Bijzondere vakanties 1/2: China!

Twee bijzondere vakanties heb ik achter de rug. Ze waren allebei niet mijn idee en ze waren allebei fantastisch. 

Meneer Money Wenkbrauw wilde al lange tijd op vakantie naar China. Ik hoefde niet zo nodig. Na jarenlang boven een Chinees restaurant gewoond te hebben, dacht ik ik genoeg Chinees geroken te hebben voor mijn hele leven. 

Bij 'Made in China' (of 'Amde in China' wat ik ook wel eens gezien heb) had ik weinig positieve associaties.

Maar Meneer was enthousiast over zijn zakenreizen naar China, en niet alleen over het zakelijke gedeelte. Gedeeld enthousiasme is dubbel enthousiasme. En ik was nieuwsgierig naar wat hij er nou zo leuk aan vond.

Een flinke hap

We namen een flinke hap uit onze reservering 'vakantie' en boekten een reis. Had ik al gezegd dat het fantastisch was? China is mooi, druk, contrastrijk, en vol verhalen. Chinezen maken graag contact en zijn relaxed ("Ze kijken niet zo nauw" zei ik tegen een vriendinnetje. Ze rolde van de bank om de woordspeling. Het duurde even voor ik hem door had.) Chinees eten ruikt wel lekker, is spannend en vooral heerlijk. Meneer genoot zichtbaar, was duidelijk in zijn element, en ik snapte eindelijk wat hij bedoelde. Het was zoals gezegd fantastisch. Wat een geluk.

Geluksmomentje

Enquête van Euroclix met stellingen. Een daarvan:

"Mijn geluk is voornamelijk afhankelijk van mijn carrière."

Ik klikte 'volledig oneens' aan. Het grappige is dat ik er heel blij van werd. Soms is het blijkbaar fijn om dingen die je al lang doet weer eens expliciet te maken. Ik ga genieten van mijn dag. Ik hoop jullie ook. Om een handje te helpen:

Van welk 'ding' dat je ooit hebt geregeld, van welke beslissing die je ooit hebt genomen 

word je eigenlijk nog steeds heel blij?

Heerlijke werkdagen

Niet werken bevalt me goed. Ik heb lekker veel vrije tijd. Het grappige is dat ik in december een deel van mijn vrije tijd heb gebruikt om te werken. En dat beviel me heel goed. Ik vond het gewoonweg heel erg leuk.

Uitwisseling

Als ik moet bedenken waarom het zo leuk was, is het eerste antwoord: omdat het in een boekwinkel was. Ik houd van boeken en van lezen. Niet dat je aan lezen toe komt als je in een boekwinkel werkt, maar je kunt ideeën, meningen en tips uitwisselen over boeken. Het is echt een uitwisseling, tweerichtingsverkeer. De ene keer help je mensen een boek uitkiezen, de andere keer vertellen mensen vol enthousiasme over het boek dat ze hebben uitgezocht.

Gelukkig

Een ander antwoord op de vraag waarom ik het zo leuk vond, is dat ik het best goed kon. Altijd lastig om van jezelf te zeggen, vind ik, en ik kan ook helemaal niet objectief vaststellen of het zo is. Het voelde goed - goed als in: niet briljant en niet slecht - en dat voelde goed. Dat is wel een eye-opener of misschien meer een 'O ja dat is ook zo.' Het was onderdeel van mijn gelukscursus: dat je gelukkig wordt van dingen die dicht liggen bij wat je al kan. Dingen die niet supermoeilijk zijn, maar wel net even buiten wat je al gewend bent om te doen. Je comfortzone is net wat groter dan wat je al kan en al gewend bent. 

