Hypotheekadvies, het vervolg

Na een niet al te moeilijke afweging, kozen we voor De Hypotheker. Meneer belde hem met het heuglijke nieuws, ondertekende de opdracht en ... vervolgens hoorden we niets. 

Belletje

Na een week waagde ik er een belletje aan. Onze hypotheekadviseur was in gesprek, maar de jongeman die de telefoon opnam zou uitzoeken wat de stand van zaken was en hij, óf onze adviseur zou ons terugbellen. In plaats daarvan kregen we een account.

Account met toelichting

Er zat een keurige toelichting bij het account dus dat was niet zozeer het probleem. Wel baalde ik ervan dat we niet direct na het toesturen van de ondertekende opdracht dat account hadden gekregen. De adviseur had tijdens het kennismakingsgesprek al onze gegevens al in zitten tikken, dus ik stel me zo voor dat het niet meer was dan een druk op de juiste knop.

Documenten aanleveren

Het leek me niet zinvol om daarover te gaan zitten mokken. We hadden wel wat beters te doen: maar liefst 18 documenten moesten we aanleveren. Aan de slag dus! Een groot deel (contracten, werkgeversverklaringen, UWV-verzekeringsbericht etc.) hadden we al digitaal klaarstaan . Maar er zaten een paar lastige tussen:

Bewijs van eigendom

Tot ons eigen ongeloof bleken we het bewijs van eigendom van ons huis niet digitaal te hebben. De papieren versie moest ergens op zolder liggen. 

Ondanks dat er nog troepies spullen bijgekomen zijn sinds deze foto, vond ik hem toch vrij snel. Inscannen en uploaden maar.

Paspoorten

We moesten een kopie van onze paspoorten uploaden. Volgens de instructie mochten we geen informatie onleesbaar maken. Dat mogen ze niet vragen; de bank die de hypotheek straks gaat verstrekken mag dat wel, maar de adviseur niet. We besloten omwille van de snelheid niet principieel te doen. Wel markeerden we de plaatjes met de datum en voor wie ze bedoeld waren.

Nog een belletje

Volgens dezelfde instructie hoefden we maar 1 pagina uit het paspoort te uploaden als het bsn op de pagina met de foto stond. Dat stond het, maar de uploads werden afgekeurd, zonder toelichting. Ik belde en kreeg te horen dat ze toch twee pagina's wilden. We vonden het onzin, maar besloten door de hoepel te springen. Opnieuw scannen, markeren en doorrr.

Klantprofiel en hypotheekkennis

We moesten een vragenlijst invullen. De vragen werden aangeleverd in een onbewerkbare pdf. Na een telefoontje kregen we de Word-versie. Die was duidelijk niet bedoeld om digitaal in te vullen (niet-aanvinkbare hokjes die ook nog eens op verschillende manieren waren gemaakt, idem voor tekstvakken). We moesten dus verschillende workarounds verzinnen. We maakten ons er maar vrolijk om.

Online invulformulier

Een beetje verbaasd waren we wel. Dit was niet helemaal wat we van zo'n grote landelijk opererende hypotheekadviseur verwachtten. Waarom niet een online-invulformulier in het account? Nou, we werden op onze wenken bediend: toen we alles hadden geüpload, bleek de volgende stap de online-variant van het klantprofiel. Zonder invullen konden we niet verder, maar we hadden net 15 pagina's met vrijwel dezelfde vragen beantwoord en ik had geen zin om het nog een keer te doen; ook al omdat de volgorde door elkaar gehusseld was, dus kopiëren en plakken zou toch even duren.

Belletje nummero vier

Ik pakte mijn telefoon maar weer. 

"O, zit dat er dubbel in? O, ehm, het systeem is nieuw, ziet u."

Dat verklaarde een hoop. Gelukkig kon de medewerkster die ik aan de lijn had het wel omzeilen en ons dossier op compleet zetten zodat de adviseur er verder mee zou gaan. Dat kon ik niet terugzien in ons dashboard; daar bleef de aanmoediging staan om alles in te vullen, maar ze verzekerde me dat het zo goed was.

