Lig ik op koers?

Het simpele antwoord is: nee.

Eerst even de vraag: op koers waarvoor? 

Ik blogde eerder over een grote uitgave die eraan komt: het reviseren van onze schuiframen. We zijn niet helemaal de baas over die ramen. Bijna allemaal zijn ze open als we dat niet willen: ze zijn zo lek als een mandje. Nou ja, als een oude ballon: er komt vooral heel veel koude lucht door, geen water gelukkig. Een paar zijn en blijven dicht, ook als we ze een keertje open willen, die schuiven niet meer. Daar moet wat aan gebeuren.   

Wat kost dat?

Het kost waarschijnlijk meer dan 40.000 euro. Dat is gebaseerd op de offerte en rekeninghoudend met inflatie. Ik heb in dat bedrag nog geen rekening gehouden met de een-verbouwing-kost-altijd-meer-dan-je-denkt-multiplier. Dat zou ik eigenlijk wel moeten doen natuurlijk. Ik ga, ietwat optimistisch, voor een multiplier van anderhalf. Dan kost het dus 66.000 euro. (Eigenlijk is het te gek, maar niets doen is geen optie.)

Dat betalen Meneer en ik samen, dus moet ik straks zo'n 33.000 euro over kunnen maken. Dat is veel geld, vind ik. Lang geleden schreef ik al eens over dat wonen mijn grootste kostenpost is.

Wanneer?

Dat weet ik niet precies. We hebben tot nu toe alleen de verzekering gekregen dat het dit jaar niet lukt. Ik hoop dat het ergens begin volgend jaar wordt, laten we zeggen: maart 2023, en laten we ook zeggen dat we eind mei 2023 alles betaald moeten hebben.

Wat heb ik al?

Eind juli realiseerde ik me dat deze uitgave eraan zat te komen en dat ik het bedrag waarschijnlijk niet zomaar uit mijn mouw zou schudden. Gelukkig hoefde ik niet helemaal bij nul te beginnen: op mijn spaarrekening stond al € 12.400 te verpieteren, zonder dat het ergens specifiek voor bestemd was. Het geld staat er nog steeds en is nu bestemd voor de ramen. Sinds eind juli is daar € 1.500 bij gekomen. Ik heb dus 'al' € 13.900.

Doorsparen

Nog € 19.100 te gaan. Als ik in het huidige tempo doorspaar, doe ik er nog drie jaar over. Ik denk niet dat de aannemer zo lang op zijn geld wil wachten. Ik weet in ieder geval dat ik niet zo lang op strak schuivende ramen wil wachten. Het tempo moet dus omhoog en de vraag is: hoe. In november en december zal het niet makkelijk zijn, omdat dat nou eenmaal dure maanden zijn, dus ik reken op die maanden op het huidige tempo van € 500 per maand. Vanaf januari ga ik € 1.000 per maand sparen. Dan heb ik eind mei € 19.900 bij elkaar en kom ik 13.300 tekort. Food for thought.

De grote uitgave

Eind juli schreef ik dat er een grote uitgave aankwam. Dat is nog steeds zo. Eind augustus accepteerden we een offerte voor het reviseren van onze ramen. De aannemer had ons toen al verteld dat hij pas in 2023 tijd zou hebben. Eigenlijk zei hij: "Houd er rekening mee dat het dit jaar niet meer gaat lukken." Ik heb daar 'volgend jaar wel' van gemaakt, dat zal toch wel lukken?

Tochtende schuiframen 

We wonen in een oud huis met bijna overal schuiframen. Dat vind ik cool, want mooi ouderwets én als het hard waait en de ramen staan open hoef ik niet bang te zijn dat er een raam van het uitzethaakje waait en kapot klappert. Het is ook koel, want als het hard waait en de ramen zijn dicht, waait het toch binnen. De ramen sluiten niet meer goed, sommige ronduit slecht. Dat is niet alleen koel als het waait, dat is altijd koel als het buiten koud is. Dan vind ik koel (wat ik prettig vind klinken, behalve als het over een persoon gaat) niet meer het goede woord, koud wel. Koud vind ik niet fijn.

Schuiframen die hun naam geen eer aan doen

Bovendien schuiven de ramen niet allemaal meer. Dat hoeft ook niet, maar vooral in de zomer is het toch wel fijn als we 's nachts een bovenlicht open kunnen schuiven (de warmste lucht in een kamer hangt bovenin). En juist de bovenlichten zijn allemaal dichtgeschilderd, op die op de begane grond na, en daar gaan ze juist te makkelijk open. (Voor de meelezende inbrekers die hebben uitgevogeld waar ik woon: die zijn inmiddels tijdelijk dichtgeschroefd.)

In control

Kortom: we willen zelf weer in control zijn over het open en dicht zijn van onze ramen. Daarvoor moeten ze worden gereviseerd.

Waarom is dat een grote uitgave?

Ik kan me voorstellen dat je denkt: 'Oké vakmanschap en materialen zijn duur, maar is een paar ramen reviseren echt zo'n grote uitgave dat MMW daarvoor moet sparen? Dan heeft ze minder reserves dan ik dacht.' Logische gedachte. 

Het zit 'em in die 'paar ramen'. Dat zou nog wel te doen zijn, een paar ramen. Maar we hebben er twintig. Dus ook al vallen de kosten per raam mee (dat vind ik overigens niet), dan moet dat bedrag maal twintig en dan is het al best wel veel.
Bovendien is het houtwerk ook echt aan een schilderbeurt toe en als er dan toch steigers staan en ze toch met die kozijnen aan de slag, is het wel zo handig om dat schilderen meteen mee te nemen. Dat kost ook nog wat.

Wat kost dat dan?  

Bijna veertigduizend euro kost dat. Dat vind ik veel geld. En behalve dat de aannemer zei dat we rekening moesten houden met dat het dit jaar niet zou lukken, zei hij ook nog dat we rekening moesten houden met inflatie. Dus 'bijna' zal wel veranderen in 'meer dan', meer dat veertigduizend euro dus.

Maar als ik 's avonds onze gordijnen zachtjes zie golven, zelfs bij een klein zuchtje wind, weet ik dat we dit toch echt willen.

Nieuw plan voor meer inkomsten

Acteurs- of modellenwerk. Het is niets voor mij, maar ons huis kan er wat van. Het heeft gefigureerd in verschillende Nederlandse films (onder andere Minoes), had een bijrolletje in een heuse Amerikaans-Nederlandse speelfilm, en speelde al hoofdrollen in een commercial en een soort clip in een tv-programma.

Omdat een van die films in het verleden speelde, stonden er ook verschillende oldtimers voor het huis

Leuke bijverdienste

Meestal is het onbetaald werk, soms betaald. In het laatste geval is het een leuke bijverdienste. Maar helaas staat er niet iedere maand een locatiescout gevolgd door een 40-koppige crew op de stoep. Dus wij vonden het tijd om te proberen de inkomsten van dit geldverslindende derde gezinslid wat structureler te maken.

Een kamer op airbnb

Het plan is niet zo verrassend, velen zijn ons voorgegaan: we gaan op airbnb. Niet met het hele huis, maar met een kamer. We hebben er al vaker over nagedacht, maar steeds ketste het af op privacy-issues. Onze douche is niet zo geschikt om met anderen te delen en we willen niet dat vreemden in ons huis rond kunnen snuffelen zonder dat wij erbij zijn.

