Staycation - moneythema: eurobruggen

"Maar het heeft ook voordelen"

Dit jaar blijven veel mensen in eigen land tijdens de vakantie. Niet allemaal helemaal uit vrije wil en daarom putten veel bloggers, buren en Nederlandse ondernemers zich uit in het noemen van voordelen. Ik doe daar lekker een schepje bovenop, maar dan wel in thema!

Eurobruggen

Als je enthousiast bent over geld, mag je dit uitje niet missen: de eurobruggen in - wait for it: Spijkenisse. Spijkenisse, ook wel liefkozend Spikecity genoemd, ligt op het eiland Putten en kent een lange historie. Omdat je af en toe iets geks moet doen om historie te blijven schrijven, hebben ze de eurobruggen gebouwd.

Nergens

De wat? Inderdaad de eurobruggen! Heb je je wel eens afgevraagd waar de bouwwerken die op de eurobiljetten zijn afgebeeld, te bewonderen zijn? 

Tot 2011 was het antwoord: nergens. 

Bruggetjes (flauwe woordgrappen)

Bruggen genoeg, maar het idee was om geen enkel euroland voor het hoofd te stoten. Fransozen zouden het een brug te ver vinden om met een Ponte-Vecchiobriefje te betalen en Italianen wilden geen briefje met daarop de Pont d'Avignon. Nederlanders zagen de bui al hangen met een biljet met de Geierlay hangbrug en Duitsers konden een Erasmusbrugbiljet niet waarderen. (Dacht men.)

Nieuwe wijk

Daarom ontwierp Robert Kalina niet-bestaande bruggen, bedoeld om te shinen op de bankbiljetten, en nergens anders. Oud-Spijkenisser en ontwerper Robin Stam zag echter zijn kans schoon toen er in Spikecity een nieuwe wijk werd gebouwd. Hij zorgde ervoor dat deze wijk ontsloten werd door de bruggen van de biljetten.

Vandaag ging ik er met Meneer Money Wenkbrauw langs en maakte er de foto's die je daar moet maken: 

Popart

Ik denk dat Kalina wat weidsere waterwegen in zijn hoofd had dan uit de kluiten gewassen sloten toen hij de bruggen ontwierp. De bruggen hangen in het Hollandse landschap als een herenjas over nog te smalle jongensschouders. Maar omdat de kleuren van de biljetten zijn gehandhaafd, krijgt het geheel bijna iets popart-achtigs. Kortom: zeker leuk om een keer te bekijken.

Afrojack en Duncan

Is er dan verder nog iets te doen in Spijkenisse? Er is een oude dorpskerk met scheefgezakte toren, die echt de moeite van het bekijken waard is. Afrojack en Duncan komen er vandaan. Én er zijn sporen gevonden van heel vroege bewoning. Voor de echte geschiedenisfans lijkt me dat interessant. Je moet er wel voor naar de andere kant van Spijkenisse: Archeologisch Monument Jagerskreek.

Fietsen

Je kunt in de omgeving mooi fietsen. Als je bijvoorbeeld de fietsroute op Putten van fietsnetwerk neemt, kom je zo goed als langs de bruggen. Tussen knooppunt 23 en 21 bij de Elementenweg even oversteken naar de Gerard Fonkertsingel. Daar de bruggen bewonderen en dan door de wijk naar de Pieter Speelmansingel. Vervolgens kom je via de Oude Maasweg weer op de route. Vergeet niet om briefgeld mee te nemen om te kunnen vergelijken.

En als je van vissen houdt, neem dan je visgerei mee. Er werd volop gevist bij, en vanaf de bruggen.

Het mooie is dat deze route ook vlakbij het archeologisch monument komt (tussen 13 en 14 even naar binnen steken). 

Wat: Uitje in eigen land: Eurobruggen
Waar: Spijkenisse, Gerard Fonkertsingel en Pieter Speelmansingel, goed bereikbaar met het OV en onderdeel van verschillende fietsroutes.
Kosten: 0 (behalve dan eventueel het vervoer ernaartoe).

Dat moet ik natuurlijk ook nog even zeggen: het is gratis!

Nu nog op zoek naar de poorten van de voorkanten van de briefjes!

Edit: de 100 eurobrug!

Nou ja, een stukje dan, met uitzicht op de 20 eurobrug.

Fiets kopen of uit de gracht vissen?

Hoe we op een bijna saaie zondagavond een gratis fiets regelden. 