Buiten of aan de rand

Ik realiseer me weer eens dat ik het heerlijk vindt om de randen van mijn comfortzone op te zoeken. Vaak krijg je de tip om uit je comfortzone te stappen. Dat levert je nieuwe ervaringen op en zo geef je jezelf de kans nieuwe dingen te ontdekken die goed bij je passen. Helemaal waar, maar helemaal uit je comfortzone stappen kost ook veel energie en is dus volgens mij iets wat je gedoseerd moet doen. De randen opzoeken kost minder energie en het kan dus vaker. Mij levert het goede dingen op.

Heerlijke werkdagen

Naast bovenstaande aspecten werkte ik ook nog eens samen met leuke en lieve mensen. Ik had dus heerlijke (werk)dagen in december.

Voldoe ik aan mijn verwachtingen?

Die vraag kun je redelijk filosofisch behandelen, maar vandaag wil ik het lekker concreet houden. Bijna tweeënhalf jaar geleden schreef ik over wat ik zou gaan doen alsik met pensioen zou gaan (Wat te doen met de tijd die ik over heb?). Ik was toen nog niet zo lang bezig met deze ontdekkingstocht, financiële onafhankelijkheid zou nog zo’n vijftien jaar duren. Inmiddels doe ik het anders dan ik toen dacht: die volledige financiële onafhankelijkheid gaat langer duren, maar ik ben al wel met ‘voorproefpensioen’. Ik heb dus nu de ‘tijd over’ waar ik toen over schreef.

Ik benoemde drie punten: mezelf ontwikkelen, tijd voor mensen om me heen, vrijwilligerswerk. Doe ik die dingen nu ook werkelijk?

1.      Mezelf ontwikkelen. Ja.

Ik heb sinds ik met voorproefpensioen ben twee cursussen gevolgd. Ik heb daar echt nieuwe dingen geleerd die mijn leven verrijken. De ene cursus was de opleiding tot Schuldhulpmaatje, waar ik goede handvatten en kennis heb opgedaan om mensen met schulden te helpen eruit te komen. Er zijn regelmatig nieuwe cursusmodules zodat ik mijn kennis up-to-date kan houden. (Wat me eraan herinnert dat ik de nieuwste module nog niet afgerond heb. Vandaag of morgen maar even de tijd voor nemen. Het gaat over laaggeletterdheid.) 

De andere cursus ging over geluk. Veel plezier aan beleefd en van veel van geleerd.

  

Ik heb en neem ook meer tijd om te lezen: fictie en non-fictie, dat vind ik allebei onder ontwikkeling vallen. Ik lees wel eens gewoon een hele dag. Vroeger kon ik dat niet, nu zonder problemen. Het is heerlijk.

Ik zoek ook dingen op en uit, maar dat deed ik voor mijn pensioen ook al. Ik weet niet of dat meer is geworden. Ik heb dat nooit echt gemeten. Maar ik heb er in ieder geval tijd voor en ik doe het ook met veel plezier.

2.      Meer tijd steken in de mensen om me heen. Ja en nee.

Het is meer dan voorheen, maar minder dan verwacht. In het begin kon het zomaar gebeuren dat er weer bijna een maand voorbij was zonder dat ik bij mijn lieve ouders was geweest. Als ik erheen ging, ging ik overigens wel wat langer en nog steeds. Dat is heel fijn, 1 keer 4 dagen brengt meer diepgang dan 4 keer 1 dag. Laatste tijd ben ik wat vaker bij mijn ouders om blije en verdrietige zaken, resp. groot feest en ziekte van mijn moeder. Het voelt goed om er nu zonder meer te kunnen zijn als het nodig is.

Ik merk dat ook in andere contacten met familie en vrienden: spontane, gezellige afspraakjes zijn er nauwelijks méér dan voorheen, maar ik kan wel makkelijker er zijn als het nodig is. Dat is fijn en goed, maar ook wel food for thought.

3.      Vrijwilligerswerk. Ja, maar.

Ja, doe vrijwilligerswerk. Ik heb niet alleen de cursus tot schuldhulpmaatje gevolgd, ik help ook daadwerkelijk mensen met schulden. En ik ben lid van een lokale werkgroep geworden waarmee we een grote culturele activiteit op touw zetten.