Vier minuten douchen

Nou hebben we een tweede douche. Of eigenlijk is het de eerste douche. Toen we een bewoonbaar huis van het pand gingen maken, is het eerste wat we hebben gedaan, een basic-douche maken. Er was een overschot aan wc's en er waren nul douches. Dus: wc-pot eruit, doucheputje erin; stortbak eruit, douchekraan erin. Die douchekraan sloten we aan op het keukenboilertje. Dat betekende vier minuten lauw douchen en vervolgens minstens een half uur wachten voor de volgende kon douchen, ook weer maximaal vier minuten.

Upgrade

We hebben besloten die basic-douche een upgrade te geven door een grotere boiler te plaatsen. Daarmee kan er comfortabel gedoucht worden. De douche is op de begane grond waar we een mooie kamer beschikbaar hebben om in het weekend te verhuren. Daar moet dan nog wel een goede slaapbank in. Zo eentje waar gasten echt lekker op kunnen slapen (en die doordeweeks, als er geen gasten zijn, redelijk zit en er ook redelijk uitziet.)

Tijd

Laatste puntje is het afsluitbaar maken van de trap, zodat de rest van het huis niet toegankelijk is voor de gasten. Er moet dus nog wel wat gebeuren, maar in deze tijd willen we de kamer uiteraard toch niet verhuren (en zouden er ook geen huurders te vinden zijn). We hebben nu de tijd om dit goed in orde te maken en straks als het veilig is, knallen we die kamer op airbnb. Dat kan best nog even duren, maar ooit kan het weer.

Spannend

Ik vind het een beetje spannend omdat je regelmatig berichten hoort over het aan banden leggen van verhuur via airbnb. Voor zover ik weet gaat dat vooral over het continu verhuren van hele huizen. Dat zijn wij niet van plan. Daarnaast is het natuurlijk ook maar de vraag in hoeverre de toeristenindustrie weer op gang komt. Misschien hebben we pech en wil er voor een langere periode niemand bij ons een weekendje doorbrengen.

Logees

Gelukkig is de investering niet zo groot en is er ook nog een andere reden om deze investering te doen: zelfs als het slecht gaat met de toeristenindustrie kunnen we rekenen op verschillende logees,  mijn ouders komen bijvoorbeeld graag een nachtje slapen. Vooral mijn moeder is niet meer zo goed ter been. Iedere keer als ze hier al die trappen opklimt, houd ik mijn hart vast (en haar, maar ik weet niet of ik haar echt tegen kan houden als ze valt). Met een comfortabele logeerkamer op de begane grond zijn die klauterpartijen niet meer noodzakelijk.

Kleine investering

We doen dus een kleine investering in ons huis waarmee we wat extra inkomsten hopen te genereren en waarmee we in ieder geval ons huis ook weer wat fijner maken voor (familie)bezoek; er kan altijd meer bij, altijd gezellig. Als het lukt om meer inkomsten te genereren, hebben we er weer een inkomstenbron bij: goed voor de spreiding en de inkomsten.

Lagere lokale lasten

Het totaalbedrag van onze lokale lasten is gedaald. Dat is fijn. De WOZ-waarde van ons huis is gestegen. Dat zou fijn zijn als we wilden verkopen of de hypotheek oversluiten of iets dergelijks. Maar dat is niet aan de orde.

Een beetje gek

Ik vind de WOZ-waarde echt te hoog. Ik denk dat het knap lastig wordt om mensen te vinden die dat bedrag neerleggen voor ons huis. Begrijp me goed: ik zou het voor geen goud verkopen momenteel, maar je moet een beetje gek zijn om hier te wonen.

Energielabel F en hoge ruimtes

Ons huis heeft, al onze isolatiemaatregelen ten spijt, energielabel F, heel misschien E door de zonnepanelen, maar die lagen er nog niet op 1 januari 2019. In combinatie met mooi hoge ruimtes levert dat een flinke energierekening op, zelfs als je de hele winter met dikke truien aan en mutsen op in huis loopt.
Omdat onze gemeente de inhoud als basis neemt voor de WOZ-bepaling zijn we met onze hoge ruimtes extra slecht af. Ze rekenen bijvoorbeeld ook onze grote zolder mee, terwijl die geen daglicht heeft en niet met een vaste trap bereikbaar is.

Geen buitenruimte

Ons huis heeft geen buitenruimte: geen tuin, geen balkon, ja anderhalve vierkante meter eigen stoep voor de deur, die door onder andere veel hondenbaasjes als publieke ruimte wordt gezien. Ons huis is eigenlijk te groot om er met twee personen te wonen, maar met een gezinnetje zou het gebrek aan buitenruimte dat gezin snel opbreken.

Veel trappen, weinig indelingsvrijheid

De best grote hoeveelheid vierkante meters is verdeeld over veel relatief smalle verdiepingen. Dat betekent ten eerste dat we veel trappen hebben, waarvan de onderste smal en steil is en ingebouwd in het monumentale interieur. Dat is een echte bottleneck die niet aan te passen is. Senioren vallen sowieso af als doelgroep. Het betekent ten tweede dat, ondanks dat we veel ruimte hebben, de indelingsvrijheid beperkt is.

Onconventioneel

Ons huis heeft geen echte badkamer, een douche op de gang, that's it. Het losstaande bad nemen we mee als we hier ooit weggaan. De bijbehorende kraan en afvoer zullen we laten zitten, maar die zijn behoorlijk onconventioneel. Ik gok dat de meeste mensen dat ingrijpend zullen willen aanpassen. Hetzelfde geldt voor de keuken.

Kortom

Kortom ons huis is ons kasteel; heerlijk voor ons, en voor anderen leuk om een keer op bezoek te komen, maar niet om er te wonen. Dat vertrouwt visite me ook best wel vaak toe. ("Dus jij loopt iedere keer met de boodschappen al die trappen op?" of "Ik vind het schitterend, maar het zou niets voor mij zijn.") Nou wil ik helemaal niet zeggen dat wij zo heel raar zijn, echt niet, maar een beetje wel.

Taxatie-verslag

Dat betekent dat ons huis niet zo makkelijk te verkopen is als huizen van vergelijkbare grootte. De taxateurs die de WOZ-waarde bepalen, lijken daar geen enkele rekening mee te houden. Helemaal zeker weet ik dat overigens niet, want dat wat ze taxatieverslag durven te noemen, is niet meer dan een opsomming van een paar kenmerken van twee - in mijn ogen - niet zo vergelijkbare woningen.

Correcties

De WOZ-waarde per kubieke meter van die panden wijkt ook behoorlijk af van de waarde die ze ons huis hebben toebedeeld. Daar hebben ze dus correcties op losgelaten, maar ik kan nergens vinden welke en wat de ratio daar achter is. Dat zullen ze toch wel ergens hebben vastgelegd? Ik ga maar eens uitzoeken of ik een uitgebreider verslag kan opvragen.

Een ton verschil

Huispedia is het overigens met me eens. Daar wordt de waarde van ons huis op de peildatum ongeveer een ton lager ingeschat, bijna 15% lager. En ook zij houden geen rekening met de indeling van ons huis. Kennen jullie die site trouwens? Best een aardige bron voor een globale waardebepaling volgens mij. (De hypotheker komt nog lager uit maar is volgens mij minder nauwkeurig.)

Let the sun shine

Ik wil altijd meer. Of misschien niet altijd, maar gisteren wel. Het was een superdag geweest: geen wolkje aan de lucht. Dat constateerde Meneer Money Wenkbrauw halverwege de middag na een blik op de zonnepanelen-app. Ik beaamde het op basis van mijn zonovergoten uitzicht.