Fiets kopen

Onze buurvrouw dacht eraan een fiets te kopen. Gewoon eentje om in de buurt van a naar b te komen. Niet zo eentje om snelle of verre tochten op te maken. Het had niet echt haast, het zat in haar achterhoofd.

Kabbelende pinksterdag

Lokaal, zonder internet of tv aan te zetten, was het een kabbelende pinksterdag. Alle terrassen waren voorbereid, maar nog wel dicht. We hadden geblogd (ik tenminste), gelezen, gewandeld en het was tijd voor een drankje. De buren zaten al aan het water en vroegen ons erbij.

Magneetvissers

We keuvelden wat, zoals dat gaat op een kabbelende pinksterdag. Tot ik begon over de schattige kleine jongetjes die gisteren hun magneetvisgerei achter hadden moeten laten, omdat ze de magneet niet meer uit het water kregen. Voor mijn ogen veranderden mijn buurmannen in jongens. "Waar?"

Magneet boven water

Binnen no-time lagen de buurjongens (inclusief Jongetje MW) op hun buik met hun armen tot de oksels in het water. Er moest uiteindelijk een koevoet aan te pas komen, maar toen ging het snel. Triomfantelijk kwamen ze teruglopen met de magneet.

Grijpmachines op de kermis

Ze hadden ook meteen een doel: de fiets die ze een tijdje geleden in de gracht hadden zien liggen. Het bleek nog niet zo eenvoudig die met een magneet uit de modder te trekken. Af en toe lukte het om de fiets een stukje omhoog te krijgen: "Jaaaa ...," maar dan viel hij weer de diepte in. Het was alsof we op de kermis bij de grijpmachines stonden.

Lucht in de banden

Ondertussen knoopte Jongetje Money Wenkbrauw een touw aan een lijmklem: tadaa een extra haak. Met de magneet werd het het wiel zo ver omhooggehaald dat de haak er makkelijk in kon grijpen. Met vereende krachten trokken ze vervolgens de fiets op de kade. Er zaten al een paar kleine mosseltjes op, maar er zat nog lucht in de banden!

Eerste rondje

De ketting lag eraf en de standaard blokkeerde de trapper, maar precies acht minuten nadat het eerste wiel boven water was gekomen, fietste Jongetje Money Wenkbrauw een eerste rondje. Dat was voordat ze de fiets met de hogedrukreiniger hadden afgespoten, én het moment dat ze erachter kwamen dat het zadel lek is, dus er is misschien een korte broek verloren gegaan aan deze gratis fiets; dat mag de pret niet drukken, maar bleh wat stinkt dat.

Zo goed als nieuwe fiets

Na het testrondje werd de fiets zoals gezegd schoongespoten (nou ja schoon, laten we het op 'schoner' houden), verzorgd met wat WD40 en liefdevol vastgeketend aan de brug. We moeten even zien hoe de fiets zich houdt, maar het lijkt erop dat de buurvrouw geen fiets hoeft te kopen. Als ze maar niet vergeet een plastic zak over het zadel te doen.

Klein voorbehoud: we zetten de fiets nog wel even op social media om te zien of degene van wie de fiets is geweest opduikt. Net als de magneet.

Besparen en uitgeven vandaag

Vanmiddag ga ik naar een optreden van de Big Band van Meneer Money Wenkbrauw kijken. Heerlijke muziek, leuke mensen en lekker weer.

We gaan op de fiets. Dat kost altijd wat overredingskracht, want Meneer houdt niet zo van fietsen, of eigenlijk niet van langer dan vijf minuten op een zadel zitten. De vrij lange autoreistijd (met dank aan de alleen voor fietsers geopende Maastunnel) en zeer beperkte parkeergelegenheid ter plaatse hebben me geholpen. Kost niets.

Kijken, luisteren en dansen kost ook niets. Een drankje ter plekke halen kost wel geld. Toch ga ik daar wel een paar drankjes kopen en niet alles zelf meebrengen. Zo'n festival kost nou eenmaal geld om te organiseren en dan vind ik het fair om daar wat te consumeren. Bovendien is het ook makkelijk en lekker koel. Wat ik wel ga doen is een flesje kraanwater meebrengen. Flessenwater is namelijk duur en slecht voor het milieu. Nu ik erover begin: als ik nu een flesje in de diepvries leg, is het nog lekker koel als ik daar ben. Dat ga ik even doen!