Belletje nummero vijf

Na een week stond de aanmoediging er nog. Weer waagde ik er een belletje aan. En weer was onze hypotheekadviseur in gesprek en zouden we teruggebeld worden. Dat gebeurde: of we misschien toevallig tijd hadden om even langs te komen? Toevallig wel. 

Hypotheekaanbieder gevonden

En toen ging het snel. De adviseur nam wat details met ons door en beantwoordde een paar kleine vragen die we hadden. Hij had van tevoren met twee banken gebeld waarvan hij dacht dat we er kans maakten op een hypotheek, en onze situatie en wensen uitgelegd. De eerste bank wilde er niet aan beginnen, de tweede (Obvion) wel. Omdat deze bank een concurrerend rentepercentage rekent en goede voorwaarden biedt, passend bij onze wensen, had hij niet verder gebeld.

Startblokken

Hij liet berekeningen van verschillende rentevaste periodes en wel of niet aflossingsvrij zien en vroeg of we al een keuze konden maken. Ik heb even bedenktijd gevraagd. En zo kwamen we die middag thuis met een paar scenario's voor een hypotheek en stond de adviseur in de startblokken om de offerte van onze keuze aan te vragen, terwijl we die ochtend nog een incompleet dossier hadden volgens het dashboard.

Hypotheekadviseur kiezen

Voordat je een hypotheek kiest, moet je een hypotheekadviseur kiezen. Of, als je genoeg van hypotheken en persoonlijke financiën weet én geen afwijkend geval bent, je hypotheek via execution only regelen.

Twee kandidaten

We hebben een hypotheekadviseur gekozen nadat we met twee adviseurs gratis een oriënterend gesprek hebben gevoerd, met De Hypotheker en een relatief kleine adviseur:

• De Hypotheker was op onze shortlist terechtgekomen omdat het een grote naam is. We verwachten dat dat ons kan helpen dingen voor elkaar te krijgen bij de bank.
• De kleine adviseur was op onze shortlist terechtgekomen via een vergelijking op independer. Hij scoorde goed qua prijs en in reviews.

Wie helpt ons het kaartje om te draaien?

Criteria

Heel expliciet hadden we het er van tevoren niet over gehad: wat de criteria waren op basis waarvan we een hypotheekadviseur zouden kiezen. Dat kun je natuurlijk beter wel doen, maar we zijn het vergeten. Wel hebben we inmiddels een paar criteria die we eigenlijk altijd hanteren bij grotere projecten:

Gevoel

Eén keer zijn we (voor ons keukenproject) in zee gegaan met een gast waar we allebei een slecht gevoel bij hadden. We vonden het een flapdrol, maar dachten dat het misschien onze eigen bekrompenheid was. Wij wilden een bijzonder project; nou dan moesten we ook bijzondere mensen accepteren, zeiden we tegen elkaar.

Helaas, ons onderbuikgevoel klopte, het enige bijzondere aan deze gast was dat hij bijzonder slecht was. Dat heeft ons veel tijd, kwaliteit en geld gekost. Willen we nooit meer.

Ongrijpbaar

Eerlijk gezegd was het qua gevoel in dit geval nog best wel lastig. We hadden met allebei de adviseurs niet echt een klik. Bij allebei hadden we een beetje het gevoel met een glad, ongrijpbaar iemand te maken te hebben. Maar échte alarmbellen gingen niet af. We zullen zien of dat terecht is.

Betrouwbaar en professioneel

Een logisch criterium: we vinden het belangrijk dat iemand zijn afspraken nakomt, doet wat hij zegt en zegt wat hij doet óf als dat een keertje niet lukt er duidelijk over communiceert. Kortom: betrouwbaarheid en professionaliteit is belangrijk voor ons.

Onze kleine adviseur: slecht in afspraken

De kleine adviseur was te laat voor de eerste afspraak. Kan gebeuren. Wilde de afspraak vervolgens verzetten. Oké. Toen hij eindelijk tijd had, wilde hij gewoon bellen in plaats van, zoals afgesproken, videobellen.