Maar, ik had gedacht dat ik hier meer tijd in zou steken. Ik help één maatje tegelijk. Anderen doen dat naast hun baan. Toch heb ik het gevoel dat ik niet meer mensen tegelijk kan helpen. Dan wordt het meer passen en meten in mijn agenda en in mijn hoofd en dan komt er stress bij kijken. Alles kan als het moet, maar het moet niet. Het voelt goed zoals het gaat, het is alleen wel anders dan ik verwacht had. 

Wat ook anders is, is dat ik had gedacht dat ik taallessen zou gaan geven. Het is toeval dat het dat niet geworden is. De cursus Schuldhulpmaatje was makkelijker te vinden en te volgen dan me aanmelden voor en voorbereiden op het geven van taallessen. Het is dus zo gelopen. Schuldhulpverlening had net als taal al mijn interesse dus het toeval heeft hier niet een ongewenste draai gegeven aan mijn leven. Wel mooi dat ik nu voor Schuldhulpmaatje een module over laaggeletterdheid kan volgen. Komt het weer een beetje bij elkaar.

De voorbereiding voor het culturele evenment nadert zijn deadline dus er gaat nu vanzelf meer tijd in. Ook bij dingen die ik leuk vind, helpt wat externe druk dus. Dat wist ik eigenlijk wel, dat het zo voor me werkt als ik er niet extra op let om het anders te doen. Ook hier geldt dat ik niet ontevreden ben over mezelf. Het kan altijd beter, maar dat wil niet zeggen dat het niet best oké is.

'Ja', 'ja en nee', en 'ja maar'. Ik voldoe dus redelijk aan mijn verwachtingen. Niet allemaal 100%. Zo schreef ik toen ook dat er naast deze drie punten allerlei kleinere dingen op mijn lijst stonden. Gisteren heb ik na anderhalf jaar een klusje van mijn lijst gestreept. Twee uurtjes werk, fantastisch resultaat J. Maar een fotoboek heb ik nog steeds niet gemaakt. Ik hoef me dus ook de komende tijd niet te vervelen.

Met dank aan Mom4life voor de vraag.

Gewoon gelukkig doorbesparen

Onderdeel van mijn leven nu is dat ik doe waar ik zin in heb. En blijkbaar had ik de afgelopen weken geen zin in hier bloggen. Misschien komt het doordat ik met een ander project bezig was (een cursus over geluk naar aanleiding van een aantal posts van Project Lonica). Daar ben ik lekker gecommitteerd mee bezig. Ik leer allerlei nieuwe dingen (en haal oude kennis op), heerlijk.

Wat verder maakt dat ik even niet zo veel drang had om te bloggen is dat wat ik te melden heb over het financiële deel van mijn nieuwe leven een beetje hetzelfde is:

• ik fiets als ik kan, geniet daarvan en spaar zo OV-saldo uit;
• ik let op aanbiedingen of dingen die sowieso goedkoop zijn (dit weekend nog 12 ijsjes gekocht voor 92 cent, en lekker dat ze zijn);
• ik drink een lekker getapt pilsje in plaats van een dure wijn op het terras;
• ik neem wat lekkers mee voor onderweg in plaats van dat ik naar een lunchroom ga;
• we eten vaker vegetarisch;
• we wisselen uitgaan af met gezellige (en goedkopere) avondjes thuis;
• als mijn abonnementen aflopen check ik of het goedkoper kan.

Om nou elke keer dat ik op de fiets ben gesprongen dat te melden ... Daar had ik geen zin in, maar nu weer wel. Gisteren nog een fijn tochtje gemaakt tussen Utrecht en Amersfoort. Geen herten gezien zoals de vorige keer dat ik daar fietste, maar toch heel fijn.