Grote vangst

De mannen gaan duidelijk voor de grote vangst. Want tot nu toe hebben ze bijna alles wat ze hebben gevangen ook weer teruggegooid in de gracht voor ons huis. Ik merk aan mezelf dat ik best wel nieuwsgierig ben wat ze vangen, én naar wat ze dan eigenlijk hopen te vangen.

Als je er op een bepaalde manier naar kijkt, zou magneetvissen best wel een mustacian-ding kunnen zijn om te doen. Ik zie er de lol wel van in: het is spannend wat je naar boven haalt, misschien vind je wel een mooie oude scheepsbel of oude munten, maar ook minder spectaculaire vondsten zouden mijn fantasie prikkelen. ‘Waar komt deze bout vandaan? Losgetrild uit een onderdeel van een schip? Gaat dat schip nu dat onderdeel verliezen?’

Leuk en spannend dus en je kunt er ook nog wat geld mee verdienen. IJzer levert volgens een snelle google-actie elf tot veertien cent per kilo op. Van veertien cent kun je geen brood kopen, maar gelukkig is ijzer vrij zwaar dus je hebt zo een paar kilo bij elkaar. Niet dat het heel hard opschiet, voor een tientje zul je al gauw vier of vijf fietsen (of het equivalent daarvan) naar boven moeten halen en inleveren. Bij mij zou dan ook nog het gevaar op de loer liggen dat ik al die spannende dingen wil bewaren (want je kunt er een mooi verhaal bij verzinnen).

Geen gouden bergen dus (goud is ook niet magnetisch), maar toch: het is een hobby die geld oplevert in plaats van geld kost. Als je tenminste de opstartkosten eruit haalt, want je moet wel een flinke magneet en een stuk touw hebben, en vooral zo’n magneet kost wat.

Het is daarnaast wel tegelijkertijd goed voor het milieu, als je het tenminste niet teruggooit.

Ik zal voorlopig niet te weten komen wat er allemaal in het water voor ons huis ligt. Want hoewel het me best wel leuk lijkt voor een keertje, denk ik niet dat dit uit kan groeien tot ‘iets leuks waarmee ik voldoende inkomen genereer om van te leven’. En die mannen? Die zijn doorgelopen en hebben alle stukken ijzer die het begin van een verhaal zouden kunnen zijn weer terugvertrouwd aan het donkere water voor de deur.

Je mag er wat voor over hebben

Ruim twee keer zo ver was de supermarkt, maar ze hadden me verleid. Met een aanbieding. Dus ging ik. Op de fiets. Benzinekosten wegen niet op tegen de besparing. Ik bespaarde 40 cent.

Vervolgens moest ik nog even langs bij mijn ‘eigen’ supermarkt, want niet alles wat ik nodig had was (goedkoper) in de verre supermarkt. Daar, in de hal voor mijn eigen supermarkt, zat een meneer gitaar te spelen, niet onverdienstelijk. Hij speelde en zong Ain’t no sunshine. Lekker nummer, goede herinneringen. Zachtjes zingend liep ik de supermarkt in en bij de kassa was ik nog steeds aan het hummen.

Natuurlijk zat hij er nog toen ik opnieuw langs liep, zijn muziek was onverminderd fijn. Ik keek in mijn portemonnee en vond een muntje van 50 cent. Dat is een gelukje, vaak zit er geen contant geld in. Ik gooide het muntje in zijn hoed. Hij knikte vrolijk. Ik liep vrolijk naar buiten.

In plaats van 40 cent minder zoals gepland, had ik 10 cent meer uitgegeven tijdens het boodschappen doen. Maar ik had niet alleen boodschappen gedaan, ik was vrolijk en aan het zingen gemaakt. En hoewel ik daar niet altijd iemand voor nodig heb, gebeurde dat dit keer wel en het gebeurde goed. Vandaag had ik daar 50 cent voor over.

"Eigenlijk is het verhaaltje hiermee af, maar ik moet nog een bekentenis doen." 

Zo’n blog werkt toch het beste als je eerlijk bent. “Ruim twee keer zo ver” klinkt heel ver, maar mijn eigen supermarkt is gewoon heel dichtbij, 500 meter. Die andere supermarkt is 1100 meter van mijn huis. Geen woord gelogen dus, maar qua woordkeus wel wat dik aangezet. O, en dat van die benzinekosten is ook puur hypothetisch. Ik rijd nooit auto, vind het vreselijk. Zo, dat lucht op. ;)

Hoeveel je moet fietsen voor een nieuwe band

Ik wist al lang dat ik een nieuw bandje op mijn achterwiel moest leggen. Maar ja, speciale maat hè? Dus je haalt er niet even snel een bij Hema. En zoveel andere (meest leuke) dingen te doen dat bestellen (en vooral uitzoeken welke band ik wilde) er steeds overschoot. Ik heb dus, eh optimaal gebruik gemaakt van het oude bandje zullen we maar zeggen. Nou ja, optimaal was het niet toen ik op weg naar huis vanuit Den Haag in Delft strandde. Ver van het station. Ik belde Meneer, die in Delft werkt, om te checken of hij toevallig van plan was vroeg naar huis te gaan. Eigenlijk niet, maar hij maakte het plan ter plekke. Lief toch?!