Moonshine

's Avonds liep ik naar boven (waar wij koken en eten) en zag een wel erg felle lamp van hoog door het glas in lood naar binnen schijnen. Wie heeft die daar opgehangen en hoe? O wacht, het is de maan. En ineens hoopte ik dat we ook die energie konden opvangen en omzetten in elektriciteit. Niks mis met tweede- of derdehands.

Enthousiasme

Ik liep snel door om mijn 'plan' met Meneer Money Wenkbrauw te bespreken. Waarom ik haast had, weet niemand; het is niet zo dat we 's avonds gordijnen over die panelen doen, die we nu als de wiedeweerga open moesten schuiven. Laten we het enthousiasme noemen.

Rekenen

Meneer trok even zijn Wenkbrauwen op, maar neemt mij altijd serieus. Hij pakte google erbij en ging aan het rekenen. Helaas, de maan levert maximaal 0,1 lux. Dat is een miljoen keer zo weinig als de zon en komt neer op 0,03 Watt. Daar kunnen we geen bruikbare elektriciteit van maken; de installatie verbruikt meer.

Romantiek

We moeten het voorlopig nog even doen met alle andere energie die de maan geeft (ik houd het bij romantiek). Voorlopig, zeg ik, want ik geloof in technische vooruitgang. Er komt vast een dag dat we panelen kunnen maken die ook maanlicht in elektriciteit omzetten.

Zonnepanelen

En zo heb ik jullie terloops gemeld dat onze zonnepanelen liggen, al 9 dagen. Tja, ik heb de uitdrukking 'van de daken schreeuwen' al in mijn vorige blogje gebruikt, maar een heuglijk feit is het wel. We zijn er erg blij mee, checken vrij vaak de app. (Dat zal nog wel minder worden.)
Het is een goede week geweest: omdat het februari is, verwacht je heel weinig maar er was veel zon afgelopen dagen en dan gaat het gewoon hard. Het voelt goed om een klein steentje bij te dragen aan schonere energie.

Proces

Nog even over het proces: Na een razendsnel akkoord van de monumentencommissie duurde het vijf weken voor we de vraag kregen om aanvullende informatie. Die gevraagde informatie hebben we binnen anderhalve week aangeleverd en toen begon het wachten.

Passief

We houden van passief inkomen, maar niet van passief wachten op dat inkomen. Dus maar eens een belletje eraan gewaagd.
"Ja, die aanvraag heb ik gezien, ziet er goed uit. Maar het is druk en het systeem ligt plat."
Een week later was het antwoord hetzelfde. Dat kan natuurlijk, drukte los je niet makkelijk op in een week en zeker niet als je systeem platligt, maar dan moet er dus meer prioriteit naar het systeem of er moet een workaround komen. Anyway, we hebben vriendelijk uitgelegd hoe vervelend we het vonden.

Uit z'n dak

Vlak voor Kerst kwam de vergunning binnen. Ik denk echt dat de behandelend ambtenaar daar heel hard z'n best voor heeft gedaan. Dat is fijn.
Onze panelenman had natuurlijk ook gewoon vakantie, maar zo'n vergunning moet toch nog eerst zes weken ter inzage liggen, én er zou nog een veiligheidsplan moeten komen. Toen ging onze panelenman even uit zijn dak (woordgrap). Zo'n veiligheidsplan is voor heel andere situaties. Nadat hij was uitgeraasd heeft hij heel rustig de gemeente gebeld, alles uitgelegd en ze uitgenodigd voor een bezoekje. Daar gingen ze mee akkoord. Fijn!

Lovende inspectie

We liepen vervolgens nog een weekje vertraging op door ziekte, maar nu liggen ze. De inspectie was lovend over de constructie en de veiligheidsmaatregelen (want die waren er natuurlijk wel; we wilden alleen niet weer een plan indienen dat aan allerlei vormvereisten moet voldoen).

Conclusie

Conclusie over het vergunningenproces: bellen, praten, uitleggen en soms een beetje terugduwen helpt, maar toch is het fijn dat een vergunning meestal niet nodig is voor zonnepanelen want er gaan zo een paar maanden overheen.

Het klusgeld van Meesman

Het geld dat ik onlangs uit mijn indexfondsen haalde, had ik destijds bestemd voor klussen aan het huis. Niet voor noodzakelijke klussen als het aanleggen van verwarming of het schilderen van de kozijnen, maar voor iets anders. Ik dacht toen aan dingen als isoleren, zonnepanelen of een dakterras.

Zonnepanelen

Er gaan nu dus zonnepanelen komen. Ga ik die dan betalen van dat geld? Nee. Ik ga het geld opnieuw investeren. De zonnepanelen betaal ik van ander geld op mijn spaarrekening. Daar staat eigenlijk veel te veel geld op, en dat levert tegenwoordig echt niets meer op.

Dakterras

Het geïnvesteerde geld blijft bestemd voor een klus aan het huis. Wie weet, gaan we nog eens ooit de ramen isoleren of toch dat dakterras aanleggen. Dan moeten we wel even bedenken wat we met een deel van de zonnepanelen op dat dak doen. Maar daar zijn we nog lang niet aan toe.

Uitgeven, uitgeven, uitgeven

De afgelopen maanden gaf ik heel veel geld uit, samen met Meneer. Het vloog met bakken de deur uit. En de volgende grote uitgave staat al weer in de planning. Oei, dat is niet zo Mustacian. Misschien is dat ...

Waarom ik niet heb geblogd.

Was het zo erg dan? Ik heb nu toch een baan en misschien bleef er voldoende over? Eerlijk gezegd is dat niet het antwoord. Er kwam echt minder binnen dan eruit ging. Ik kon het mezelf veroorloven, vind ik, maar de balans was negatief.

We hebben verbouwd. Dat kan nog Mustacian klinken als een verantwoorde investering in het huis. Deels was het dat ook. We deden veel zelf en we hebben flink geïsoleerd. Heel verantwoord. Maar alweer eerlijk gezegd: we hebben een ruimte geïsoleerd die we niet nodig hebben. En we hebben vooral geïnvesteerd in andere dingen dan de isolatie. 

Lege kamer

We hebben er nu een prachtige kamer bij die we leeg laten. Space is my favorite piece of furniture. Nou ja, niet altijd, maar in deze kamer wel. Een kamer voor feestjes, om te dansen, én zo bleek afgelopen weekend: turnoefeningen te doen met de logeerkindjes. Een kamer met een custommade vloer met een kleine discovloer erin (tweeduizend ledjes all the way from China). Een kamer met een wall of sound (en daarom niet alleen thermische maar ook akoestische isolatie) en een spiegelwand. De trap die er al zat en die nergens naartoe gaat, hebben we bekleed met een rode loper.

Heel veel niet-noodzakelijke dingen die geen geld opleveren. Nou ja, misschien kunnen we de kamer een keer verhuren. Maar daar is hij niet op ontworpen. Niks geen verantwoorde vt-wonenstijl of voorzichtige keuzes voor de vaste elementen, nee hoor, alles volgens onze eigen uitgesproken voorkeuren.

We gaven ook een feest voor veel lieve mensen. Daar hebben we nu immers de ruimte voor. Ook dat was niet goedkoop en had wat niet-noodzakelijke elementen in zich (een bellenblaasmachine!!).

