Haha, ik zit op een kruik waarin ik het water waarin ik de pasta heb gekookt, heb gegoten. Dat deed ik al wel met water waarin ik een eitje had gekookt, maar nog nooit met pastawater. Ik heb ook wel even getwijfeld want er zitten wel micropastadeeltjes in dat water en natuurlijk ook nog het opgeloste halve bouillonblokje. Ik moet hem dus straks even goed omspoelen. Een beetje gek vind ik het wel, maar ook lekker warm. 😃 Ik heb trouwens zelfs een beetje van dat pastabouillonwater opgedronken. Mijn oma, die altijd het water opdronk waarmee ze de puddingfles had schoongemaakt - waar ik vroeger van gruwde - zou trots op me zijn. 

Verzendkosten vermijden

Wat te doen als je net geen gratis verzenden krijgt bij bol

Scroll naar beneden als je direct naar de handige lijstjes wil. Hier volgt eerst een anekdotische inleiding.

Spatelspalk

Mijn vader spalkte zelf zijn hand. Met een spatel. Hij legde de spatel op zijn hand en onderarm en zwachtelde de boel in. Deze foto's stuurde hij:

Hoewel ik in het algemeen vóór doe-het-zelven ben, leek het me in dit geval toch handiger (pun intended) om hier een handzamere (pun intended) oplossing voor te zoeken. Of eigenlijk vond mijn zus dat, en ik was het met haar eens.

Gratis bezorgen?

Uiteraard stribbelde papa tegen, maar tegen vereende zussenovertuigingspower kon hij niet op. Mijn zus mocht een brace bestellen. Niet veel later kreeg ik een appje: "Heb jij altijd gratis bezorgen bij bol?" Dat heb ik niet, dus betaalde mijn zus de verzendkosten. Het bedrag inclusief verzendkosten kwam boven de € 20,00 uit. Als ze voor € 20,00 spullen had besteld, had ze geen verzendkosten hoeven te betalen. 

Opruimen

Gisteren had ik er geen tijd voor, maar vandaag na een uurtje lekker lezen, had ik nog steeds echt geen zin in opruimen en was wat uitzoekwerk het perfecte excuus. 

Toevoegen aan je winkelmandje

Want zou het niet handig zijn als je een lijstje hebt met dingen die eigenlijk altijd wel handig of leuk zijn, die minder dan drie euro (de verzendkosten) kosten en die je aan je winkelmandje toe kan voegen om aan de drempel voor gratis verzenden te komen? 

Consuminderen / en het milieu dan?

Als je liever zo min mogelijk spullen wil, kijk dan eens bij de zaadjes of de boeken. Die laatste categorie zijn namelijk allemaal luister- of e-boeken. 

Sowieso moet je opletten dat je niet meer betaalt voor iets wat je eigenlijk niet nodig hebt, én of je wel boven de € 20 komt (maar onder het bedrag voor je oorspronkelijke aankoop plus verzendkosten).

Boeken tot 1 euro:

• Think and grow rich (€ 0,49) (e-book) 
• The Richest Man in Babylon (€ 0,49) (e-book)
• Cheap at Half the Price (€ 0,89) (e-book)
• Verzet in Bloemendaal (€ 0,99) (luisterboek)
• Brief uit Lemberg van Pieter Waterdrinker (€ 0,99) (luisterboek)

Boeken van 1 tot 2 euro:

• The Bitcoin Dystopia (€ 1,03) (e-book)
• Artspresso (€ 1,46) (luisterboek)
• Deciphering the power of money (€ 1,78) (e-book)
• The Tell-Tale Heart (€ 1,94) (luisterboek)
• Changing the World One Invention at a Time (€1,99) (e-book)
• Reisverhalen uit Stedevaart 3 - Vilnius: in het huis van Ciurlionis van Jan Brokken (€ 1,99) (luisterboek)
• Reisverhalen uit Stedevaart 6 - Valencia: de haai, het oog en het ei van Calatrava (€ 1,99) (luisterboek)

Boeken van 2 tot 3 euro:

• Bearin' Losses? That's Bull! (€ 2,05) (e-book)
• Wealth: A Brief Explanation of the Causes of Economic Wealth (€2,49) (e-book)
• Eenvoudig beleggen Warren Buffet-strategieën voor het opbouwen van welvaart en passief inkomen (€ 2,99) (e-book)
• The Gold Killing - BBC Afternoon Drama, Episode 1 (€ 2,99) (luisterboek)

*Let op: Veel luister- en e-boeken die goedkoop worden aangeboden zijn ook gratis te vinden op internet. Ik heb kon bovenstaande boeken niet makkelijk gratis (en/of zonder in te loggen) vinden. Misschien ben jij een betere zoeker.

Handig / leuk / cadeautje voor achter de hand tot 2 euro

• Houten letter of cijfer (€ 1,16)
• Bloemenzaad (vanaf € 1,75)
• Etiketten (vanaf € 1,99)

Handig / leuk / cadeautje voor achter de hand tot 3 euro

• Oordoppen (€ 2,10)
• Zaadjes voor kruiden (vanaf € 2,25)
• Zaden voor eetbare bloemen (€ 2,50)
• Gouden/zilveren draad, bijvoorbeeld om te breien of haken (€ 2,50) 
• Roze bril (die hebben we allemaal wel eens nodig toch?) (€ 2,50)
• Staal behang (vanaf € 2,50) (Je kan er maar net naar op zoek zijn)
• Nivea handzeep (€ 2,59)
• Markers (€ 2,60)
• Sanex douchegel (€ 2,69)
• 10 nep-nerf darts (€2,70) 
• Mooie wenskaarten (vanaf € 2,79)
• Tubeknijper (om je tube helemaal leeg te maken) (€ 2,95)
• Rainbow Rope (€ 2,95)
• 100 Bedeltjes voor aan sieraden (wel van plastic) (€ 2,95)
• Regenhoes voor je rugzak (€ 2,95)
• Wierookstokjes (€ 2,95)
• Omo waspoeder (€ 2,99)

Heb jij nog goede tips voor op dit lijstje?

Korte bespaartip - laat het licht uit

Vaak doe je het licht aan uit gewoonte. Laat het eens uit, bijvoorbeeld als je naar de wc gaat, misschien valt er wel genoeg licht door het bovenraampje (als er dat is). Laat je ogen even wennen aan de schemering en voilà: je ziet voldoende voor alles wat je daar zou willen doen.