Nieuwe buitenband en binnenband kostten samen €30,75,  en vrij veel moeite om erop te leggen; ik heb hulp van drie mannen in moeten roepen om de buitenband erop te knijpen. Dat was vorige week dinsdagavond. Ik ben wel benieuwd hoe lang het duurt voor ik het bandje heb terugverdiend. Tot nu toe:

• woensdag 30 aug, fiets in plaats van bus van Eindhoven naar Veldhoven: 1,96
• vrijdag 1 sept, fiets in plaats van trein Rotterdam-Schiedam: 0,30 (NB1 tijdens dit ritje sneuvelden twee eieren, die ik gratis had gekregen, maar het is toch de vraag of dit nog een besparing was. NB2 een enkeltje Rotterdam-Schiedam is duurder, maar dit was onderdeel van een langere reis. Ik ben gewoon gaan fietsen in plaats van over te stappen, voor het geld hoef je dat niet te doen zoals je ziet, maar het is een lekker ritje na een relatief lange zit uit Eindhoven.)
• woensdag 6 sept, fiets in plaats van trein Schiedam-Gouda: 2,80 (wederom was de totale reis langer waardoor dit minder is dan een enkeltje over dit traject).

Nog een paar ritjes te gaan dus. Geeft niet. Zoals de vaste lezers weten: ik houd van fietsen.

"Nieuwe" kamers

Onze logeetjes komen een weekje logeren. Doordat ze gegroeid zijn (dat doen kinderen gelukkig), is het tijd om ze een bed op te laten schuiven.

De oudste maakt een grote sprong. Hij gaat van een kleuterbed naar een tweepersoonsbed. Dat is ons normale logeerbed. Al onze logees (op de kleuters na) slapen vanaf nu in een kamer met dino-accenten. Op een goedkope plafonnière maakten we dinosporen. Er komen dinopoten onder het bed (ik ga mijn figuurzaagskills weer eens ophalen) en misschien nog wat sporen met opstrijkstof op gordijn en dekbed. Klap op de vuurpijl is de glijbaan, die is nog niet echt in dinothema, maar dat kan bijvoorbeeld een mooie staart worden. Een glijbaan op zijn nieuwe kamer was zijn grote wens. Gelukkig is ons logeerbed zo'n bed met een soort hekwerk aan het voeteneind. Op marktplaats vonden we voor een tientje een glijbaan die eigenlijk bij een halfhoogslaper hoort, maar prima aan dat hekwerk kan hangen, de hoogte klopt precies. Als we een kast verplaatsen is er genoeg ruimte om te glijden.

De jongste gaat van het peuterbed naar het kleuterbed. Dat is op zich al een droom die uitkomt voor haar. Het is ook een gaaf bed, een Pluk-kraanwagentje met stuur en lampjes. Toch wilde ik het voor haar ook een beetje aanpassen. Ze is groot frozenfan dus ging ik op zoek. Ik vond een dekbedovertrek voor 5 euro op marktplaats. Dat was 5 euro goedkoper dan een nieuwe, maar bij de nieuwe zat geen kussensloop dus deze was nog beter ook. Om het door verzendkosten niet duurder te laten worden, ging ik het overtrek halen op de fiets. Een uur heen en een uur terug. Ik heb wel even getwijfeld of dat niet wat overdreven was. Wat ben ik blij dat ik het wel gedaan heb. Ik fietste voor het eerst van mijn leven door de Maastunnel. Moohooi, en lekker fris terwijl het gisteren buiten de tunnel een beetje benauwd was. Daarna reed ik door volkswijken met gave architectuurdetails om vervolgens door het mooie zuiderpark te mogen fietsen, waar ik ook nog nooit geweest was. Tot slot reed ik vlak voor ik op mijn bestemming was nog langs wat bramenstruiken met volle paarse bramen eraan. Heb ik even van gesnackt. :) Ik heb genoten. Het was een soort uitje waar ik zo vijf euro entreegeld voor had betaald en nu was de bonus ook nog een gewild dekbedovertrek. Ik maak het kamertje af met wat roze accenten, heel cliché, maar zeker goed voor het gevoel bij onze kleuter dat het echt haar kamertje is geworden.