Een beetje hetzelfde dus, maar niet helemaal. Ik probeer een keer een cliffhanger: later deze week meer over wat er anders was afgelopen maand. :)

(En dankjewel Els voor je stimulerende berichtje)

Een volle agenda

Ik ben een paar dagen bij mijn zus, van zaterdagavond tot en met woensdagmiddag. Want ze had oppas nodig, niet al die dagen continu, maar wel flink wat momenten. En het paste in mijn agenda J. Overigens maar ternauwernood, precies tussen andere afspraken in, die ik niet wilde verzetten of afzeggen.

De afspraak voordat ik ging, was met onze logeetjes. Die hadden we door omstandigheden al een tijdje niet meer gezien en konden nu een paar uur komen spelen. Dus zaterdag overdag was ik in de speeltuin, deed ik tikkertje, ging ik van de glijbaan en duwde ik de schommel. Heerlijk.

De afspraak nadat ik bij mijn zus ben geweest, is met een beroemde Japanse pianiste. Vind ik best wel stoer. Waarom ik een afspraak met een beroemde pianiste heb?

Niet omdat ik zo muzikaal ben. (Ik houd van muziek, maar het is voor anderen moeilijk om te houden van de muziek die ik maak. Dat geeft niet. Ik zing, neurie en trommel er toch wel op los, genoeg momenten waarop dat anderen niet stoort.)

Niet omdat we zo’n leuke oude pianola hebben. Ja die hebben we wel, maar dat weet ze niet, en bovendien istie een beetje vals.

Niet omdat ik Japans wil leren (hoewel ik dat best wel leuk zou vinden), of omdat ik een nieuwe jurk voor haar ga ontwerpen (dat kan ik niet, denk ik, nog nooit geprobeerd) of omdat ze vroeg met pensioen wil en wil weten hoe ik dat aangepakt heb (dat wil ik haar overigens best vertellen).

Nee, de pianiste komt een paar dagen cd-opnames maken bij ons om de hoek. Zij en haar collega’s hebben een uitvalsbasis nodig. Ik help onze buren met hun airbnb. En dat is de airbnb waar de muzikanten komen logeren en relaxen. De buren zijn er niet dus ik zorg voor de schoonmaak van het huis en de ontvangst van de gasten. Dat schoonmaken is niet mijn lievelingsdingetje, helemaal niet. Toch valt ‘de buren helpen met hun airbnb’ voor mij onder ‘leuke dingen doen’. Waarom?

Ten eerste: we wonen op een mooie plek en de buren hebben een schitterend huis. Het is elke keer weer leuk om mensen rond te leiden in het huis waar ze een paar dagen logeren. Mensen vallen van de ene verbazing in de andere, dat begint buiten al. En ze worden steeds enthousiaster. Daar word je gewoon blij van. Dus als ik de kamers stofzuig, denk ik aan de verrukte reacties die ik straks weer te horen krijg en dan is het leuk om de kamer zo mooi mogelijk te maken. Bovendien is het een goede gelegenheid om uit volle borst te zingen zonder dat ik iemand stoor, maar dat terzijde.

Ten tweede: ik leer door de airbnb allerlei nieuwe mensen kennen. Van een Duitse professor via een Amerikaanse tattoo-artist tot nu dus een Japanse pianiste. De contacten zijn niet diepgravend of zo, maar het is leuk om die mensen even te spreken. Ik heet ze welkom na een vaak lange reis. Ik help ze een beetje op weg in de stad, geef ze tips over bezienswaardigheden, restaurantjes en het openbaar vervoer. Dan ontstaan er leuke gesprekjes met mensen die ik anders waarschijnlijk nooit zou ontmoeten, en daar houd ik van.

Zo valt helpen met de airbnb absoluut onder ‘leuke dingen doen’. En omdat ik er ook nog een vergoeding voor krijg van de buren, valt het zelfs in de categorie ‘leuke dingen waar ik geld mee verdien’. Het past dus precies in mijn plan voor mijn voorproefpensioen.