Tijdens het gesprek bleek dat hij nog niet naar onze situatie had gekeken. Dat was wel beloofd en daarom hadden we op zijn verzoek al best veel info doorgegeven.
We namen onze situatie door en hij zegde toe iets uit te zoeken en ons daarover de volgende dag terug te bellen. Dat deed hij niet en ook de toezegging die hij deed toen we daar achteraan belden, kwam hij niet na.

Onze grote adviseur: beter in afspraken

Het eerste gesprek met De Hypotheker verliep keurig volgens alle vooraf gemaakte afspraken, behalve dan dat ook hij in tegenstelling tot de toezegging van tevoren helemaal niet naar onze situatie had gekeken.

Kantoor

Vooraf had ik een voorkeur voor de kleine adviseur. Daar had ik nog nooit een irritante reclame van gehoord en ook het feit dat hij geen duur kantoor had – dat uiteindelijk door klanten moet worden betaald – sprak me wel aan.

Maar als je geen fancy kantoor hebt, hoef je je klanten nog niet vanaf een extreem rommelige zolderkamer te bellen. (Vandaar dat hij niet wilde videobellen waarschijnlijk.) Als je dan tegelijkertijd afspraken niet nakomt, wekt die rommel ook niet de indruk dat dat beter wordt.

Beren

Daar kwam nog bij dat hij vrij negatief was. Hij zag vooral beren op de weg en zei dat hij dacht dat het niet ging lukken. Misschien was hij daarmee realistisch, maar het gaf ons niet het gevoel dat hij zijn uiterste best voor ons ging doen. Als het hem toch zou lukken, zou hij daarmee immers zijn eigen voorspelling onderuit halen.

Commitment

De adviseur van De Hypotheker zag ook hobbels. Maar zijn ogen gingen er bijna van glinsteren en hij verzekerde ons dat het hem wel zou lukken. Misschien iets te zeker van zichzelf, maar daarmee committeerde hij zich wel aan het vinden van een hypotheek voor ons.

Keuze

We hebben voor De Hypotheker gekozen. De kleine adviseur heeft nooit meer teruggebeld dus wij hebben hem ook niet laten weten dat we voor iemand anders gekozen hebben. Niet zo netjes, realiseer ik me nu. We hoeven ons eigen gedrag niet naar beneden bij te stellen. Ik ga hem dus alsnog een mailtje sturen.

Ook al is het voor ons een beetje mosterd na de maaltijd: ik ben toch wel benieuwd of er nog goede tips zijn voor criteria bij het kiezen van een hypotheekadviseur.

En voor wie zich afvraagt welke straat het is: wij hebben de Surinaamse variant van Monopoly.

Minder uitgeven

Voorspellingen van een financiële crisis leiden ertoe dat mensen zuiniger worden, significant minder uitgeven. Dat minder uitgeven draagt bij aan een eventuele crisis en dat is nou net niet wat we willen.

Beter voor de wereld

Toch probeer ik - met wisselend succes - al vijf jaar lang minder uit te geven. Normaal maak ik me daar niet zo'n zorgen over. Ik heb dat voor mezelf goed gepraat. Ik denk oprecht dat in normale omstandigheden minder uitgeven beter voor de wereld is.

Kan het beter?

Omdat dat minder uitgeven met wisselend succes gaat, probeer ik met enige regelmaat kritisch naar mezelf te kijken: kan het nou echt niet beter? Het antwoord is altijd ja. Dat leidt er meestal toe dat ik mezelf een schop onder mijn zitvlak geef. Hoewel, ik gun mezelf te pas en te onpas pauze, schuif misschien wel te vaak dingen onder de noemer 'het moet wel leuk blijven'.