Ooit, in 2015, had ik het idee om regelmatig gewoon heel korte tips op mijn blog te zetten. Ik heb er flink wat klaar gezet in concept, maar heb er maar een paar geplaatst. Ik kwam ze net tegen. Deze wilde ik jullie niet onthouden. Niet omdat het nou per se zo'n briljante tip is, maar omdat ik er zelf wel om moest lachen.

Bezuinigen met boeken

Ik durf het bijna niet te zeggen, maar vandaag hielden we een boekverbranding. Waar zal ik eens beginnen met de uitleg?

Boekverbranding

1. Het hout is op

We halen het hout voor de open haard altijd bij mijn ouders. Tja, die wonen 130 km verderop en daar komen we niet zo vaak de laatste tijd, omdat we toch niet naar binnen mogen. We zijn er nog wel een keer geweest, maar toen zat de auto vol met spullen voor het kamperen in de tuin daar met onze logeetjes en dat moest ook allemaal weer mee terug.

2. Het was vanmiddag net een beetje koud

Vanochtend scheen de zon binnen en was het heerlijk. 's Middags schijnt de zon hier niet naar binnen (wel op onze zonnepanelen, ook fijn!) en vanmiddag werd het daardoor een beetje koud. Ik had al een extra laagje aan gedaan, maar het was nog steeds koud.

3. Ik krijg heel vaak boeken

Ik vind het echt super om boeken te krijgen. Ik houd van boeken en lezen en ben niet al te kieskeurig. Dat betekent dat ik lang niet genoeg tijd heb om alle boeken te lezen die me wel wat lijken (tenzij ik 500 word). Boeken die me niks lijken ga ik dus ook echt niet lezen of in mijn boekenkast zetten. Ze krijgen een andere goede bestemming (marktplaats, kringloop) of ik gooi ze weg (als ik denk dat ze er ook bij de kringloop niet op zitten te wachten). Ik meld dat altijd als ik boeken krijg.

4. We zijn nieuwsgierig

Ik heb nog nooit een boekverbranding gezien. Meneer ook niet. Branden boeken eigenlijk wel? We hebben wel eens gehoord dat de roemruchte boekverbrandingen vaak flopten omdat boeken helemaal niet zo goed branden. We zijn nou eenmaal nieuwsgierig en houden wel van een experimentje.

Boekverbranding in plaats van de verwarming

Vanmiddag werd het dus koud en ik had nog een doos boeken in de weg staan die weg mochten of eigenlijk nog weggegooid moesten worden. Denk aan titels als 'Ziekenhuisgeheimen' en 'Als de rozen weer bloeien'. In plaats van de verwarming aan te zetten, maakten we de open haard aan met die boeken.

Behaaglijk akelig

Het ging beter dan verwacht - wel veel as want een boek is nou eenmaal geen hout meer - en voelde best behaaglijk. Het zag er alleen akelig uit. Hoezeer ik die boeken ook echt niet wil lezen en hoezeer ik ook weet dat er stapels en stapels van dit soort boeken bij de kringloop liggen, de boekverbranding voelde  barbaars. Het is ook niet zo best om papier op te stoken, geloof ik. We zullen het nooit meer doen.

Eendagsvliegen

Maar vanmiddag hebben we wel weer wat gas uitgespaard en een tripje naar de papierbak. Bovendien hebben we weer wat geleerd (dat het kan, maar dat we het niet willen). Je kunt beter investeren in leerzame boeken, maar dit waren toch maar liefst drie eendagsvliegen in één klap.

Nog een keer over thee

Ik was al bezig aan een blogje over het verhuurhuis, maar deze moet er even tussendoor. (Ook omdat ik het best wel lastig vind het blogje over het verhuurhuis te structureren, terwijl deze behoorlijk simpel is. En wel leuk, toch?)

Ik kwam op Bored Panda een breisel van de touwtjes van theezakjes tegen! Haha, je kunt altijd nog verder gaan. Mijn vader haalt overigens ook altijd de touwtjes van theezakjes. Niet om te breien, maar omdat de kippen erin stikken. Het theezakje gaat bij het groenafval dat naar de kippen gaat, en het touwtje bij het gewone afval.

Ik googelde even door en kwam nog wat tips tegen voor wat je met gebruikte theezakjes kunt doen. Dus als je nog niet over bent op de losse thee, dit kun je doen met gebruikte zakjes:

1. Je kunt er muizen en wallen mee wegjagen. Dat laatste is wel een bekend beeld voor mij: vrouwen met theezakjes op hun ogen. Dat van die muizen wist ik niet.
2. Het schijnt ook te werken tegen snijwondjes, blauwe plekken, een verbrande huid, zweetvoeten, een stinkende adem en jeuk. Een soort medicijnkastje is het eigenlijk.
3. Je kunt er mee bakken. Vlees schijnt malser te worden als je een gebruikt theezakje in de pan hangt waarin je het vlees bakt, beetje water erbij en gaan.

Dat van dat bakken vind ik wel heel verrassend. 

Ik begin bijna spijt te krijgen van mijn overstap. Maar ik geniet op het moment erg van m'n losse thee dus ik ben nog niet terug aan de zakjes. Ik heb deze dingen dan ook allemaal niet uitgeprobeerd. Ik heb het bij elkaar gegoogeld. Dank aan Weekend.knack.be, de huishoudbeurs en Margriet. O, en Bored Panda natuurlijk. Die hele post (over hergebruik) is wel inspirerend, inspirerend en grappig.

Levenslessen

We probeerden op een speelse manier onze logeerkindjes wat te leren van hoe wij tegen persoonlijke financiën aankijken. Dat ging met wisselend succes, maar zoals wij van hen geleerd hebben: 

Van proberen, kun je leren.

De begrippen aandelen en leningen&rente deden het begrijpelijkerwijs niet zo goed. De favoriete voorbeelden waren denk ik toch wel:

1. Als je een spelletje maakt voor op de Ipad, en het wordt veel gespeeld, kun je daar elke maand geld mee verdienen.

Er werden meteen verhaallijnen voor spelletjes verzonnen. We bespraken ook dat je dan wel een computer of een Ipad moet kopen (of ooit hebben gekocht) en dat dat dus ook één keer geld kost. Én dat het best wel moeilijk is, en dat je er dus wel wat tijd in moet steken om te leren hoe je zo'n spelletje maakt.

2. Als je een hondje koopt, moet je elke dag eten voor hem kopen. 

Je hebt ook veel plezier van een hondje (glinsterende oogjes), geld is niet het enige wat telt, maar het is wel goed om over na te denken of je het kan betalen.

