het echt leuk dat een simpel kartonnen doosje als een soort automaat fungeert én dat al tien jaar lang volhoudt; best duurzaam. Postzegels op losse velletjes raakte ik altijd kwijt. Dat maakt het rendement van het doosje alleen maar beter.

5 september 2020

Ik tekende een wurgcontract

Afgelopen week zette ik mijn handtekening onder iets wat toch een beetje voelt als een wurgcontract. En ik deed het vrijwillig. Nou ja, ik had er eerder vrijwillig voor gekozen en vond dat ik er nu niet meer onderuit kon. Én ik dacht ook, zonder op te zoeken hoeveel, dat het nogal wat zou kosten om te cancelen. Op het laatste moment overwoog ik nog even een kuchje voor te wenden om mezelf meer tijd te geven, maar dat past toch echt niet bij mij.  

Goed nagedacht

Ik dacht dat ik goed over de hypotheek had nagedacht. En dat had ik ook. Ik blogde er eerder over en dacht er na dat blog nog verder over door. Kort door de bocht waren mijn conclusies:
  • Door te leveragen met een hypotheek kan ik meer rendement halen.
  • De risico's zijn voor mij acceptabel.

Doorpakken

Ik had er in het algemeen dus goed over nagedacht en toen ik er eenmaal uit was, wilde ik ook doorpakken. We kozen een hypotheekadviseur en zaten erbovenop om de voortgang erin te houden. Toen kwam het aanbod.

Voorwaarden

Financieel was het aanbod goed te doen, sloot het aan bij mijn eerdere verwachtingen. Qua voorwaarden was het een ander verhaal. De voorwaarden waarvan ik bedacht had dat ze belangrijk waren (extra aflossingsmogelijkheden en zo) waren prima. Maar een aantal andere voorwaarden vond ik best heftig.

Soggende struisvogel

Ik stortte me op één van die voorwaarden, een principieel privacypuntje maar geen dealbreaker. Ik ging er flink over in discussie met Obvion. Een soort combinatie van het oude soggen (studieontwijkend gedrag vertonen) en struisvogelpolitiek: als ik me hiermee bezighield, hoefde ik (nog) niet naar die andere voorwaarden te kijken.

Het zal wel goed zijn (??)

En nu komt het: toen ik klaar was met het privacypuntje dook ik niet meer in de resterende puntjes. Nee, onder het mom van: er zijn honderden* mensen per dag die een hypotheek afsluiten, het zal wel goed zijn, liet ik het erbij zitten.

Wiel uitvinden

Nou vind ik dat soort argumenten in sommige situaties best handig. Ik hoef niet iedere keer het wiel opnieuw uit te vinden. Maar op het gebied van financiën maak ik graag mijn eigen analyses (of probeer ik op zijn minst de analyses van anderen te begrijpen). Dat deed ik hier dus niet. Echt slecht, achteraf gezien, zeker voor iemand die zich Mevrouw Money Wenkbrauw noemt.

Wachten

We stemden in met de offerte en vervolgens moesten we lang wachten tot we bij de notaris terecht konden. Ik dacht er niet meer over na (nog steeds die struisvogel). In de loop van afgelopen week, minder dan 24 uur voor de afspraak bij de notaris, kregen we de akte. Ik was aan het werk, had 's avonds verplichtingen en kon die akte dus pas de ochtend van het passeren lezen. 

Wurgcontract

Omdat in die akte een paar rare dingen stonden en werd verwezen naar de algemene voorwaarden bij het bod dat we hadden geaccepteerd, realiseerde ik me dat ik de voorwaarden die ik op het eerste gezicht heftig had gevonden klakkeloos had geaccepteerd en dat ik die dag mijn handtekening ging zetten onder een wurgcontract. [dramamodus uit].

Niet trots

Ik ben niet trots op dit proces. Het hoort wel thuis op dit blog, want het is onderdeel van mijn ontwikkeling op financieel gebied. Het leert me in ieder geval dat ik kritisch moet blijven op hoe ik dingen aanpak.

En toen?

Ik heb de notaris die dag nog een paar vragen gesteld (kom ik op terug) en de volgende dag gedaan wat ik eerder had moeten doen: alle voorwaarden die ik heftig vind op een rijtje gezet. Ik ben er nog niet uit of ik, als ik opnieuw mocht kiezen, niet meer voor een hypotheek zou gaan. Ik weet nu in ieder geval wel beter waar ik aan toe ben. 
Ik ben niet verschrikkelijk ongerust. Ik heb vertrouwen dat het goed gaat, en doordat ik nu beter weet waarvoor ik getekend heb, kan ik goed in de gaten houden wat het in de praktijk voor ons betekent. Het was dom, maar ik reken op een portie geluk en houd m'n ogen open voor signalen dat het toch niet zo goed gaat.


*Ik heb even opgezocht of dit wel klopt. In 2019 waren er meer dan 400.000 hypotheekaanvragen. Dus het zijn er nog meer, hoewel ik niet weet of elke aanvraag ook leidt tot het sluiten van een hypotheek.