Droom

En toch vind ik het Mustacian, want dit is onderdeel van onze droom. Deze verbouwing stond al op ons lijstje sinds we hier wonen. Het was dus geen impuls en we gebruiken de ruimte nu ook echt. We hebben er al verschillende malen gedanst, met z'n tweetjes, met de kinderen en met vrienden tijdens het feest. We vinden het fijn en belangrijk om mijlpalen te vieren, soms à deux en soms met lieve mensen om ons heen. (Zoals iemand laatst tegen me zei: mijlpalen zijn om slingers aan op te hangen.) Het was zo fijn dit feest thuis te kunnen vieren.

Ruimte

We hadden voor deze verbouwing en dit feest ruimte op onze spaarrekening. Iets kan nog zo hard je droom zijn, als je het je niet kunt veroorloven moet je het niet doen. Of eigenlijk: als je je je droom niet kunt veroorloven, moet je zorgen dat je dat wel kan. Dat hebben we gedaan de afgelopen jaren, door slim met geld om te gaan.

Regen

De echte reden dat ik niet geblogd heb, is dan ook niet dat ik hier niet durfde te vertellen dat ik zoveel aan het uitgeven was. De echte reden is dat ik er gewoon geen tijd voor heb gemaakt. Er is veel tijd gaan zitten in het klussen. En als we dan even niet aan het klussen waren, waren er andere dingen te doen, zoals het feestje voorbereiden en in de zon zitten. Maar nu is de klus af, bijna alles van het feestje is opgeruimd en bovendien regent het.

Huizen verhuren; een paar lessen

We zijn ons dus aan het verdiepen in het verhuren van huizen. Een paar dingen die we (inmiddels) weten (voor de regio en prijsklasse (ton) waarin wij nu zoeken).

Aanschaf

Je hebt altijd eigen geld nodig om een verhuurhuis te kunnen kopen. Je kunt het helemaal zelf betalen of deels met een hypotheek. Als je een hypotheek wil afsluiten om een huis voor de verhuur te kopen, dan vragen de hypotheekverstrekkers dat je ten minste:

• 30% van het bedrag zelf financiert
• 2% per jaar aflost.

Overige kosten

Als je een of meerdere huizen gaat verhuren, moet je naast de aanschaf- of hypotheekkosten rekening houden met de volgende kosten:

• verzekering (0,2% )*
• reparatie en onderhoud (2,5%)*
• belasting (0,15%)*
• leegstand (6%)**
• slecht betalende/gedragende huurders (?)
• evt. reclame/bemiddeling om het huis te verhuren (?)

 *% van de waarde van het huis; **% van de huur

Huurliberalisatie

In de vrije sector (maandhuur >€711,-) ben je vrij om de huur en jaarlijkse huurverhogingen vast te stellen. Onder die grens heb je die vrijheid niet.

Dit is nog in ontwikkeling dus er komen vast nog meer lessen.

Verdienmodel

"En dit is uw verdienmodel?" de man kijkt mij vragend aan. Ik ben verbaasd en moet echt even schakelen.
Ten eerste omdat het niet één van de standaard-vragen is die vandaag tientallen keren gesteld worden, waar ik een standaard-antwoord op heb ("U woont hier?" "Ja, wat een geluk he?" of "Hebt u al die boeken gelezen?" "Ik ben op een derde." enzovoort)
Ten tweede omdat we dit weekend ons huis gratis openstellen in het kader van de Open Monumentendagen. Het kost ons eerder geld omdat het zaterdag nogal koud was en er door de open deur behoorlijk wat warmte van binnen wegvloeide die toch echt een beetje aangevuld moest worden.
Ik 'herstel' snel genoeg om te antwoorden: "Ja, dat klopt, want u mag wel gratis naar binnen, maar naar buiten gaan kost vijf euro."

Toch zet het me wel aan het denken. Ik ben natuurlijk eigenlijk wel op zoek naar een verdienmodel. Ik wil graag wat verdienen met dingen die ik leuk vind. De Open Monumentendagen zijn hartstikke leuk. We krijgen nog steeds veel enthousiaste reacties, en af en toe wat nieuwe informatie over de geschiedenis van het huis. Echt leuk dus, vooral ook omdat het niet elk weekend is. (Ik kan nu vol enthousiasme de vragen beantwoorden, ook al zijn het vaak dezelfde. Ik weet niet of dat lukt als ik ze elk weekend 30 keer moet beantwoorden.)
Entree vragen is geen optie, zou ik ook niet willen. Koffie en thee verkopen ook niet, afgezien van dat ik helemaal geen tijd zou hebben voor het zetten, inschenken en opruimen, heb ik er geen vergunning voor. Maar ik kan natuurlijk wel reclame maken voor bijvoorbeeld mijn blog over ons huis en nog wat andere dingen die ik doe. Ik neem me overigens elk jaar wel voor om visitekaartjes met een link te maken. Het is er tot nu toe niet van gekomen. Dat moet maar eens hogere prioriteit krijgen. Vind ik per slot van rekening ook best leuk: visitekaartjes ontwerpen. Aan de slag, want er komen nog meer evenementen aan.
 

"Nieuwe" kamers

Onze logeetjes komen een weekje logeren. Doordat ze gegroeid zijn (dat doen kinderen gelukkig), is het tijd om ze een bed op te laten schuiven.

De oudste maakt een grote sprong. Hij gaat van een kleuterbed naar een tweepersoonsbed. Dat is ons normale logeerbed. Al onze logees (op de kleuters na) slapen vanaf nu in een kamer met dino-accenten. Op een goedkope plafonnière maakten we dinosporen. Er komen dinopoten onder het bed (ik ga mijn figuurzaagskills weer eens ophalen) en misschien nog wat sporen met opstrijkstof op gordijn en dekbed. Klap op de vuurpijl is de glijbaan, die is nog niet echt in dinothema, maar dat kan bijvoorbeeld een mooie staart worden. Een glijbaan op zijn nieuwe kamer was zijn grote wens. Gelukkig is ons logeerbed zo'n bed met een soort hekwerk aan het voeteneind. Op marktplaats vonden we voor een tientje een glijbaan die eigenlijk bij een halfhoogslaper hoort, maar prima aan dat hekwerk kan hangen, de hoogte klopt precies. Als we een kast verplaatsen is er genoeg ruimte om te glijden.

De jongste gaat van het peuterbed naar het kleuterbed. Dat is op zich al een droom die uitkomt voor haar. Het is ook een gaaf bed, een Pluk-kraanwagentje met stuur en lampjes. Toch wilde ik het voor haar ook een beetje aanpassen. Ze is groot frozenfan dus ging ik op zoek. Ik vond een dekbedovertrek voor 5 euro op marktplaats. Dat was 5 euro goedkoper dan een nieuwe, maar bij de nieuwe zat geen kussensloop dus deze was nog beter ook. Om het door verzendkosten niet duurder te laten worden, ging ik het overtrek halen op de fiets. Een uur heen en een uur terug. Ik heb wel even getwijfeld of dat niet wat overdreven was. Wat ben ik blij dat ik het wel gedaan heb. Ik fietste voor het eerst van mijn leven door de Maastunnel. Moohooi, en lekker fris terwijl het gisteren buiten de tunnel een beetje benauwd was. Daarna reed ik door volkswijken met gave architectuurdetails om vervolgens door het mooie zuiderpark te mogen fietsen, waar ik ook nog nooit geweest was. Tot slot reed ik vlak voor ik op mijn bestemming was nog langs wat bramenstruiken met volle paarse bramen eraan. Heb ik even van gesnackt. :) Ik heb genoten. Het was een soort uitje waar ik zo vijf euro entreegeld voor had betaald en nu was de bonus ook nog een gewild dekbedovertrek. Ik maak het kamertje af met wat roze accenten, heel cliché, maar zeker goed voor het gevoel bij onze kleuter dat het echt haar kamertje is geworden.