Gefronste voorhoofdjes, maar als ze mochten kiezen zouden ze toch wel een hondje kiezen. Hoewel ... "Je moet wel DRIE keer per dag met een hondje gaan wandelen, ook als het regent." Bij de drie gingen er dreigend drie vingertjes de lucht in. Ik geloof dat die wandelingen (die er blijkbaar al eerder ingeprent waren) meer indruk hebben gemaakt dan het geld. We hebben nog wel even de leukste hondennamen uitgewisseld, want over hondjes dromen kost niets, ook geen natte wandelingen.

3. Als je verhuist naar een groter huis, moet je elke maand meer geld betalen. 

"Haha, dat ga ik echt nooit doen, want ik woon al in een groot huis, en hier hebben we ook een groot huis." Bijval van de ander: "Ja dat zou echt stom zijn." Fijn om te horen dat ze tevreden zijn. Ik heb trouwens nog nooit een kind horen klagen over een te klein huis (ligt dat aan mij?), maar toch: fijn. En ook een fijn idee dat we misschien wel een zaadje hebben geplant tegen ondoordacht altijd alles maar groter willen.

Oliebollen

Naast "Van proberen kun je leren" hebben we nog iets geleerd of, nou ja, in ieder geval weer even goed tussen de oren gekregen: 

Na het schaatsen gingen we oliebollen halen. Ons logeetje wilde ook wel wat drinken. 

Op mijn: "We gaan thuis lekker wat drinken," reageerde hij erg teleurgesteld. Ik legde uit dat we al best wat geld uit hadden gegeven aan schaatsen en oliebollen en dat we op het drinken wat wilden besparen door dat thuis te doen, "... want het drinken thuis is veel goedkoper. Weet je nog?" 

Het leek of er ineens wat kwartjes vielen: "Ja, we moeten zo min mogelijk boodschappen doen en dan sparen en dan iets slims met het geld doen!"

Het klonk voor mij alsof hij niets meer wilde kopen, dus ik zei dat we geen honger moesten lijden.

"Neehee," hij keek me aan met zo'n begrijp-me-dan-blik, "ik zei toch ZO MIN MOGELIJK, dat betekent niet niets, dus dan hebben we ook geen honger." 

O ja, das waar ook:

Je hoeft geen gekkie te worden die alleen maar ganzetongen uit de tuin van de buurman eet (no offence).

Dubieuze budgettip

Haha, er is een nieuw hagelslagmerk. Ik denk tenminste dat het nieuw is, want ik had er tot een uurtje geleden nog nooit van gehoord. En ik denk tenminste dat het hagelslag is, want zo klinkt het. Het ziet er wel anders uit dan hagelslag. Het zijn eerder kleine brokjes chocolade. Ik denk dat ze het zo een ambachtelijke uitstraling willen geven. De brokjes (klinkt toch minder aantrekkelijk dan hagelslag) zitten in een glazen fles.

Dat idee hebben ze van mij. 

Onze hagelslag zit al jaren in een klassiek colaflesje. Vind ik leuker staan en het past beter in onze keuken. Maar ik moet toegeven: een beetje onhandig is het wel. Zeker met kinderen. Het flesje stoot wel eens ergens tegenaan BENG. De hagelslag komt vlot, iets té vlot, uit de gladde glazen hals gerold. Frrrrt, Mount Hagelslag op op je boterham. Vinden de kinderen niet erg trouwens.

Het nieuwe spul heet hagelswag. Ik zal niet ontkennen dat ik dat wel een beetje grappig vind. Maar er gaat niet meteen een lampje branden. (Nou is hagelslag misschien ook niet het meest logische woord. Maar toch.) Is er een dubbele betekenis?  'Swag' betekent onder andere gestolen goed. En dat past wel bij dit merk vind ik, want -nu komt het- de goedkoopste fles met welgeteld 250 gram brokjes kost maar liefst 14 euro.

De budgettip is daarom: koop een reep van je lievelingschocolade, hak hem in kleine stukjes doe de stukje is een lege droge fles, verzin een leuke naam en tadaaaa: je eigen, bijzondere hagelslag is klaar. Gewone hagelslag is trouwens nog altijd goedkoper.

Tot zover Meatless Monday

Minstens 100 kleine vliegbeestjes zijn volgens mij mijn neus en keel ingevlogen tijdens het fietstochtje van Schiedam naar Rotterdam Alexander.

Op maandag eten wij geen vlees om zo - als liefhebbers van vlees - toch ons steentje bij te dragen.

Maar als vliegjes en mugjes meetellen mislukt Meatless Monday jammerlijk met zo'n fietstochtje. Nou ja, ik geloof dat insecten eten door sommigen ook als een goed alternatief wordt gezien, heb ik ook mijn eiwitten weer binnen. En de vliegjes hebben in ieder geval niet in een te klein hokje moeten leven. Toch denk ik niet dat ik voortaan met m'n mond wijd open ga fietsen om zo veel mogelijk vliegejs binnen te krijgen. Vind ik toch geen lekker idee.

Een shirt in de winter

Ik heb al eens eerder gepleit voor de huismuts. Het scheelt echt enorm in hoe comfortabel je je voelt, temperatuursgewijs dan. Je verliest gewoon heel veel warmte via je hoofd als er geen muts op zit. Pasgeboren baby’s mogen het wel, maar al heel snel moet de muts af, om hem nooit meer binnen op te mogen zetten. Ik doe dat dus soms wel (net als die paar hippies die niet door hebben dat die trend al weer voorbij is, no offence – ik vind het leuk en slim), en de muts is samen met een kop warme thee mijn belangrijkste wapen tegen het koudegevoel.

Winterkleding

Naast (of eigenlijk onder) de muts draag ik lange sokken (en dan bedoel ik véél langer dan tot m’n enkels (denk knie), waarom je in de winter toch sokken zou dragen die niet over je enkels komen??), een warme broek (soms met maillot), een long-sleeve, een blouse en een trui, en soms nog een leuke sjaal erbij. Het is namelijk winter (en ik ben een koukleum).

Shirtje

De afgelopen weken heb ik op verschillende kinderen uit drie verschillende gezinnen gepast. Drie keer zag ik kinderen in een shirtje. Dat vind ik gek. Nou wonen deze gezinnen allemaal in huizen die minstens 200 jaar later gebouwd zijn dan ons huis. Die huizen zijn dus stukken beter geïsoleerd en dan is een lagere temperatuur al comfortabel. Maar ook een goed geïsoleerd huis en de scholen waar deze kinderen naartoe gaan moeten (een beetje) opgewarmd worden. Zou de thermostaat daar niet nog een graadje lager kunnen als iedereen maar in z'n shirt loopt? Het is toch niet zo gek om een trui aan te trekken? Een muts hoeft dan niet, al zou ik de solidariteit waarderen.