Ik heb trouwens nog wel een vraagje: we willen dat mensen echt relaxed aan kunnen komen, dus we zorgen dat er altijd wat te drinken in de koelkast staat, en dat er wat te knabbelen is. Het drinken vind ik niet zo moeilijk om te kiezen (een sapje, een biertje en een wijntje; koffie, thee en soep kan er sowieso gemaakt worden), maar het ‘te knabbelen’ vind ik lastiger. Ik wil niet dat het snel bederft. Je weet immers nooit of mensen het opeten en ik wil voorkomen dat er eten weggegooid moet worden. Soms heb ik chippies of kaaskoekjes of stroopwafels, maar ik kan hiervoor nog wel wat inspiratie gebruiken. Iemand tips?

Het gaat niet vanzelf, ook niet na je pensioen

Heb jij dat ook? Dat je denkt "Daar heb ik nu geen zin in, want ik heb al de hele dag gewerkt." Ik had dat. Bijvoorbeeld bij opruimen. Ik dacht dus dat dat zou veranderen als ik met pensioen zou gaan. Dan had ik zoveel vrije tijd om leuke dingen te doen, dat ik vast wel makkelijker wat tijd vrij zou maken om minder leuke maar wel nuttige dingen te doen.

Gedeeltelijk is dat ook zo. Ik doe wat vaker de boodschappen, ik ruim wat vaker de keuken op. Maar de kinderlogeerkamer? Al weken één grote bende. We hebben die kamer nu even niet nodig, maar we lopen er wel elke dag doorheen. Dat kan nog net, tussen de vakantiespullen die voor de commode op de grond slingeren en de bergen was (winterspullen, denk ik) die uit de kinderbedjes puilen, door. Ik vind het best onrustig die troep, iedere keer weer. Maar opruimen? Ho maar.

Ik kom er dus achter dat je ook als je met pensioen bent en je tijd genoeg hebt, vervelende karweitjes niet vanzelf gebeuren. De reden "want ik heb al de hele dag gewerkt" vervang ik door "ik heb geen zin." Ik vind dat op zich een goede reden. Ik dacht alleen dat zin maken voor mijn eigen dingen makkelijker zou worden als ik dat niet elke dag hoef te doen voor onzinnig werk voor een salaris. Dat blijkt niet zo makkelijk in elkaar te zitten. Dat komt gedeeltelijk omdat ik mijn vrije tijd nog steeds te kostbaar acht om er niet-leuke of zinloze dingen mee te doen. Opruimen van een kamer die we niet gebruiken lijkt me in eerste instantie zinloos.

Maar rust in de ruimtes om me heen, brengt rust in mijn hoofd en dat van Meneer Money Wenkbrauw. Rust is soms best fijn. En wie weet vind ik iets waarvan ik nog niet wist dat ik het kwijt was. Misschien dat ik toch maar even ga opruimen. Met een lekker muziekje aan. Ik heb er zowaar zin in gekregen.

Lang verhaal over een bijna gewone dag

Vroeg
Ik probeer het toch weer. Nog even mijn ogen dichthouden. Maar nee, het grootste deel van mij is wakker en wil tenminste weten hoe laat het is. 6:23 Dat is niet eens een heel slechte score. Ik pak mijn telefoon en sokken en loop de slaapkamer uit met zo min mogelijk licht en geluid.

Ondanks dat ik nu al negen maanden niet hoef te werken, word ik nog steeds elke dag vroeg wakker. Soms onhandig - als het de dag ervoor laat is geworden - maar meestal eigenlijk wel fijn. Ik houd van die vroege uurtjes.