Niet normaal - niet minder

Hoe dan ook, vandaag heb ik besloten dat ik voorlopig weer pauze houd; ik vind het nu 'te pas'. De omstandigheden zijn niet normaal. Ik streef er daarom tot nader order naar om niet minder uit te geven. Als ik meer overhoud dan normaal, koop ik er iets van. Ik moet nog even nadenken over hoe ik het precies wil doen.

Chocolade

Genoeg om over na te denken: Wat is normaal? Doe ik iets met investeren? Ga ik in deze tijd naar een winkel? Laten bezorgen heeft ook nadelen, en zo nog wat dingen. Daar vind ik wel een modus voor. Chocolade is altijd een oplossing.

Het moet wel leuk blijven kunnen

Waar ik wel over heb nagedacht, is dat ik me dit kan veroorloven. Als je nog niet voldoet aan de basisregel minder uitgeven dan er binnenkomt, dan moet je daar natuurlijk als de dolle weerga aan werken.

Hoera!

Toen ik de blogtitel 'Aan de vroege kant juichen' schreef, had ik ook andere dingen in mijn hoofd dan die stomme rendemixrekening. Maar ik kon die onderwerpen niet met elkaar combineren. Vandaag nummer twee, en die is een stuk leuker:

Ik heb weer een baan

Yes, ik heb een leuke baan. Het is de baan waar ik in september over schreef: "Ik doe zoveel mogelijk dingen waar ik blij van word, en ik denk dat ik van deze baan heel blij word." Toen werd ik niet aangenomen. Gelukkig is het een snelgroeiend bedrijf en hadden ze nog iemand nodig, mij dus. Hoera, jippie, juichjuich.

Juich ik te vroeg?

Maandag ga ik beginnen. Ik heb er veel zin in, én ik vind het spannend. Want wat nou als ik het toch niet zo leuk blijk te vinden? Wat nou als ik het niet zo goed doe als de werkgever van me verwacht? Vandaar dus dat ik af en toe denk dat ik wat aan de vroege kant juich als ik dit nu al uitbundig vier en van de daken schreeuw.

Omdenken

Gelukkig kan ik daar ook de omdenkgedachte tegenaan gooien: Wat als alles lukt? Iets specifieker voor mijn geval: Wat als het nog leuker is dan ik dacht? Wat als ik het beter doe dan verwacht?

Stoppen is altijd een optie

En dan heb ik ook nog altijd de mogelijkheid om weer te stoppen als het niet (wederzijds) bevalt. Dan heb ik weer wat geleerd, ben ik een ervaring rijker. Voor het geld hoef ik het nog niet te doen. Dat is gewoon mooi meegenomen. Ik zie het dan ook niet als een breuk in mijn voorproefpensioen, want ik ga iets doen wat me heel leuk lijkt. Working life, here I come!

Wat zou je doen met een half miljoen?

Van Mom4life kreeg ik een Liebster-award, dat vind ik echt superleuk en motiverend. Nogmaals dankjewel! De Liebster-award gaat vergezeld van een aantal vragen en 'opdrachten'. Dinsdag beantwoordde ik vraag 1. Wat wil je graag bereiken met je blog?

Hier volgt de rest, in een lekker lange blog. Met onder andere het antwoord op de vraag wat ik zou doen met een half miljoen. Daar kun je lekker van dromen.

Maar eerst nog even een paar moeilijkere vragen:

2. Met welke andere blog(gers) ervaar je een klik en waarom?

Dit vind ik dus een moeilijke vraag. Ik was al een paar keer begonnen aan een antwoord, en vervolgens draaide de ‘backspace-knop’ overuren (nou ja, eerder seconden). Dat komt doordat ik me soms een beetje een buitenbeentje voel tussen de blogs die ik regelmatig lees. Ik ben bijvoorbeeld helemaal niet zo goed in consuminderen. En daar bovenop: hoewel ik er nu heel gelukkig mee ben, is het maar de vraag hoe verstandig mijn financiële keuzes uiteindelijk uitpakken. Of dan denk ik bijvoorbeeld dat ik ‘Geldnerd’ zou kunnen noemen omdat hij dingen graag goed uitzoekt en doorrekent, en daar houd ik ook wel van. Ik vind mezelf alleen lang niet zo goed daarin als Geldnerd.