Eerlijk gezegd hebben we niet alles budget gedaan. De bediening van het licht moest gesplitst worden, de lampen in voor- en achterkamer waren te bedienen met één knop en konden dus alleen tegelijk aan of tegelijk uit. Ooit moeten daar nog eens nieuwe draden getrokken worden, maar dat is een flinke klus omdat er dan ook nieuwe stopcontacten en zo bij moeten. We hebben ervoor gekozen om onze tijd en energie in de leuke details te stoppen (hoewel die kast verplaatsen ook niet echt een lolletje is) en wat meer geld uit te geven aan een draadloos systeem. Minder zuinige investering, maar het scheelt klusfrustratie (draden trekken is altijd een gedoe en dan het gepiel met die draadjes in stopcontacten; je moet er heel zen voor zijn om dat leuk te vinden zal ik maar zeggen) en maakt ruimte voor de leuke dingen. Bewuste keuze dus.

Vandaag en dit weekend nog even hard aan de slag (nog niet alles is af) en dan kunnen ze komen.

Reizen is duur

Voor minder dan 30 euro kun je naar Nice of Londen vliegen. Dat vind ik goedkoop voor de afstand die je aflegt. Maar ik wilde niet naar Nice of Londen, ik wilde naar Zwolle. Fietsen zat er niet in, zelfs niet een deel van de route, omdat ik eind van de middag weer thuis wilde zijn voor een andere afspraak. Het hàd natuurlijk wel gekund. Ik had om vijf uur 's ochtends op de fiets kunnen springen om rond negen uur de trein te pakken in Utrecht en dan om tien uur in Zwolle aan te komen. Daar had ik, heel eerlijk, gewoon geen zin in. Het was bovendien niet goedkoper geweest dan wat ik nu gedaan heb.

Met de trein vanaf Utrecht naar Zwolle reizen kost me namelijk €9,20 met mijn kortingskaart. En dan moet ik ook nog terug, verder terug dan Utrecht. Dan zou ik in totaal meer dan 20 euro kwijt zijn, en had ik heel vroeg op moeten staan. Ik kocht dus voor het eerst in mijn leven een actie-treinkaartje bij Blokker; voor €14,50 mocht ik de hele dag treinen. Het was de goedkoopste optie. De voor mij hypothetische optie 'met de auto op en neer' had me zo'n 30 euro gekost. Dat was zelfs als ik had kunnen carpoolen, nog duurder geweest dan de trein. (En ook duurder dan naar Londen vliegen, maar daar wilde ik dus niet heen.)

€14,50 is precies 1% van mijn totale maandbudget. Zo gesteld valt het best mee. Ik vond het toch veel geld. Het is dan ook 32% van mijn vrij te besteden reisbudget voor een maand. De tijd in Zwolle, met vriendinnen, was onbetaalbaar en dus had ik het er graag voor over, geen seconde heb ik eraan gedacht om vanwege het geld niet te gaan. In tegendeel, dit soort dingen wil ik juist doen met mijn tijd. Maar ik realiseer me wel, dat als je rond móet komen van een echt minimum, zo'n tripje er behoorlijk in hakt. Dan kan het zo maar 30% van je weekbudget zijn, en dan moet er echt voor gespaard worden. Dat vind ik best opmerkelijk, in een tijd van globalisering, dat een gewoon binnenlands tripje relatief zo duur is.

Fietsen kost ook geld

Afgelopen week fietste ik op en neer naar een afspraak in Den Haag en daarmee bespaarde ik vijf euro treinkosten (ik heb zo'n voordeelurenkaart).

Afgelopen week fietste ik op en neer naar een afspraak in Den Haag en daarmee bespaarde ik twee euro op de sportschool (dit is een schatting). Ik keek langsfietsend en warm ingepakt nog even binnen bij zo'n sportschool en zag een meneer in korte broek en hempje op een hometrainer zitten. Ik vond mijn activiteit leuker, ik kwam vooruit.