Eerlijk gezegd hebben we niet alles budget gedaan. De bediening van het licht moest gesplitst worden, de lampen in voor- en achterkamer waren te bedienen met één knop en konden dus alleen tegelijk aan of tegelijk uit. Ooit moeten daar nog eens nieuwe draden getrokken worden, maar dat is een flinke klus omdat er dan ook nieuwe stopcontacten en zo bij moeten. We hebben ervoor gekozen om onze tijd en energie in de leuke details te stoppen (hoewel die kast verplaatsen ook niet echt een lolletje is) en wat meer geld uit te geven aan een draadloos systeem. Minder zuinige investering, maar het scheelt klusfrustratie (draden trekken is altijd een gedoe en dan het gepiel met die draadjes in stopcontacten; je moet er heel zen voor zijn om dat leuk te vinden zal ik maar zeggen) en maakt ruimte voor de leuke dingen. Bewuste keuze dus.

Vandaag en dit weekend nog even hard aan de slag (nog niet alles is af) en dan kunnen ze komen.

Lage huisvestingslasten

'... tot nu toe niet helemaal helder en goed gedaan' schreef ik over mijn huisvestingslasten in de samenvatting vorige week. Daarmee doelde ik op een beschrijving. Maar eerlijk gezegd was het niet alleen de beschrijving die niet helemaal helder en goed was. Lees en huiver (en haal daarna weer opgelucht adem).

Toen ik besloot met voorproefpensioen te gaan, bedroeg mijn hypotheekschuld 80.000 euro. Na wat wikken en wegen besloot ik honderd euro per maand te reserveren voor de aflossing op die aflossingsvrije hypotheek. Vervolgens had ik een brainwave en besloot ik het totaalbedrag van wat ik bij elkaar zou 'sparen' tijdens de verwachte looptijd van mijn voorproefpensioen in één keer af te lossen. Daarmee werd mijn hypotheekschuld 75.000 euro. Ik nam de honderd euro wel op in mijn uitgavenoverzichtjes per maand om de aflossing (die na mijn voorproefpensioen zou moeten doorlopen en zelfs hoger zou moeten worden) op mijn netvlies te houden. So far, so good.

Wat ik niet opnam in die overzichten, en ook nergens expliciet beschreef, is hoe het zit met de te betalen hypotheekrente. Dat komt waarschijnlijk doordat het plan rond die rente niet zo strak was (en nog steeds niet is eigenlijk). Voor de eerste twee jaar van mijn voorproefpensioen had ik daar nog een reservering voor staan. Voor de jaren daarna wist ik het eigenlijk niet zo, maar ik had het idee dat het wel goed zou komen. Iets met de rente die ik zou ontvangen op mijn spaarrekeningen, misschien nog een meevallertje hier en daar, en ik had ook nog een grote reservering 'klussen' waar het desnoods vanaf kon als het echt nodig was*.
Ik weet werkelijk niet waarom ik het niet verder doordacht heb. Verder heb ik alles tot op de cent door zitten rekenen in excelletjes, maar hier bleef het hangen bij wat vage aannames. Raar. Misschien omdat er iets in mij dacht dat ik het toch niet langer dan twee jaar vol zou (durven of willen) houden?

Ik had het dus niet zo strak in mijn hoofd en al helemaal niet 'op papier'. Ik heb zodoende ook de door mij ontvangen rente van afgelopen jaar niet zo strak voor de betaling van mijn hypotheekrente vanaf het derde jaar gereserveerd. Vanaf nu ga ik dat wel doen. En ik ga ook maandelijks een bedragje van mijn budget reserveren voor hypotheekrente. Tot nu toe hield ik elke maand wel wat over van mijn budget. Dat zal dus wat minder worden. Vind ik niet leuk. Maar het is wel zo realistisch. Want ik weet inmiddels dat ik dit langer dan twee jaar vol wil houden. En dat kan, en dat vind ik dan wel weer leuk.

Naast rente en aflossing moet er natuurlijk ook nog belasting betaald worden en hebben we een verzekering voor het huis. Dat betalen we van de gezamenlijke rekening en is dus verwerkt in de 700 euro die ik maandelijks aan de gezamenlijke rekening overmaak.

*Nog even wat toelichting op de uitwisselbaarheid van de posten klussen en hypotheek (waarmee ik ook antwoord geef op een vraag die Mom4life laatst stelde naar aanleiding van mijn blogje over een extra aflossing): Voor mijn gevoel vallen 'klussen' en 'betalingen aan mijn hypotheek' in dezelfde meta-categorie: 'huis', net als 'onderhoud'. Het klusgeld is voor niet-noodzakelijke projecten. Binnen de meta-categorie huis kan ik ermee schuiven. Omdat hypotheek (en onderhoud) wel noodzakelijke posten zijn, mag ik dat geld van mezelf niet naar andere huisposten schuiven. Klinkt dat een beetje logisch?

Beleggingsmix

Beleggen doe ik voor het rendement/winst. De keerzijde van rendement is risico. In de regel geldt: hoe hoger het potentiële of verwachte rendement hoe hoger het mogelijke verlies. Als je eindeloos de tijd hebt, is een keer flink verlies lijden niet erg. Met eindeloos de tijd, wacht je gewoon tot je flink winst maakt en dat voldoende compenseert voor het verlies.

Als je weinig tijd hebt tot je het geld dat je belegt wil gaan gebruiken, kun je het beste kiezen voor een belegging met met minder kans op verlies en kans op minder groot verlies. Dat betekent meestal ook dat het verwachte rendement lager is. Maar je hebt dan wel een heel redelijke kans dat je geld er nog is (plus wat extra’s) als je het wil gaan gebruiken. Je kunt op internet op verschillende plaatsen daarover tips en vuistregels vinden.

Tot zover de ‘theorie’. Het deel van het klusgeld dat ik beleg, wil ik over ongeveer 5 jaar gebruiken, misschien iets eerder. Mijn beleggingshorizon voor dat geld is dus 5 jaar. De meeste sites adviseren om dan 100% obligaties te kopen in plaats van aandelen. Dat had ik dus moeten doen.

Ik heb het niet gedaan. Ik weet niet waarom ik het advies niet opgevolgd heb, maar ik heb voor het klusgeld gekozen voor 50% obligaties en 50% aandelen. Daarmee loop ik dus het risico dat het bedrag flink geslonken is, op het moment dat ik het wil gebruiken.

Ik heb me blijkbaar laten verleiden door het hogere potentiële rendement van de aandelen. Tja … voor mij is dit geld echt extra. Het is bestemd voor een dakterras en dat is op geen enkele manier noodzakelijk en zelfs niet mijn droom, dus daarom heb ik mezelf niet tegen gehouden. Toch verbaast het me wel, dat mijn realisme niet sterker is dan die verleiding. Een goede waarschuwing voor mezelf: pas op, want ik laat me blijkbaar makkelijk verleiden door hogere rendementen, ook al zijn die gekoppeld aan minder verstandige opties. Dat moet ik echt niet doen met geld dat ik nodig heb of geld dat voor mijn vrije tijd bestemd is.

NB Ik vind sowieso dat je niet moet beleggen met geld dat je echt nodig hebt, want er is altijd een kans dat je het allemaal kwijtraakt. Het geld voor mijn vrije tijd is niet strikt noodzakelijk. Ik kan dat dus beleggen, maar omdat ik er heel graag van gebruik wil kunnen maken, moet ik dat op een verstandige manier doen.