Anders geld verdienen

Blogde ik maandag naar aanleiding van 'Suits', nu is 'Friends' aan de beurt. Ik vind dat een stomme serie. Toch ving ik een snipper op. Meneer en ik zijn het niet altijd eens. Hij vindt het een leuke serie. Als hij F kijkt, ga ik iets anders doen, maar soms vang ik dus een snipper op. En het was toevallig een snipper waarin Phoebe zei: 

"I know how to make money."

Money out of the box

Money ... 'make money' zelfs. Dat is dan weer genoeg om mij over mijn afkeer (nou overdrijf ik) heen te zetten. Want ik ben altijd wel nieuwsgierig naar hoe mensen geld verdienen. Zeker als dat afwijkt van de standaard. En je kunt van Phoebe vinden wat je wil, out-of-the-box-denken kan ze (zoveel weet ik er wel van, ik heb mijn mening niet gevormd zonder de serie ooit te kijken).

Relaxi-taxi

Phoebe wilde een massage-praktijk in een busje beginnen. Dat busje was blijkbaar voorhanden, masseren kon ze blijkbaar al, en haar vriendje (denk ik) zou kunnen rijden. Tadaa: Relaxi-taxi. Terwijl Phoebe dit aan haar vrienden uitlegde, draaide de lachband op volle toeren. Want Ha Ha Ha, die domme Phoebe, dat kan toch helemaal niet! Zie je het al voor je?

Van vinger-massage tot full body

Ja, eigenlijk zie ik het wel voor me. Ik vind het niet zo'n gek idee. Nou ja, het taxi-gedeelte misschien wel. Want dat brengt wat veiligheidsissues met zich mee. Masseren met een gordel om? En het vraagt wat creativiteit in het bedenken van behandelingen van verschillende duur. Een kort ritje? Vinger-massage. Een rit van anderhalf uur? Full-body-massage.

Hoe wel?

Maar als je de taxi nou weglaat en er een mobiele massagestudio van maakt? Doet het vast goed op festivals. Foodtrucks zijn toch ook hip? Hoe noem je dat dan? Een snelle brainstorm (Valeri-Van, Troetel-Truck, Relax-Roady, ...) brengt me nog niet bij de goede naam, maar die is er vast wel. 

Of voor op bedrijventerreinen? Als het oké is om gemasseerd te worden in een zaaltje waar het nog ruikt naar de laatste vergadering, zittend tussen de whiteboards en flipovers, op een enorme 'stoel' die iemand op zijn rug naar binnen heeft gesjouwd ... Dan is het misschien ook wel oké, beter zelfs, om gemasseerd te worden achterin een goed ingericht busje. 

Ik kan niet masseren en ik heb geen busje, en misschien is het er ook al lang. Toch vind ik dit soort dingen inspirerend. Gewoon bedenken hoe het wel kan.

Tijdens het schetsen kwam een aardige naam naar boven, al zeg ik het zelf. Moving Massage!

Als zwerver, werkend.

De laatste die ik me zonder googlen kan herinneren ging met een tuktuk Europa door. Maar je hebt er ook die al steppend van Noord naar Zuid door Amerika trekken of in een oude auto diagonaal Afrika doorkruisen, liefst met zo min mogelijk geld en niet omdat daar ergens moeten zijn of daar een beter leven op kunnen bouwen. Nee omdat ze díe reis op díe manier wíllen maken. 

Welvaart

Ik dacht dat het iets van deze tijd was. Dat het iets te maken had met welvaart,
‘van gekkigheid niet meer weten wat we we moeten doen’.
Vroeger hadden ze geen tijd voor die onzin, hoefden ze niet te bewijzen dat ze met weinig middelen grootste dingen konden, want toen hadden ze weinig middelen en daar moesten ze alles mee doen, het gewone leven en ook grootse dingen, als ze die al in hun hoofd haalden. Dat klinkt zuurder dan ik ooit wil zijn, past niet bij mijn levenshouding op veel andere vlakken, en ik ben dan ook blij dat ik bewijs voor het ongelijk van mijn zeldzame calvinistische gedachtenkronkel heb gevonden:

Onverwacht

Het was een van de standaard-vragen tijdens de Openmonumentendagen, de “Hebt u al die boeken gelezen?” die me deed besluiten weer eens een boek uit mijn eigen kast in plaats van uit de openbare bieb te trekken. Ik verwachtte eerlijk gezegd niet zoveel van dit boek – alle Nederlandse boeken in mijn kast waar ik veel van verwacht, heb ik al gelezen. Wat is het fijn als dat soort verwachtingen, de eerstgenoemde de niet zulke hoge, niet uitkomen. Het boek blijkt grappig en een bron van inspiratie te zijn. Én zoals gezegd mijn restje ‘doe-maar-gewoon-dan-doe-je-al-gek-genoeg’ onderuit te halen.

Soldaat van Oranje

Want niemand minder dan Soldaat van Oranje vóórdat hij Soldaat van Oranje werd, besluit op de tweede pagina van dit boek om, zonder noodzaak en zonder geld naar Amerika te reizen. “Als zwerver, werkend.”
En omdat ik respect heb voor Soldaat van Oranje en omdat dit in 1938 speelt, komen er geen negatieve gedachten in me op en vind ik het alleen maar interessant. Ik ben nog niet eens op pagina 100 (van de 273) en ik heb nu al een paar leuke quotes waar ik een blogje over wil schrijven. Ik ga dus een serie(tje) proberen.

Anoniem

Een beetje speurneus kan volgens mij behoorlijk veel persoonlijke informatie over Mevrouw Money Wenkbrauw vinden. Het is een kwestie van linkjes leggen (of volgen). Toch heb ik tot nu toe hier altijd anoniem geblogd en nooit rechtstreeks mijn identiteit onthuld.

Zeker in het begin heb ik ook mijn best gedaan om het eventuele speurneuzen moeilijk te maken. Dat hielp me om vrijuit over bepaalde dingen te schrijven. Over mijn inkomen en mijn vermogen bijvoorbeeld, over hoe (niet) leuk ik het vond op mijn werk, en over besparingsacties die ik zelf misschien wel een beetje gek vond en vind (zie label ‘weirdo’).

De laatste tijd laat ik wat meer los, maar nog niet helemaal. Ik merk dat het me af en toe belemmert. Ik vraag me tegelijkertijd af of het nog wel zinvol is. Ik heb geen inkomen meer om geheimzinnig over te doen (en dat heb ik toch al nooit zo zinvol gevonden). Ik ben zelf steeds meer gewend aan besparingsacties die ik eerst nog raar vond. Bovendien is de kans dat de informatie die ik nu nog probeer achter te houden al lang ergens te vinden is, best groot.