Afgelopen week fietste ik op en neer naar een afspraak in Den Haag en dat koste me veertig euro aan warme kleren en schoeisel. Al een paar keer eerder had ik gemerkt dat ik eigenlijk geen goede schoenen voor koud en glad weer had. En ik was eigenlijk ook altijd een beetje aan het hannesen met broeken die net niet warm genoeg waren. Het moest er nu eindelijk maar eens van komen - anders was ik zeker met de trein gegaan, terwijl het mooi strakblauw weer was. Het korte verhaal is dat ik naar een outlet van een sportwinkel toog en daar voor veertig euro een dunne skibroek kocht en gevoerde laarsjes met een flink profiel.

Daarna sprong ik op de fiets voor een ritje van vijf kwartier.
Ik kwam erachter dat de broek dun genoeg is om mee te fietsen en dik genoeg is om voldoende isolatie te bieden op de fiets. Hij is ook waterafstotend dus de paar sneeuwvlokken die ik tegenkwam deerden mij niet, maar echt een zware test was het wat vallende sneeuw betreft niet. Jammer van de minder charmante en voor het fietsen overbodige wijde skischoenpijpen, maar die kon ik in de laarsjes proppen.
Ik kwam er ook achter dat mijn voeten die koud in de laarsjes waren gegaan op de heenweg niet warm werden, ook niet veel kouder. Op de terugweg nadat mijn voeten binnen waren opgewarmd bleven ze goed warm. De laarsjes lopen niet heel lekker, maar ik heb nog een klein beetje hoop dat dat beter wordt als het allemaal iets soepeler is geworden door vaker dragen.

Al met al kostte dit fietsritje sec me dus meer dan het me bespaarde. Maar ik denk dat ik komende dagen nog vaker plezier zal hebben van de broek en de laarsjes, en dat ik dankzij deze outfit meer besparende en leuke fietsritjes kan maken door de kou. Ik denk dat ik het er wel uit haal.

Het was schitterend, ik heb genoten van de witte vergezichten en witte naaldjes op brugleuningen en dergelijke (is dat versneeuwde mist die op de brug vastgevroren is?). Dat is me ook veel waard.

Anders dan toen ik werkte: vervoer

Nu ik geen baan meer heb, heb ik meer tijd voor bezoekjes. Daar was het me deels om te doen. Niet dat ik nu als een razende dagelijks vrienden en kennissen bezoek, maar ik kan en ga lekker wat vaker naar lieve en leuke mensen om me heen. Dat 'om me heen' betekent niet dat ze dichtbij wonen. Sterker nog: de belangrijkste bezoekadressen liggen zo'n 90 respectievelijk 130 kilometer verderop.

Ik ga graag op de fiets en daar heb ik nu ook tijd voor. Tot nu toe is het me nog niet gelukt om die 90 en 130 kilometer helemaal te fietsen. Dat heeft te maken met planning. Als ik van het ene feestje 's middags hier naar het andere feestje 's avonds daar ga, heb ik niet zeven uur de tijd. Als ik neefjes om elf uur uit school moet halen, zou ik ivm wat marge om kwart over vijf op moeten staan; daar had ik geen zin in. Dat die marge niet overbodig is, bleek toen ik wel het hele stuk zou gaan fietsen en ik een lekke band kreeg. Gelukkig ga ik standaard op mijn vouwfiets en was ik toevallig niet heel erg ver van een station.

Door die vouwfiets kan ik dus delen van de route fietsen. Zo sla ik regelmatig het dichtsbijzijnde station op 1,5 km over, en fiets ik naar een volgend station op 6, 20, 30 of 45 kilometer. Voor een uitje met vriendinnen heb ik wel een keer de hele 80 kilometer gefietst (en op de terugweg kreeg ik een lift).
De ritjes bevatten altijd schitterende stukken. Niet alles is even mooi, maar zelfs als je langs de snelweg rijdt, zie je mooie dingen als je maar de goede kant op kijkt. Verder is het natuurlijk gezond dat fietsen én het scheelt wat geld.

Ondanks dat ik dus best flinke stukken fiets, heb ik afgelopen twee maanden (ik tel juli vast mee) toch iets meer uitgegeven aan vervoer dan toen ik nog werkte. En dat terwijl het zomer is. Ik fiets vrolijk door een beetje regen en kou, maar niet door het donker en als het glad is. In de winter zal ik dus minder fietsen en meer treinen naar verwachting.

Kortom: vervoer kost me meer nu ik niet meer werk, omdat ik meer kilometers maak.

Voorlopig past het nog binnen budget en ik maak die kilometers voor dingen die ik graag wil doen dus: geen stress.

Bevroren wát?