Klusgeld beleggen

Om het overzichtelijk te houden en om ook in de praktijk wat te vergelijken te hebben en er zo van te kunnen leren, wil ik het klusgeld ergens anders beleggen dan mijn vrijheidsvermogen.

Eerder al had ik Meesman overwogen vanwege de aanbevelingen van geachte lezers en de –inderdaad- lage kosten. Ik koos toen voor Rendemix omdat die drempel voor mij lager was. Nu lag Meesman voor de hand, omdat de optie met de laagste drempel al 'bezet' was. Ik ben naar de site gegaan en heb me verder ingelezen in hoe het bij Meesman werkt. Dat bevestigde het poistieve beeld. Ik heb een rekening geopend, een mix bepaald* en opdracht gegeven voor maandelijkse aankopen. Ik vind de site en de info erop toegankelijk. Het ging allemaal behoorlijk vlot, en ik had ook nog het gevoel dat ik het redelijk begreep.

Het zou alleen nog even duren voor de eerste keer een aankoop weerd gedaan. Prima. Die dag nadert inmiddels. Een paar dagen geleden kreeg ik tot mijn verbazing een mail van Meesman met het verzoek een formulier te tekenen en op te sturen. Daar was tijdens het hele proces wat ik doorlopen heb niets over gezegd. Men verwijst naar ‘een nieuw Europees betalingssysteem’. Ik heb het even gegoogeld en dat systeem is er al sinds augustus 2014.

Ik vind het jammer dat dit niet direct zo helder als de rest is gecommuniceerd en dat verwezen wordt naar een ‘nieuwe’ regeling. Inmiddels heb ik antwoord gekregen op de mail die ik daarover gestuurd heb. Samengevat:

• ‘nieuw’ is inderdaad een slordigheid en inmiddels uit het systeem gehaald.
• omdat de interpretatie van de regels rond online machtigingen nog steeds onduidelijk is, en om de administratieve rompslomp voor klanten te beperken heeft Meesman ervoor gekozen om pas vanaf een bepaald totaalbedrag om een handtekening te vragen. En omdat je het online proces voor losse opdrachten doorloopt, is het niet in online proces opgenomen.

Een snel en duidelijk antwoord, dus ik ga tekenen, opsturen en … beleggen (again).

*over de mix moet ik nog een blogje schrijven, over ratio versus eh ja wat eigenlijk.

Klusgeld

Meneer Money Wenkbrauw heeft de afgelopen jaren wat minder aan het klussen betaald dan Mevrouw. Meneer maakt nu in etappes dat bedrag over aan Mevrouw Money Wenkbrauw en loopt zo zijn achterstand in.

Vooralsnog blijft het geld bestemd voor klussen aan het huis. Er moeten nog wat Mustacian-verantwoorde klussen gebeuren zoals isoleren, en een Mustacian-verantwoorde nice-to-have is zonnepanelen.

Er staan ook nog wat klussen op het lijstje die wat minder Mustacian-verantwoord zijn zoals het aanleggen van een dakterras. 'Vroeger' was ik heel zeker van die ambitie; Mevrouw Money Wenkbrauw weet het niet meer 100% zeker. Het gaat ongetwijfeld veel woongenot opleveren, maar het kost ook een hoop geld, en daarmee pensioenjaren.

Dak zonder terras of panelen

Gelukkig zijn we nog niet toe aan het aanleggen van het dakterras. Ik hoef dus nog niet te kiezen. En of ik het geld nou over een paar jaar in wil zetten voor een dakterras of voor mijn vrije tijd: in allebei de gevallen is het fijn als het in de tussentijd een beetje groeit, liefst meer dan de inflatie. Op een spaarrekening lukt dat niet met de huidige rentestand en belastingregels. En dus ga ik extra beleggen.

To be continued.

Laminaat van Kader Abdolah

Wij houden van bijzondere dingen in ons huis. Ooit had ik bedacht dat je van allemaal verschillende kleuren laminaat een leuke vloer kon maken. Ik wist ook dat veel mensen wat laminaat over hebben van het leggen van hun vloer. Ze bewaren het om ooit eens een beschadigde plank te kunnen vervangen, en doen dat vervolgens nooit, hetzij omdat er geen plank beschadigt, hetzij omdat het nog best lastig is om een plank uit je kliklaminaatvloer te vervangen. Hoe dan ook, het ligt vaak ergens te verstoffen.

Dus ik maakte een berichtje met een oproep voor restjes laminaat. Ik prikte het op fysieke en digitale borden om me heen en kreeg verschillende reacties. Ik sleepte met dozen laminaat en kwam erachter dat het best wel zwaar spul is. Dat heb je niet zo door als je met het wagentje van 'de' Gamma naar je geparkeerde auto rijdt, maar wel als je door Den Haag fietst met anderhalf pakket laminaat van een aardige collega.

Ik kreeg ook een reactie van meneer Abdolah die bij ons om de hoek woonde. Ik sprak met hem af, belde bij hem aan, en wat ik in mijn hoofd had afgedaan als 'natuurlijk niet' bleek gewoon wel waar te zijn: het was Kader Abdolah, dé Kader Abdolah. Of ik maar even mee wilde lopen naar zijn schuurtje. In mijn hoofd woedde direct een felle discussie over de vraag of hij het vervelend zou vinden als ik zou zeggen dat ik hem een goed schrijver vind, of ik het kon maken om hem te vragen het laminaat te signeren. Ik heb het allebei niet gedurfd. Ik ben achter hem aan gelopen en heb 'dankuwel' gestameld toen hij me het pak laminaat gaf. Ik vind het nog steeds jammer.

Ik had al best wel wat vierkante meters bij elkaar verzameld toen ik toch maar eens ging kijken of het wel allemaal in elkaar pastte. Meneer Money Wenkbrauw had me al gewaarschuwd, dat dat wel eens tegen kon vallen. En helaas: het viel tegen. Het klikte helemaal niet tussen die verschillende planken. Mijn plan van een bijna-gratis supergave vloer viel in duigen.

We hebben uiteindelijk wel een vloer gelegd van verschillende kleuren laminaat, en die is gaaf geworden. Maar tot onze verbazing klikte zelfs niet al het laminaat van hetzelfde merk (gamma), van dezelfde lijn (basic) in elkaar. We konden uiteindelijk maar de helft van de kleuren gebruiken en de rest hebben we teruggebracht (wees gewaarschuwd als je dit ook wil proberen).
We hebben het laminaat allemaal moeten kopen, maar het was toch een relatief goedkope vloer omdat we geen duur designlaminaat hebben gekocht, maar bijna het goedkoopste laminaat dat we konden vinden. En we zijn erg blij met het 'design'.
Dus als je een nieuwe vloer wil of moet en je wil hem net wat anders dan standaard maken, denk dan eens aan combineren in plaats van aan de duurdere exclusieve merken. Je kunt natuurlijk ook minder kleuren combineren of een vast patroon kiezen als je het wat rustiger of strakker wil hebben.

Geen nieuwe vloer leggen is nog altijd het goedkoopst natuurlijk, maar was in dit geval geen optie. De vloerbedekking die er lag was geen goede combi met de huisstofmijtallergie van Meneer Money Wenkbrauw.

Wat als we wél zouden verhuizen?