Dus ik denk erover om binnenkort over onderwerpen te gaan schrijven waardoor duidelijk wordt wat mijn identiteit is. Ik ben er nog niet helemaal uit. Zo merk ik bij mezelf nog aarzeling om een voorbeeld te geven, waarover ik dan zou gaan schrijven. Ik aarzel omdat de link dan meteen gelegd kan worden.

Ik had trouwens het idee dat ik hier al eens eerder over geschreven had. Maar ik kan het blogje niet terugvinden. Goed verstopt, erg anoniem dus (of nooit geschreven).

Ik ben wel benieuwd hoe jullie hierover denken.

Goedkoop wasmiddel

Vroeger vond ik het verschrikkelijk. Als mijn moeder een vlek zag, bracht ze haar wijsvinger naar haar mond deed er een beetje spuug op (tuf noemden wij dat) en wreef ermee over de vlek. Het ergste vond ik het als de vlek op mijn wang zat. "Pak gewoon een doekje met wat water." dacht ik op een gegeven moment. "Of laat het me gewoon zelf doen." Ik denk dat ze er vrij snel nadat ik dit besef kreeg en dat ook hardop uitte mee is gestopt, want een echt trauma heb ik er niet van. Stichting korrelatie kan zich met serieuze zaken blijven bezig houden.

Pas lang nadat ik bij biologie leerde over enzymen in je speeksel en het verteren van voedsel, bedacht ik dat dat betekent dat de vinger met speeksel misschien wel een beter alternatief is dan het doekje met water. Zou het dan lonen om een wasbolletje tuf op te sparen en dat bij je was te doen? Ieuw, ik vind het een vies idee. En ik denk eigenlijk ook dat je was er niet schoon van wordt. (Mocht je empirisch onderzoek willen doen, ik houd me aanbevolen voor de resultaten. want nieuwsgierig ben ik wel. Let dan wel op de temperatuur: die mag niet hoger worden dan lichaamstemperatuur, dus niet wassen op 40 graden.)

Als je op wikipedia bij speeksel kijkt, zie je bij functies onder andere staan: "antibacteriële activiteit" en "spijsvertering" Die antibacteriële activiteit is fijn bij het wassen, maar er zijn ook ziektes die overleven in je mond en die je juist kunt overbrengen via speeksel.
Spijsvertering is het afbreken van voedsel en zou op die manier helpen, denk ik. Maar het enzym in je speeksel zet zetmeel om in glucose. Dan verandert je zetmeelvlek dus in een glucosevlek. Ik weet niet of je daar blijer van wordt.

Al met al denk ik dat het niet een goed idee is om je kleren met speeksel te wassen. Wel kun je sommige vlekjes ermee verwijderen. Ik probeer het wel eens. Maar alleen als niemand het ziet en als ik het idee heb dat mijn mond redelijk schoon is.
En je schijnt er bloedvlekken mee te kunnen verwijderen, maar dat heb ik zelf nog nooit geprobeerd. Voor de rest koop ik toch nog gewoon wasmiddel, in de aanbieding dat dan weer wel. (Ik weet dat je het ook zelf kunt maken, maar dat vind ik -lui als ik ben- te veel gedoe.)

Lang verhaal over een bijna gewone dag

Vroeg
Ik probeer het toch weer. Nog even mijn ogen dichthouden. Maar nee, het grootste deel van mij is wakker en wil tenminste weten hoe laat het is. 6:23 Dat is niet eens een heel slechte score. Ik pak mijn telefoon en sokken en loop de slaapkamer uit met zo min mogelijk licht en geluid.

Ondanks dat ik nu al negen maanden niet hoef te werken, word ik nog steeds elke dag vroeg wakker. Soms onhandig - als het de dag ervoor laat is geworden - maar meestal eigenlijk wel fijn. Ik houd van die vroege uurtjes.

Standaard-start
Vandaag wordt een gewone dag, heb ik me gisteren voorgenomen. Een dag waarop ik niets hoef en precies doe waar ik zin in heb. En ik weet al waar ik zin in heb: lezen. Ik heb twee kersverse boeken liggen, en een boek dat bijna uit is. Dat laatste is een tussendoortje, geleend van de bieb omdat het boek dat ik zocht er niet was. Maar ik begin mijn dag zoals altijd: met een hoodie over mijn pyjama op de bank met mijn laptop op schoot, terwijl de kamer langzaam opwarmt (ik heb het niet koud, de slaapwarmte zit nog in mijn lichaam). Ik check het nieuws via Vinden.nl omdat me dat clix oplevert. Nou ja, ik check het nieuws omdat ik een beetje een nieuwsjunk ben en mijn startpagina daarvoor is Vindenpuntnl omdat dat clix oplevert. Ik ga ook even naar de site van euroclix* om mijn lot te activeren en om te kijken of ik mee kan doen aan een onderzoek. Omdat er op dit moment geen onderzoek voor mij beschikbaar is, ben ik snel klaar. Zo, het eerste deel van mijn werkdag zit er op :)

Lezen en schrijven
Ik zet thee, sla het bibliotheekboek open en verdwijn in de wereld van Elenoor Jansen, hoofdpersoon van het boek. Rond achten wordt Meneer Money Wenkbrauw wakker, en voor de gezelligheid (en om me te kunnen bemoeien met welke sokken hij aantrekt) doe ik dan ook mijn ochtenddingen als douchen, aankleden en ontbijt maken (vandaag kiwi, banaan en appel met havermout). Ik laat me voor het precieze moment dat dat begint dus leiden door Meneer (lekker onafhankelijk).
Meneer vertrekt naar zijn bedrijf en ik kruip weer op de bank, zonder hoodie maar lekker met muts op, zodat de verwarming niet al te hoog hoeft. Ik lees het bibliotheekboek uit. Voor mij geen mustread, maar ik heb lekker gelezen. Ik schrijf een review over het boek voor Klezzer*. 'Vroeger' schreef ik een verslagje op een blogje voor mezelf, nu zet ik dus een review op Klezzer. Ik weet eigenlijk niet helemaal zeker of ik dat zo blijf doen. Een verslagje voor jezelf is toch anders, fijner vind ik. Zo'n recensie levert wat geld op en vind ik ook niet vervelend om te doen, maar ik moet nog even bij mezelf te rade of ik het geld het verschil waard vind.
Hiermee zit wel het tweede deel van mijn werkdag erop.