Standaard-start
Vandaag wordt een gewone dag, heb ik me gisteren voorgenomen. Een dag waarop ik niets hoef en precies doe waar ik zin in heb. En ik weet al waar ik zin in heb: lezen. Ik heb twee kersverse boeken liggen, en een boek dat bijna uit is. Dat laatste is een tussendoortje, geleend van de bieb omdat het boek dat ik zocht er niet was. Maar ik begin mijn dag zoals altijd: met een hoodie over mijn pyjama op de bank met mijn laptop op schoot, terwijl de kamer langzaam opwarmt (ik heb het niet koud, de slaapwarmte zit nog in mijn lichaam). Ik check het nieuws via Vinden.nl omdat me dat clix oplevert. Nou ja, ik check het nieuws omdat ik een beetje een nieuwsjunk ben en mijn startpagina daarvoor is Vindenpuntnl omdat dat clix oplevert. Ik ga ook even naar de site van euroclix* om mijn lot te activeren en om te kijken of ik mee kan doen aan een onderzoek. Omdat er op dit moment geen onderzoek voor mij beschikbaar is, ben ik snel klaar. Zo, het eerste deel van mijn werkdag zit er op :)

Lezen en schrijven
Ik zet thee, sla het bibliotheekboek open en verdwijn in de wereld van Elenoor Jansen, hoofdpersoon van het boek. Rond achten wordt Meneer Money Wenkbrauw wakker, en voor de gezelligheid (en om me te kunnen bemoeien met welke sokken hij aantrekt) doe ik dan ook mijn ochtenddingen als douchen, aankleden en ontbijt maken (vandaag kiwi, banaan en appel met havermout). Ik laat me voor het precieze moment dat dat begint dus leiden door Meneer (lekker onafhankelijk).
Meneer vertrekt naar zijn bedrijf en ik kruip weer op de bank, zonder hoodie maar lekker met muts op, zodat de verwarming niet al te hoog hoeft. Ik lees het bibliotheekboek uit. Voor mij geen mustread, maar ik heb lekker gelezen. Ik schrijf een review over het boek voor Klezzer*. 'Vroeger' schreef ik een verslagje op een blogje voor mezelf, nu zet ik dus een review op Klezzer. Ik weet eigenlijk niet helemaal zeker of ik dat zo blijf doen. Een verslagje voor jezelf is toch anders, fijner vind ik. Zo'n recensie levert wat geld op en vind ik ook niet vervelend om te doen, maar ik moet nog even bij mezelf te rade of ik het geld het verschil waard vind.
Hiermee zit wel het tweede deel van mijn werkdag erop.

Het foute halfuurtje
Zo'n recensie of verslagje helpt me om het boek af te sluiten. Om uit die wereld weer naar de gewone wereld te komen. Maar ik kan ook na een recensie niet meteen in een nieuw boek beginnen. Dan neem ik nog steeds de sfeer van het vorige boek mee, en soms plak ik zelfs personages over elkaar. Ik ruim dus eerst even de keuken op. De radio gaat hard aan (op het foute uur, ssst). Als de keuken weer geschikt is om eten in te bereiden en ik vol overgave 'Why tell me why' heb geplaybackt voor de buren (je weet nooit wie er kijkt, dus altijd je best doen), check ik nog even het nieuws. Daarna ben ik klaar voor een andere wereld.

Nog meer fout
De wereld van Robert Walter in De greppel van Herman Koch. Het leest lekker weg en de hoofdpersoon irriteert me mateloos. Heerlijk vind ik dat, als een boek emotie bij me losmaakt. Ik word pas na een dik uur weer gestoord. Door mijn maag, die vindt dat het lunchtijd is. Klopt wel ongeveer dus ik haal brood uit de diepvries, lees nog even een hoofdstukje terwijl het ontdooit en maak m'n lunch klaar. Ik nestel me weer op dezelfde bank met mijn boterhammetjes naast me en lees door. Ik heb nog de hele middag om te lezen. Ik hoef straks alleen maar even boodschappen te doen voor het eten. Maar dan ben ik op pagina 97. Ik heb blijkbaar even niet op zitten letten, want de laatste zin van 96 loopt niet lekker door op 97. Ik kijk terug en lees het begin van de zin nog een keer. Nee, die zin loopt ook nu echt niet. Vreemd. Ik lees een stukje door. Plotseling ben ik vanuit Amsterdam in Frankrijk verzeild geraakt en ik vermoed ook in een andere tijd. Is dit een droom of hallucinatie van een van de personages? Het gaat pagina na pagina door en ik zie nergens een link met het verhaal wat ik tot nu toe gelezen heb.