Als de wekker maandagochtend gaat, slaap ik nog. Dat komt niet vaak voor. Ik overweeg om te blijven liggen. Als ik de trein neem in plaats van de fiets, kan ik nog zeker veertig minuten blijven liggen. Maar dan herinner ik me hoe mooi de luchten gisteren waren en bedenk ik dat ik daar graag doorheen wil fietsen. Ik wrijf de slaap uit mijn ogen en sta op.
Het is koud in huis, Ik trek snel m'n fietskleren aan en stop een handdoek en kantoorkleren in m'n tas. Nog even ontbijten en brood smeren in de koude keuken, en dan ben ik klaar om te gaan.
Het is buiten nog kouder uiteraard. Ik trek m'n muts wat steviger op m'n hoofd, vind mezelf best stoer en trap op de pedalen. Nog geen kwartier later sta ik hartstikke stil. M'n wielen willen niet meer draaien. De remblokjes zitten vastgeklemd op de velgen en laten niet meer los. Ik trek eraan, draai aan de stelschroefjes van de remkabel, niets helpt. Geen bushalte in de buurt voor zover ik weet. Ik fiets deze route niet zo vaak. Meestal neem ik een mooiere route, maar die wordt niet gestrooid. Ik vouw mijn fiets op en begin te lopen. Een half uur later ben ik op het station. Ik was er eerder geweest als ik in bed was blijven liggen. Ik baal omdat ik nauwelijks heb kunnen genieten van het stukje dat ik gefietst heb, en omdat ik nu toch voor de trein moet betalen, én m'n fiets moet laten maken. Ach, soms zit het mee en soms zit het tegen, en ik kán tenminste met de trein.
In Den Haag breng ik mijn fiets naar de fietsenmaker bij het station. Ik kan hem diezelfde middag ophalen. Hij heeft de remmen opnieuw afgesteld, nieuwe remblokjes waren nog niet nodig. Voor 15 euro mag ik hem meenemen en ik fiets er prima de 12 kilometer naar Meneer Money Wenkbrauws werk op.

Dinsdagochtend verloopt vrijwel hetzelfde. Nou ja, dit keer ben ik 50 meter verder als mijn remmen blokkeren. En dit keer bel ik Meneer Money Wenkbrauw of hij me komt halen en op het station af wil zetten. Dat doet hij.
Ik ga terug naar de fietsenmaker. En dan komt het: Hij zegt: 'Het komt door de kou. Je remleidingen zijn bevroren." Ja koekoek denk ik, maar als hij zegt dat hij het zonde vindt van mijn geld om er nieuwe remkabels op te zetten, heeft hij me bijna overtuigd. Ik besluit het nader te onderzoeken en bedank hem voor het advies. En inderdaad, op google vind ik talloze hits van mensen met hetzelfde probleem. Gelukkig ook wat oplossingen. Daar moet ik nog mee aan de slag.

Ik heb trouwens probleemloos naar huis kunnen fietsen. Niet zo onbewolkt als maandagochtend, maar wel ook mooi.
Nog drie mooie (of minder mooie) ritjes en ik heb de reparatiekosten er al weer uit.

Goedkoop licht

Ik fiets graag. Ik draag geen helm, maar verder houd ik het graag zo veilig mogelijk. Lang voor het donkere seizoen begon, heb ik daarom lampjes gekocht. Bij Hema, lekker goedkoop. Ik kocht er meerdere, zodat ik ze aan verschillende jassen kon maken en aan m'n fiets.

Ik dacht dus dat ik goed voorbereid was, maar zodra ik ze begon te gebruiken vielen ze één voor één uit elkaar. Binnen no-time had ik alleen het achterlichtje van vorig jaar nog, en die brandde niet al te sterk meer. Ik had nieuwe lampjes nodig, maar ik had niet zo'n zin om nieuwe lampjes te gaan kopen die weer uit elkaar zouden vallen.

Ik had natuurlijk nog een hoop onderdelen. Ik ben een half uurtje gaan zitten en heb ze weer in elkaar gezet. Ik hield zelfs geen onderdelen over, wel moest ik een rode met een witte combineren. Ik was er dus maar eentje kwijt (of eigenlijk twee halve). Ik heb ze extra verstevigd met plakband.

Inmiddels fiets ik er al weer een paar weken mee door weer en wind en ze doen het nog steeds. Zo heb ik toch een paar euro bespaard. Een beetje een kneuterig klusje, maar ik vind het toch leuk.