Het foute halfuurtje
Zo'n recensie of verslagje helpt me om het boek af te sluiten. Om uit die wereld weer naar de gewone wereld te komen. Maar ik kan ook na een recensie niet meteen in een nieuw boek beginnen. Dan neem ik nog steeds de sfeer van het vorige boek mee, en soms plak ik zelfs personages over elkaar. Ik ruim dus eerst even de keuken op. De radio gaat hard aan (op het foute uur, ssst). Als de keuken weer geschikt is om eten in te bereiden en ik vol overgave 'Why tell me why' heb geplaybackt voor de buren (je weet nooit wie er kijkt, dus altijd je best doen), check ik nog even het nieuws. Daarna ben ik klaar voor een andere wereld.

Nog meer fout
De wereld van Robert Walter in De greppel van Herman Koch. Het leest lekker weg en de hoofdpersoon irriteert me mateloos. Heerlijk vind ik dat, als een boek emotie bij me losmaakt. Ik word pas na een dik uur weer gestoord. Door mijn maag, die vindt dat het lunchtijd is. Klopt wel ongeveer dus ik haal brood uit de diepvries, lees nog even een hoofdstukje terwijl het ontdooit en maak m'n lunch klaar. Ik nestel me weer op dezelfde bank met mijn boterhammetjes naast me en lees door. Ik heb nog de hele middag om te lezen. Ik hoef straks alleen maar even boodschappen te doen voor het eten. Maar dan ben ik op pagina 97. Ik heb blijkbaar even niet op zitten letten, want de laatste zin van 96 loopt niet lekker door op 97. Ik kijk terug en lees het begin van de zin nog een keer. Nee, die zin loopt ook nu echt niet. Vreemd. Ik lees een stukje door. Plotseling ben ik vanuit Amsterdam in Frankrijk verzeild geraakt en ik vermoed ook in een andere tijd. Is dit een droom of hallucinatie van een van de personages? Het gaat pagina na pagina door en ik zie nergens een link met het verhaal wat ik tot nu toe gelezen heb.

Ruilen of toch niet?
Ik pak m'n laptop erbij en google 'fout in de greppel'. Naast wat verkeersongelukken, krijg ik één adequate 'hit': iemand die op een forum vraagt of anderen ook last hebben van een fout in De greppel. De pagina's die genoemd worden komen overeen met waar ik de fout vond en de titel van het boek waar de foute pagina's uit komen wordt zelfs genoemd. Tja, ik ben dus niet de enige en het is dus echt een fout. Ik besluit de uitgever te bellen. Eerlijk gezegd een beetje in de hoop dat ze me een nieuw exemplaar gaan opsturen.
Het is een bekend probleem en ze hebben hun best gedaan om de verkeerde exemplaren op te sporen en te vernietigen. Ik mag het boek in een willekeurige boekhandel om gaan ruilen en ik krijg excuses voor het ongemak. Een wandelingetje naar de boekhandel is ook niet vervelend. Dus ik trek m'n schoenen aan en stop het boek in een tas. Het is droog en ik loop vrolijk richting boekhandel. Onderweg bedenk ik dat ik het eigenlijk wel bijzonder vind om het boek met de fout te houden. Ik kan de ontbrekende pagina's kopiëren uit een boek in de bibliotheek. Maar ik loop toch even door om 'mijn ontdekking' in de boekhandel te delen. Ik ken de mensen van de boekhandel en blijf even kletsen. We checken hun exemplaren, maar daar zit de fout niet in. Ik kopieer niet uit hun exemplaren want daarvoor moet het boek helemaal plat open en dat haalt het nieuwe eraf. Ik woon naast de bieb dus na een gezellig poosje in de boekhandel loop ik naar de bieb. Daar blijken alle exemplaren van De greppel uitgeleend te zijn dus reserveer ik een exemplaar.

Boodschappen
Omdat ik me had ingesteld op een hele dag lezen heb ik eigenlijk geen zin om nog iets anders te gaan doen. Maar halverwege dit boek beginnen in het tweede verse boek dat ik had liggen zie ik niet zitten. Ik besluit om dan maar wat meer tijd te spenderen aan het boodschappen doen. Dus ik zoek op m'n gemakje en uitgebreid uit welke aanbiedingen er zijn, wat ik wil eten die avond en in welke supermarkt ik het beste welke boodschappen kan doen. Uiteindelijk ga ik in twee verschillende supermarkten boodschappen doen. Daar neem ik niet elke dag de tijd voor, en dat was ik vandaag eigenlijk niet van plan omdat het een leesdag zou worden, maar het liep dus anders.

Tot slot
Over de avond zal ik kort zijn, of in ieder geval korter: ik begin vandaag al met koken voor Meneer thuiskomt. Als hij thuiskomt verbazen we ons nog een keer samen over de fout in het boek (het was een cadeautje van Meneer), we eten, we praten, we kijken een serie, ik check nog even het nieuws en we gaan vroeg naar bed.

Dit is een tweede voorbeeld van hoe mijn dagen eruit zien, nu ik gepensioneerd ben. Het is een voorbeeld van hoe mijn dagen er vaker uitzien, behalve dan dat ik niet elke dag een fout in een boek ontdek.
Het was niet echt vandaag, maar een aantal dagen geleden. Erover schrijven zat al de hele tijd in mijn hoofd, maar kwam er vandaag pas van. Dat liep het lekkerst in de tegenwoordige tijd, dus dat heb ik er maar van gemaakt.

*Als je je via deze links bij Euroclix of Klezzer aanmeldt, krijgen jij en ik allebei een bonus en kun je meteen beginnen met online bijverdienen. Win-win, maak je me blij mee, dankjewel.

Eat this, Japke-d-Bouma

"Neem nooit een boterham mee naar kantoor" schreef Japke-d Bouma afgelopen week in het NRC. Ik voelde me geraakt. Hoewel ik al een tijdje niet meer naar kantoor ga, sleep ik wel naar andere plekken vaak boterhammen mee. Bovendien heb ik een vouwfiets. En die hoort volgens Bouma ook thuis in het rijtje typisch Nederlandse dingen die je maar beter niet kunt hebben of doen.

Als ik de column - want dat is het (en dat had de eerste aanwijzing moeten zijn om dit met een korrel zout te nemen) - nog eens goed lees om een jubelend blogje over het meenemen van je lunch als reactie te kunnen schrijven, weet ik niet meer zo zeker of ze nou ageert tegen de het meenemen of tegen de boterham. Ik ga maar even wat verder in op haar stukje, ook wel leuk.