Ruilen of toch niet?
Ik pak m'n laptop erbij en google 'fout in de greppel'. Naast wat verkeersongelukken, krijg ik één adequate 'hit': iemand die op een forum vraagt of anderen ook last hebben van een fout in De greppel. De pagina's die genoemd worden komen overeen met waar ik de fout vond en de titel van het boek waar de foute pagina's uit komen wordt zelfs genoemd. Tja, ik ben dus niet de enige en het is dus echt een fout. Ik besluit de uitgever te bellen. Eerlijk gezegd een beetje in de hoop dat ze me een nieuw exemplaar gaan opsturen.
Het is een bekend probleem en ze hebben hun best gedaan om de verkeerde exemplaren op te sporen en te vernietigen. Ik mag het boek in een willekeurige boekhandel om gaan ruilen en ik krijg excuses voor het ongemak. Een wandelingetje naar de boekhandel is ook niet vervelend. Dus ik trek m'n schoenen aan en stop het boek in een tas. Het is droog en ik loop vrolijk richting boekhandel. Onderweg bedenk ik dat ik het eigenlijk wel bijzonder vind om het boek met de fout te houden. Ik kan de ontbrekende pagina's kopiëren uit een boek in de bibliotheek. Maar ik loop toch even door om 'mijn ontdekking' in de boekhandel te delen. Ik ken de mensen van de boekhandel en blijf even kletsen. We checken hun exemplaren, maar daar zit de fout niet in. Ik kopieer niet uit hun exemplaren want daarvoor moet het boek helemaal plat open en dat haalt het nieuwe eraf. Ik woon naast de bieb dus na een gezellig poosje in de boekhandel loop ik naar de bieb. Daar blijken alle exemplaren van De greppel uitgeleend te zijn dus reserveer ik een exemplaar.

Boodschappen
Omdat ik me had ingesteld op een hele dag lezen heb ik eigenlijk geen zin om nog iets anders te gaan doen. Maar halverwege dit boek beginnen in het tweede verse boek dat ik had liggen zie ik niet zitten. Ik besluit om dan maar wat meer tijd te spenderen aan het boodschappen doen. Dus ik zoek op m'n gemakje en uitgebreid uit welke aanbiedingen er zijn, wat ik wil eten die avond en in welke supermarkt ik het beste welke boodschappen kan doen. Uiteindelijk ga ik in twee verschillende supermarkten boodschappen doen. Daar neem ik niet elke dag de tijd voor, en dat was ik vandaag eigenlijk niet van plan omdat het een leesdag zou worden, maar het liep dus anders.

Tot slot
Over de avond zal ik kort zijn, of in ieder geval korter: ik begin vandaag al met koken voor Meneer thuiskomt. Als hij thuiskomt verbazen we ons nog een keer samen over de fout in het boek (het was een cadeautje van Meneer), we eten, we praten, we kijken een serie, ik check nog even het nieuws en we gaan vroeg naar bed.

Dit is een tweede voorbeeld van hoe mijn dagen eruit zien, nu ik gepensioneerd ben. Het is een voorbeeld van hoe mijn dagen er vaker uitzien, behalve dan dat ik niet elke dag een fout in een boek ontdek.
Het was niet echt vandaag, maar een aantal dagen geleden. Erover schrijven zat al de hele tijd in mijn hoofd, maar kwam er vandaag pas van. Dat liep het lekkerst in de tegenwoordige tijd, dus dat heb ik er maar van gemaakt.

*Als je je via deze links bij Euroclix of Klezzer aanmeldt, krijgen jij en ik allebei een bonus en kun je meteen beginnen met online bijverdienen. Win-win, maak je me blij mee, dankjewel.