Wat betekent het voor het snelmetpensioenplan van Mevrouw Money Wenkbrauw als de familie Money Wenkbrauw zou verhuizen naar een huis dat alleen maar nuttig is?

Volgens funda kunnen we een huis kopen in het stadje waar we wonen, met 3 kamers (ivm logeerkinderen minimaal 3 nodig) voor 69.000 euro.  Aangenomen dat we ons droomhuis voor ongeveer de WOZ-waarde* kunnen verkopen en rekeninghoudend met mijn huidige hypotheek en reserveringen, resulteert dat in een vermogen van 172.500 euro voor Mevrouw Money Wenkbrauw.
Daarnaast betekent het een maandelijkse besparing van:
 -26 euro voor g,w,l (op basis van cijfers nibud), uitgaande van 50/50 dus 13 euro pp.
 -22 euro lokale belasting, dus 11 euro pp.
 -12,50 voor de schoonmaak, dus 6,25 pp.

Als ik dat vermogen + mijn jaarinkomen +  mijn totale jaarspaarbedrag invul in de calculator op networthify.com, kom ik uit op ongeveer zeven à acht jaar tot mijn pensioen.
(Ik kan in dit geval geen gebruik meer maken van hypotheekrenteaftrek. Ik heb daarom bij het jaarspaarbedrag geen rekening gehouden met belastingteruggaaf, maar ook niet met het betalen van extra belasting. Hoe het precies uitvalt heb ik niet uitgezocht.)

Om dat op een andere manier te bereiken, moet ik mijn bespaarcentage naar 75% brengen. Zolang dat niet gelukt is, moet ik dus tien jaar langer werken om in ons droomhuis te kunnen wonen. Dat is heel veel, maar voorlopig heb ik geen enkele twijfel over die keuze (en voel ik me vooral bevoorrecht dat ik de keuze heb).

*De WOZ-waarde schijnt een steeds betere indicator te zijn voor de verkoopwaarde van een huis.

Dingen mogelijk maken

We kunnen ons allemaal nog wel een "later als ik groot ben" herinneren. Voor Meneer Money Wenkbrauw en mij was dat bijvoorbeeld wonen in een kasteel. Een kasteel met een toren en een ophaalbrug. We kwamen erachter dat we allebei diezelfde droom hadden. Nou is dat misschien niet heel bijzonder want ik denk dat de halve wereldbevolking wel in een kasteel wil wonen, maar wij besloten het echt te proberen.

En dus maakten we het concreter door te googelen naar te koop staande kastelen. Frankrijk viel af als vestigingsplaats, want te ver weg van onze bewoonde wereld. In Nederland bleken ook verschillende kasteeltjes te koop te staan. We vonden er een voor drie miljoen. Drie miljoen is een hoop geld, een hele hoop geld. Maar nog net wel voorstelbaar. En zo kwam het kasteel uit het rijtje met onmogelijke dingen zoals kaboutertjes, vliegende paarden en pratende bomen in het rijtje 'onhaalbaar'.
We zijn niet vies van een beetje ambitie en maakten er 'voorlopig onhaalbaar' van.

Ondanks dat wachten tot we de loterij winnen niet onze voornaamste strategie is om ooit nog eens echt in een kasteel te kunnen wonen, realiseerden we ons dat het niet waarschijnlijk was dat we vanuit ons zestig-vierkante-meter-huisje op korte termijn zouden kunnen verhuizen naar een zeshonderd- vierkante-meter-kasteel. Bovendien is lang wachten helemaal niet leuk. Er moest een rijtje 'kan wel!' komen.

We maakten een lijstje. Wat vinden we nou zou leuk aan in een kasteel wonen?

• Het is bijzonder.
• Er zijn vaak verhalen aan verbonden.
• Er zijn veel verschillende kamers met eigen inrichting en een eigen functie.
• Je kunt er goed feestje geven.
• Je hebt een mooi uitzicht (uit de toren).

We gingen op zoek naar een, voor ons hier en nu betaalbaar, bijzonder huis met veel (ruimte voor) kamers op een mooie plek. En we vonden het. Het heeft geen toren, maar wel een mooi uitzicht, er is een ophaalbrug (die weliswaar niet van ons is, maar dat drukt de pret niet), er zit een oude boekhandel in (bonus!), de verhalen verbonden aan het pand zijn legio. We hebben de boekhandel in ere hersteld en er een bibliotheek van gemaakt, we hebben een muziekkamer, studeerkamer, ridderzaal en bioscoop gemaakt. Ze hebben allemaal een eigen stijl en eigen thema, net als de douche, slaapkamer en keuken.

Het allerbelangrijkste: ik geniet er elke dag van. Als ik thuis kom van mijn werk, fiets ik op ons huis af en denk ik 'Wauw, wat een geluk dat ik daar mag wonen.' Ik kan kiezen waar ik wil gaan zitten: in de sfeervolle bibliotheek of in de strakke werkkamer, in de Amerikaanse bioscoop of in de 'Middeleeuwse' ridderzaal.
Ik laat geïnteresseerde toeristen de oude boekhandel zien, en langslopende stadsgenoten vertellen mij een verhaal over wat zij of hun voorouders hebben meegemaakt in het pand.

Wat doet dit verhaal op een blog geïnspireerd door Mister Money Mustache? MMM verhuist met zijn gezin naar een kleiner huis, dat helemaal geoptimaliseerd is om zo min mogelijk energie te gebruiken (terwijl ons grotere huis zo energielek is als een mandje).

MMM gaat voor mij niet over geld. Het gaat voor mij over onafhankelijkheid, over vrijheid en over kunnen leven zoals jij dat wil.
Je droom verwezenlijken terwijl je het je niet kunt veroorloven loopt niet goed af. Zorgen dat je je droom kunt veroorloven brengt geluk.
Ons huis en het verhaal erbij herinnert me eraan om aan geluk te werken en gelukkig te zijn. Af en toe is die reminder heel welkom. Ik hoop dat het ook anderen inspireert. Het hoeft niet groot te zijn. Ik trek ook wel eens twee verschillende sokken aan omdat ik ze allebei leuk vind en ik niet wil kiezen. Of ik doe een plak cake op m'n brood omdat ik daar zin in heb. Het zit in kleine en grote dingen, in dingen die kunnen en dingen die je mogelijk kunt maken.

Wonen in een kasteel is niet mijn enige droom. Kunnen stoppen met werken is er bijvoorbeeld bij gekomen. Ik kies voor de combinatie (en de daarbij horende vertraging van beide processen).

Gas

Onze energiekosten zijn dus hoog. Om precies te zijn gebruiken we:

• 70% meer gas dan een gemiddeld huis, 
• 20% meer elektriciteit dan een gemiddeld huishouden en 
• 20% minder water dan een gemiddeld huishouden.

Gas

70% meer gas dan een gemiddeld huis, dat is nogal wat. Eerst maar even de ‘smoesjes’:

We hebben geen gemiddeld huis, in geen enkel opzicht. Het is een hoekhuis, het is groot voor 2 personen (240 m2 woonoppervlak, ong. 930m3), en het is oud en heeft een monumentenstatus. Dat betekent heel veel enkelsteens geveloppervlak, heel veel enkel glas, en heel veel tochtende kozijnen. Milieucentraal schat ons gebruik op basis van ons woningtype en de grootte op 3.500m3. We gebruiken 2.600m3. Als je het zo bekijkt, doen we het misschien niet slecht. Maar absoluut gezien is het nog altijd veel.
We zijn koukleumen en stellen ons eigen comfort boven energiebesparing. Dat wil niet zeggen dat we niet proberen om zuinig met energie om te gaan, zie de lijst hieronder, maar het moet wel leuk blijven.