Calvijn, Cats, en Kok komen langs. (Drees ook, maar die drie k's klinken zo lekker.) Ze vindt de kantoorboterham 'doe maar gewoon dan doe je al gek genoeg'.
Eh ja, een beetje saai is het misschien wel. Maar geloof me, voor ik boterhammen meenam naar kantoor, was mijn lunch ook niet een orgie van orginaliteit. Ik koos eigenlijk altijd uit een stuk of drie opties, zelf als ik in een echt restaurant in plaats van de bedrijfsvariant daarvan ging lunchen had ik zo mijn favoriete keuzes. Weinig spectaculaire variatie en weinig verrassing.

Bouma benoemt dat de boterham lekker goedkoop is. Dat vindt ze blijkbaar iets slechts. De meegebrachte boterham is inderdaad goedkoop. De botererham is vaak ook een van de goedkoopste items op de menukaart in het (bedrijfs)restaurant. Dit is meer een (in mijn ogen raar) punt tegen de boterham dan tegen de meegebrachte boterham dus.

En dan: "Dacht je dat de mannen van de VOC boterhammen mee hadden op hun tocht naar de Oost?" Eh, ik weet niet zeker of ze ook brood meenamen, maar ze namen in ieder geval eten mee, zoveel als ze konden. (Nog even los van de vraag in hoeverre we deze mannen als voorbeeld zouden moeten nemen.) Ik heb het maar even opgezocht en volgens de site geschiedenis.nl namen ze wel degelijk brood mee. Sterker nog: het grootste deel van de voorraad bestond uit brood: 55.000 pond voor 350 man (met op flinke afstand het vlees, daarvan ging 22.000 pond mee).
Bouma begint over scheurbuik. Het lijkt erop dat ze vindt dat scheurbuik  je een held maakt, een doorzetter, iemand die iets bereikt en dan ook nog op een stoere originele manier. En dat zouden we allemaal moeten willen. Dat het je laat creperen moeten we maar op de koop toenemen.
Dit gaat niet meer over de boterham, want voor zover ik weet, helpt een boterham niet tegen scheurbuik (tenzij je hem belegt met bijvoorbeeld banaan en/of aardbei, hmmm).

Ze haalt er ook nog Elon Musk bij en vraagt retorisch of ik denk dat hij 'terugkwam om brood te halen'. De formulering is een verwijzing naar het oer-Nederlandse liedje over Jan die thuiskwam om een boterham te halen. Hij had hem dus blijkbaar niet meegenomen. Terug naar Elon. Ik ben een beetje fan van Elon, maar ik wist niet wat hij eet. Ik denk dat Bouma het ook niet wist en het niet opgezocht heeft. Ik heb me wel tot de grote zoekmachine gewend. En heb deze quote van Elon Musk gevonden: "Lunch is usually served to me during a meeting and I finish it in five minutes." Ik vind zo ongeveer alle andere dingen die Elon Musk doet en zegt spannender en inspirerender.

En dat is het misschien wel: als de spanning, creativiteit en innovativiteit van je dag in je lunch moet zitten, dan hoop ik dat je geweldige lunches kunt verzinnen, maken en/of kopen. Dan benijd ik je niet, maar gelukkig zijn we allemaal anders.

Ik vind boterhammen lekker en eet ze graag en vaak. Maar niet meer op kantoor, omdat ik ze overal mee naartoe neem waar ik met die vouwfiets heenga. Lekker goedkoop, dus ik hoef voorlopig even niet naar kantoor om dat te kunnen betalen. (En dan heb ik het nog niet eens over de gave, verrassende plekken waar ik dankzij die vouwfiets kom.)

Minder suiker

Eergisteren las ik een stukje in het NRC over Appie die suikers in de ban doet. En dat ze ook bij het frisschap kleurcodes op zouden hangen waaraan je kunt zien hoeveel suiker er in een bepaalde frisdrank zit. En ja hoor: toen ik gisteren cola wilde pakken was een Appie-medewerker de kleurcodes aan het ophangen.

Wij drinken cola regular. Ik vind al die zoetstoffen helemaal niets. Vaak smaakt je drankje er veel zoeter door, brrr. Dus ik pakte een fles uit het schap met een donkerrood-pas-op-hier-zit-veel-suiker-in-label, en dat voelde toch een klein beetje ongemakkelijk. In die zin doet het label dus wel wat, in ieder geval met mij. Toch heb ik het genegeerd.

Want ik zorg er thuis voor dat ik minder suiker binnen krijg. Hoe dan? Als ik al cola drink (Meneer drinkt het meer en vaker dan ik), leng ik het aan met bruisend mineraalwater (met een beetje citroen). Daar wordt de cola minder zoet van en dat vind ik lekkerder. Het is gezonder, nou ja minder ongezond en goedkoper. We doen dat al een tijdje (ik heb er volgens mij ook al eens eerder over geschreven) en het bevalt ons prima. Enige nadeel is dat als je ergens anders cola drinkt het ineens te zoet smaakt.

Dus ik zal, met een licht ongemakkelijk gevoel, de slechte suikervolle cola blijven kopen.

Ik vind het een goede zaak dat Appie minder suiker in zijn producten gaat stoppen. Al was de conclusie van het krantenartikel dat het een stap in de goede richting is maar dat er nog steeds veel suiker overblijft.

Doggie bag

"Wat doe je niet om te besparen?" Ik las de vraag deze week op een ander blog*. Eén van de antwoorden was de doggie bag. "... want ik wil niet gierig lijken" was volgens mij de motivatie.

Ik snap dat ergens wel. Mijn reden zou net iets anders zijn: ik zou het vervelend vinden als mensen denken dat ik uit eten gaan eigenlijk niet kan betalen, en er daarom twee keer van moet eten. Ik ben die gedachte los aan het laten.
Ten eerste omdat dat soort eventuele gedachten van mensen me steeds minder doen. (Bovendien: Stel nou dat het zo is? Dan is het toch alleen maar slim van me dat ik op deze manier wel een keertje uit eten kan, zonder me daarvoor in de schulden te steken?)
Ten tweede om andere vervelende gevoelens te voorkomen. Ik vind het altijd lullig voor de koks om een halfvol bord terug te geven. De kok heeft hard zijn best gedaan om dat eten zo lekker mogelijk te maken en dan eet ik het niet op. Ik leg altijd uit dat het aan de hoeveelheid (eten / trek) ligt, maar goed voelt het niet. Ook al vanwege de verspilling, niet onbelangrijk.