Pensionadodag voorbeeld 1: Verplichtingen

Gisteren was zo'n dag dat ik best wel wat moest. Onze logeetjes zijn er en die 'moeten' 'gewoon' naar school. Tot nu toe waren ze er alleen in het weekend of in vakanties. 'Moeten' en 'gewoon' tussen aanhalingstekens.

Ze 'moeten' namelijk niet per sé naar school deze dagen. Ze logeren hier vanwege omstandigheden en vanuit de school was er begrip voor als ze deze week niet naar school zouden komen. Maar wij denken dat het belangrijk is voor de kinderen om naar school te gaan, ook al zitten ze pas in de kleuterklas. Ze vinden het bovendien leuk, en zo gaat het gewone leven zo veel mogelijk door.

Hoewel, 'gewoon' naar school is niet helemaal aan de orde. We stappen 's ochtends vroeg met z'n vieren in de auto en rijden naar hun huis, waar nu even niemand is en waar wij de sleutel van hebben. Daar laden we de bolderkar en mijn vouwfiets uit, en de kinderen ;). Vervolgens wacht Meneer Money Wenkbrauw met de oudste op de taxi die hem naar school brengt zoals altijd. Ik pak de fiets met kinderzitje en fiets met de jongste naar school. Daarna ga ik terug naar het huis. Meneer Money Wenkbrauw is dan al met de auto door naar zijn werk. Ik wissel de fiets met kinderzitje om voor mijn vouwfiets (die voor mij een stuk lekkerder fietst) en fiets de 12 kilometer naar huis.

Ik ben dan iets voor half tien thuis. Het huis is een bende, er moeten nog boodschappen gedaan worden en er moet gekookt worden. Toch heb ik de rust om te gaan zitten en even te doen waar ik zin in heb. Vandaag is dat een beetje surfen op het internet. Ik vind een heel leuk filmpje dat nog best eens inspirerend kan zijn voor het werk van Meneer Money Wenkbrauw dus dat deel ik even met hem via social media. Het had ook lezen kunnen zijn. Ik ben al een tijdje in 'Woutertje Pieterse' aan het lezen. En hoewel dat 'al een tijdje' misschien anders doet vermoeden (goede boeken worden vaak in één ruk uitgelezen) vind ik het een heel gaaf boek.

Opruimen, schoonmaken, koken en andere huishoudelijke taken zijn niet ineens mijn taken geworden nu ik gepensioneerd ben. We verdelen dat nog steeds. Ik doe misschien wat vaker boodschappen. Maar nu de logeetjes er zijn, neem ik wel even wat meer van die taken op me. Ik ruim dus de keuken op, doe boodschappen en bereid het eten voor vanavond voor. Tussendoor een boterhammetje, nog even zitten en dan is het al weer tijd om terug te fietsen naar het huis van de kinderen.
Ik haal de jongste van school, de oudste wordt door de taxi afgezet en met de kinderen in de bolderkar ga ik naar het station. Het is net wat ver voor de kleine kleuterbeentjes na een hele dag op school. We nemen de trein en doen ook bij ons in de stad het laatste stukje met de bolderkar. "Jij ben een paardje, rennen paard, harder harder." Ze vinden het schitterend. Hartstikke goed voor mijn conditie dit.
Thuisgekomen drinken we wat (daar ben ik wel aan toe) en doen we een spelletje. Dan ga ik eten koken. Als Meneer Money Wenkbrauw thuiskomt, doet hij nog even een renspelletje met de kinderen en dan gaan we eten. Vervolgens brengen we de kinderen naar bed en hebben we met z'n tweetjes een gezellig avondje op de bank.

Dit is een a-typische dag. Die heb ik veel de laatste tijd. Meestal niet groots en meeslepend anders, maar ik heb nou eenmaal geen vaste verplichte dag- en weekindeling meer. En daardoor kan ik dit soort dingen doen. Dat vind ik leuk en het voelt goed.