Wat hebben we al gedaan?

• Vloer voorhuis geïsoleerd waar mogelijk.
• Zijgevel voorhuis geïsoleerd waar mogelijk (op de begane grond en 1e verdieping zeer beperkt mogelijk in verband met monumentale betimmering).
• Zijgevel achterhuis 2e verdieping geïsoleerd.
• Nieuwe zuinige ketel aangeschaft
• Verwarmingssysteem waardoor we selectief kunnen verwarmen (dus geen centrale thermostaat, maar per kamer een thermosstaat die apart programmeerbaar en op afstand bestuurbaar is. Komen we onverwacht later thuis dan zetten we de verwarming lager met onze mobiele telefoon. We hebben hem ook niet zo ingesteld dat het al 20 graden is als we thuiskomen, maar wel al 17 graden. Tijdens het koken warmt het dan verder op. In de zomer laten we de verwarming niet aanspringen, ook al is het nu bijvoorbeeld in de bibliotheek 14,5 graad).
• Vloerverwarming aangelegd.
• Dikke gordijnen opgehangen (ook voor het trapgat op de 1e verdieping, maar nog niet overal).
• Deuren en wanden geplaatst zodat we kleinere ruimtes hoeven te verwarmen.
• Tochtstrips aangebracht.
• Open haard op begane grond bruikbaar gemaakt.
• Open haard op 2e verdieping gemaakt. We stoken de open haarden voor de gezelligheid en ook als het net te kil is om behaaglijk te zijn, dan hoeft de verwarming niet aan.
• Truien-regime: als we het koud krijgen, trekken we eerst een (extra) trui of vest aan en dikke sokken voor we de verwarming hoger zetten. Ook liggen overal dekentjes. Ik zit regelmatig met een capuchon op te werken. Voorbijgangers denken mogelijk dat ik gek ben, maar het scheelt echt veel, ik vind het heerlijk.

Wat kunnen we nog doen?
We hebben een plan voor achterzetramen voor het achterhuis op de 2e verdieping. Dat gaan we hopelijk op niet al te lange termijn uitvoeren. En ook meer dikke gordijnen ophangen zouden we op niet al te lange termijn kunnen doen. Tot slot zit er nog ten minste één deur in de planning.

Verder zouden we toch eens kunnen gaan kijken naar isolerend monumentenglas, maar dat wordt een duur (de ramen zijn heel heel groot) en waarschijnlijk langdurig traject (ivm vergunningstraject), dus dat zit niet concreet in de planning. We hebben wel eens gekeken naar isolerend folie, maar ondanks beloftes van de producenten en verkopers (‘je ziet het verschil niet’) houden die folies nog steeds licht tegen. We worden juist zo vrolijk van licht dus dat weegt voor ons nog niet op tegen de kleine besparing die dat op zou leveren.

We zouden ook nog kunnen overwegen om de gevel en de bgg-vloer van het achterhuis te isoleren. En natuurlijk zonne-collectoren of iets dergelijks. Dat staat op de lijst met (maybe-)nice-to-haves, met een heleboel andere (maybe-)nice-to-haves. Eerst maar eens de achterzetramen en gordijnen regelen.

(Het dak was al redelijk geïsoleerd dus daar hoeven we niets aan te doen.)

We koken trouwens niet op gas dus wat dat betreft zouden we juist minder gas moeten verbruiken, maar dat scheelt jaarlijks maar 37m3 volgens de consumentenbond of 60m3 volgens de site energievergelijken.

Komende winter is de eerste volledige winter dat we kunnen profiteren van een aantal van de uitgevoerde maatregelen. We gaan kijken hoe dat loopt en we gaan natuurlijk proberen om de verwarming zo min mogelijk aan te zetten op een comfortabele manier.

In een volgend blog meer over ons elektriciteits- en waterverbruik.

Camouflagekostenolifant: klussen aan het huis

Tot dit jaar teerden we flink in op onze spaarrekeningen voor de klussen aan het huis. Dat was min of meer bewust. ‘Meer bewust’ in de zin van dat we het erg leuk vinden om van ons huis iets bijzonders te maken, dat we daar dus wel in wilden investeren, en dat er ook wel een soort van begroting was. ‘Minder bewust’ omdat we niet echt een plan hadden voor welk deel van het spaargeld voor het huis was. We hebben de begroting nooit naast onze spaarrekeningen gelegd.

Er ging flink wat geld in het klussen zitten, en we hebben inmiddels een paar supergave ruimtes in ons huis, waar we heel blij mee zijn. Alleen de keuken was echt extreem duur. Daar hebben we van geleerd: ga nooit nooit in zee met iemand waar je gevoel vraagtekens bij zet. Andersom zijn we met onze parketteur heel blij. Hij is een vakman en denkt echt met je mee, ook over hoe het goedkoper kan (inclusief doe-het-zelf-begeleiding). Mocht je iets met een oude of nieuwe parketvloer willen (wat meestal toch een hoop geld kost), dan zou ik zeker eens bij Handorenbos.nl kijken. Zijn prijs-kwaliteitverhouding is geweldig. (link niet gesponsord, puur enthousiasme). Verder hebben we veel zelf gedan en hulp gehad van mijn lieve en vaardige papa. Dat scheelt veel geld, maar al met al is er toch een hoop in gaan zitten -ik denk wel een kleine kudde kostenolifanten- waar we volop van genieten overigens.

Verstopte kostenolifanten

Nu is het plan dat wat er over is van het huishoudgeld (minus de buffer) bestemd is voor het klussen. Het bedrag dat we sparen ligt een stuk lager dan wat we hiervoor in het klussen staken. Maar de belangrijkste klussen zijn gedaan en met een beetje geduld en creativiteit kunnen we nog steeds ons huis leuker maken.

Hypotheek aflossen

Omdat de hypotheekrenteaftrek afgebouwd wordt, en het zonder dat belastingvoordeel duur is om een hypotheekschuld te hebben, wil ik mijn hypotheek binnen tien jaar af kunnen lossen. Ik reken daarvoor gewoon even met de situatie die ik nu heb. Misschien veranderen de voorwaarden van mijn hypotheek, waarschijnlijk verandert de rente, maar dat kan ik allemaal niet voorspellen, en ik kan er al helemaal niet mee rekenen.
Ik los nu niet af (omdat de hypotheekrente-aftrek grotendeels nog bestaat). Ik bouw een spaarpotje op om straks af te kunnen lossen. Met behulp van de spaar-calculator, uitgaande van 1,8% rente, heb ik uitgerekend dat ik per maand 1.300 euro moet sparen om over tien jaar mijn hypotheek af te kunnen lossen. Slik, dat is best veel. Meer dan ik tot nu toe daarvoor reserveerde, om precies te zijn 200 euro meer. Maar het is wel heel lekker als ik over tien jaar geen hypotheek meer heb. Dat helpt enorm in het vroegmetpensioenplan. Dus ik ga het proberen. We wonen in een gaaf huis waar ik veel plezier van heb, dus het is me ook wel wat waard.

Edit: in verband met voortschrijdend inzicht: Ondertussen heb ik er nog eens goed naar gekeken en los ik wel af, lees hier waarom.

Ons huis is ook ooit steen voor steen opgebouwd.
Dat ga ik ook doen met mijn hypotheekpotje.

Als je van oud naar nieuw leest, kun je hier klikken voor het volgende blog.