Onze plaatselijke Italiaan heeft me het laatste zetje gegeven. [Stel je een kleine pittige Italiaanse voor en lees met Italiaanse intonatie:] "Ai, jij hebt niet op. Is zond. Wacht, ik doe in een doosje. Heb jij morgen ook nog lekker." Nu is het andersom: ik durf daar bijna niet meer weg te gaan zonder te vragen of ze wat ik over heb in een doosje willen doen.
Ik doe het nog lang niet overal, maar steeds vaker vraag ik om het in te pakken als ik een substantiële hoeveelheid over heb. "Niet voor de hond, maar voor mezelf, want het is zo lekker en zonde om weg te gooien." Lijkt me leuker voor de kok om te horen. En ik ben er de volgende dag blij mee, omdat het lekker is, makkelijk, en niks extra kost.

*Zodra ik me herinner waar precies zal ik een linkje plaatsen, of als je jouw blog herkent wil je dan even reageren?

En totaal off-topic: naar aanleiding van dit blog strijden twee liedjes in mijn hoofd om voorrang: 'Ik zou je het liefste in een doosje willen doen' en 'How much is that doggie in the window?'

Besparen door te bloggen

Ik schreef begin augustus over onze gezamenlijke uitgaven, vroeg om reacties en kreeg te horen dat vooral onze energiekosten hoog zijn. Ik dook er in de loop van augustus wat dieper in, beschreef ons gebruik, onze smoezen en onze maatregelen voor gas, water en elektriciteit. Ik liet (samen met Meneer Money Wenkbrauw en geachte lezers) mijn gedachten gaan over wat we nog (meer) konden doen.

Vervolgens trok ik vooral stekkers uit stopcontacten; een paar te veel waardoor we even zonder internet zaten, maar verder vooral stekkers van apparaten en laders die we (op dat moment) niet nodig hebben:

• Met stip op nummer 1: de quooker, 
• maar ook bijvoorbeeld de lader van de kruimeldief (gaat alleen nog maar in het stopcontact als de batterij leeg is), 
• een paar 'vaste telefoons': twee van de vier gebruiken we niet meer,
• het sluipverbruik van de tweede werkplek zetten we nu uit (van de eerste was het al geregeld),
• laders van telefoons gaan nog consequenter uit het stopcontact als het laden klaar is,
• een oplaadbare zaklamp die altijd in het stopcontact zat, zit er nu nooit meer in,
• etc.

Plaatje van: digitaltrends.com

Verder koken we anders: zetten de kookplaat en oven eerder uit, terwijl het eten nog doorgaart met de warmte die er nog is.
En ik denk dat we ook weer iets korter douchen door de aandacht.

Vorige week bleek dat geleid heeft tot significant minder gebruik. In de weken van 17 augustus tot 3 september gebruikten we:

• 36% minder water per dag dan in de weken daarvoor
• 46% minder gas per dag dan in de weken daarvoor
• 25% minder elektriciteit per dag dan in de weken daarvoor.

Natuurlijk is dit een korte periode en moeten we even bezien hoe we dit op de wat langere termijn volhouden, maar ik ben blij met deze besparing. Beter voor onze portemonnee, beter voor het milieu, bereikt dankzij het bloggen.

Tijdens het tikken van dit stukje heb ik genoten van een eitje, perfect gekookt op de nieuwe manier: aan de kook brengen en dan de kookplaat uitzetten, eitje nog 6 à 7 minuutjes in het water laten liggen. Ik heb zelfs het warme water daarna uit het pannetje in een kruik gegoten en daar rusten mijn voeten nu op. Het is 16 graden in mijn werkkamer, maar met een lekkere trui aan, een mooie sjaal om en een kruik onder mijn voeten is het best te doen.
Dat van dat overgebleven warme water in de kruik gieten, had ik vroeger wel weird gevonden. Nu vind ik het eigenlijk gek om dat niet te doen. Zo snel kan het gaan.

Scholier

Vandaag was ik voor mijn werk op de Provada. Dat is een beurs voor vastgoedprofessionals. Ik heb daar als een scholier rondelopen. Nou heb ik niet de illusie dat mensen mij qua leeftijd nog in die groep plaatsen, maar er hing een grote rugzak op mijn rug.
Ik heb echt grotemensentassen geprobeerd, maar ik kan er gewoon niet mee omgaan. Bij alle andere tasvormen heb ik of een hand of een schouder in een bepaalde positie nodig om het ding op zijn plaats te houden, en dat vind ik heel onhandig. Goed, een rugzak dus.
Normaal als ik zakelijke afspraken heb, loopt het ding niet zo in de gaten, want zodra ik gearriveerd ben, gaat de rugzak op de grond. Maar op een beurs loop je rond en dan kan hij niet op de grond.

Er was een garderobe. Maar daar vroegen ze maar liefst 3,50 voor het opbergen van mijn tas. Dat vind ik duur, dat heb ik er niet voor over. Dus heb ik met mijn rugzak op mijn rug daar rondgelopen. Een beetje weirdo voelde het wel en rijk word ik er niet van want dit is een eenmalige besparing. Maar toch.

IJs

Gisteren zag ik op iexgeld.nl een artikel staan over ijsblokjes en hoeveel je kunt besparen door herbruikbare klontjes te gebruiken, van die plastic gevallen. De conclusie was: bijna niets, maar je bespaart er wel water mee. Ook dat valt te bezien mijns inziens. Elke dat 10 seconden eerder de douche uitzetten, zet meer zoden aan de dijk, hoewel dat eigenlijk geen argument is in deze discussie.
Ik vond het een vermakelijk artikel.

Het zette mij wel even aan het denken over deze gewoonte. Meneer Money Wenkbrauw zet zijn lievelingsglas (een heel heel groot glas) altijd in het vriesvakje met minimaal nog een bodempje van zijn favoriete drankje erin. Hij doet dat al lang, niet om te besparen, maar omdat hij van ijskoude drankjes houdt.

Ik vroeg me af of het goedkoper is dan ijsblokjes, naast de andere 'enorme' voordelen: een echt koud drankje zonder gedoe met ijsklontjes, je drankje raakt niet verdund, je hoeft nooit je glas leeg te drinken tegen heug en meug als je per ongeluk wat te veel ingeschonken hebt, je hoeft het glas minder vaak af te wassen omdat het in de diepvries gaat ipv in de vaatwasser (mmm of dat nou echt een positieve eigenschap is, lage temperaturen zijn bacterie-dodend maar toch).

Je gebruikt minder water en gooit minder weg, maar of zo'n glas in het vriesvakje energetisch kan concurreren met ijsblokjes? Ik weet het niet.

Mevrouw Money Wenkbrauw houdt gewoon niet zo van ijskoude drankjes.