Plat

Ik voel me gehandicapt. Mijn fietsje heeft een lekke band en ik heb nog niet de tijd gehad hem te maken. Dus zit ik al drie dagen mijn best te doen om vrolijk te zijn in de trein. Het valt me niet mee, terwijl ik van mezelf vind dat ik niet zo gauw chagrijnig ben.

Ik probeer mezelf te troosten met de opmerking dat het slecht weer is. Maar steeds als ik naar buiten kijk vanuit de trein, of het perron waarop ik te lang sta te wachten omdat de trein vertraging heeft, is het eigenlijk prima fietsweer. Reizen tussen de buien door lukt blijkbaar vrij aardig, ook als ik er niet speciaal op mik.
En bovendien voel ik me altijd wel een bikkel als het hard regent of waait terwijl ik op de fiets zit. Daarna kan ik extra genieten van een knus momentje (oké, iets langer dan 'een momentje') met een dekentje op de bank, terwijl Meneer voor me kookt.

Het gaat nog tot dit weekend duren voor ik tijd heb om te plakken. Reizen naar mijn werk met de trein heeft me deze week al €11,60 gekost en daar komt nog een keer €5,00 bij. Pff, ik vind dat echt veel. Gauw plakken en weer op de fiets.

(En ik realiseer me dat ik geluk heb dat dit mijn handicap is.)

Op de fiets, op de fiets

Ik houd van fietsen. Ik ben ook een beetje een schijterd en nou ook weer niet über-sportief dus ik wil liever niet op een renfiets. Want op een renfiets moet je hard (dat moet eigenlijk van niemand maar dat zit in mijn hoofd), En ik kan niet zo en wil ook niet altijd hard. En een renfiets heeft dunne bandjes en dan val je eerder, zeker als je hard moet. Bovendien heb ik geen renfiets en wel een andere die het prima doet. Een renfiets zou me nu geld kosten.
Voor ik met mijn tienjaarsroute tot mijn pensioen begon, fietste ik ook al regelmatig stukjes van mijn woon-werkverkeer. Dit is het punt waarop ik moet vermelden dat ik een vouwfiets heb. Dat vinden veel mensen stom en dat begrijp ik. Het is knap irritant als een vouwfietser voor je de overvolle trein in stapt en zijn fiets neerzet waar jij eigenlijk had willen staan, laat staan als de fiets tegen je aan komt en een zwarte veeg op je broek maakt. En dan heeft zo'n vouwfietser meestal ook nog een soort van onaantastbare blik. "Dit mag gewoon, en ik heb hier recht op." Ik probeer dus altijd lief en schuldbewust te kijken met mijn vouwfiets in een overvolle trein. Belangrijker: ik mijd de spits zo veel mogelijk. Omdat dat niet altijd lukt: sorry.

Maar ik bespaar nu dus geld door vrijwel al mijn woon-werkritjes op de fiets te doen. Dat is behoorlijk stoer want mijn woon ligt zo'n 23 kilometer van mijn werk. Daar bespaar ik zo'n 12,50 per week mee. Dat is per week 12,50 voor op het hoopje dat uit moet groeien tot een paar ton. (Dat leg ik later nog een keer uit.) Dat gaat niet snel, maar het gaat sneller dan de 5 euro per week die ik hier voorheen niet aan uitgaf en die ik eigenlijk meestal niet op de hoop stortte. Mr. Money Mustache maakt er mooie berekeningen bij met rente op rente en telt daar ook nog eens de kosten van de sportschool die je uitspaart bij op en daar dan weer rente op. Ik moet dat nog wat beter doorgronden voordat ik dat ook op mijn blog kan zetten.

Het heeft me niet eens zo heel lang gekost om mijn beleving hiervan te veranderen. Want als je dit voor het geld doet, word je nogal moedeloos. Per uur stelt het helemaal noppa-nada-niets voor en ondanks het enthousiaste rente-op-rente en additionele-besparingenverhaal schiet het voorlopig niet op.
Ik doe het dus voor mijn plezier. Die tijd op de fiets is mijn tijd. Soms ga ik zo hard ik kan en dan voel ik me een bikkel, soms ga ik lekker op mijn gemakje en geniet van alles wat ik zie onderweg (vechtende fazanten). Ik zorg dat ik me goed kleed tegen het weer, en als het echt pijpestelen regent dan neem ik de trein. Ik heb dus zomaar per werkdag twee kwaliteitsuren voor mezelf erbij gekregen en als bonus ben ik gezonder en bespaar ik geld.

Als je van oud naar nieuw leest, kun je hier klikken voor het volgende blog.