Ik ben inmiddels overstag door de stem in mij die zegt: "Niet zo onzeker. Je wordt gevraagd om een klik, niet om je te meten met anderen. Vertel gewoon wat in je opkomt, juist leuk toch!"

Geldnerd dus en Mom4life, ProjectLonica en Huisvlijt. 

Zo! Dat is eruit. Volgende vraag.

3. Wat is het raarste aanbod voor je blog, dat je ooit hebt gehad van een externe partij?

Daar heb ik eigenlijk niet zo’n spannend antwoord op. Ik heb nog even gedacht of ik iets moest verzinnen, bijvoorbeeld iemand die mijn MoneyWenkbrauwen wilde epileren. (Heb ik in real life wel eens gehad, voor mijn echte wenkbrauwen, maar dat had niets met mijn blog te maken.) Ik krijg niet zo vaak een aanbod voor m'n blog.
Iemand tips hoe je dat voor elkaar krijgt? Of moet ik dat eigenlijk niet willen?

4. Zou je graag fulltime blogger willen zijn?

Als je met fulltime blogger 40 uur per week achter mijn laptopje in de weer zijn voor mijn blog(s) bedoelt, is mijn antwoord nee. Maar als je bedoelt of ik er voldoende mee zou willen verdienen om van te leven is mijn antwoord ja. Wel de lusten niet de lasten. Oeioeioei.
Mag ik hem iets verfijnen? Als ik zou kunnen kiezen tussen mijn inkomen verdienen met 32 uur in de week bloggen of een andere baan van 32 uur, dan zou ik voor het bloggen kiezen. Ook al zou het bloggen me minder opleveren, als het voldoende zou zijn, zou ik daarvoor gaan.

5. Wat zou je doen met 500.000 euro?

Vijfhonderdduizend euro! Een half miljoen! Dat zou ik echt wel willen. Daar kun je een heleboel leuke dingen mee doen. Een Tesla kopen, een dakterras laten maken, maatpakken laten maken. Maar dat zou ik niet doen. Met een half miljoen moet het net lukken om voor altijd voldoende inkomen te genereren om lekker van te leven. Door die 500.000 euro’s voor me te laten werken. Dat zou ik er dus mee willen doen: investeren, beleggen. Ook best leuk, maar niet het allereerste waar ik aan denk als ik 'leuke dingen' hoor. Ik zou ook nog wel even zenuwachtig worden, want het komt er wel op aan. Het is een beetje krap (klinkt erg he?). De euro’s moeten wel allemaal hard genoeg kunnen werken en niet verdwijnen. Het vraagt dus de juiste investeringen en beleggingen.

Dan zou ik het leven dat ik nu leid kunnen blijven leiden zonder dat ik ooit weer moet gaan werken. Lijkt me heerlijk. En dan elke dag leuke dingen doen van de vrije tijd en het geld dat die hardwerkende vijfhonderdduizend euro's me opleveren. Schrijven, lezen, tijd doorbrengen met lieve mensen, klussen, helpen, leren, ... en misschien gaat het wel zo goed dat er genoeg overblijft voor die Tesla, het dakterras en die maatpakken (en ja, dat zou ik heel leuk vinden).

And the nominees are ...

Bij de Liebster-ward krijgen hoort ook doorgeven, nomineren. Dat levert ook een klein dilemmaatje op. Ik vond het erg leuk om de Liebster-award te krijgen, terwijl ik het tegelijkertijd vind lijken op een variant op de kettingbrief. En daar wil ik andere mensen eigenlijk niet mee opzadelen. Dus ik wist eigenlijk niet zo goed of ik wel of niet blogs moet nomineren.

Ik heb besloten om er niet al te moeilijk over te doen. Ik nomineer gewoon de blogs die ik wil nomineren, en het is aan de blogger zelf om er wel of niet iets mee te doen. Net als Mom4life bij mij deed eigenlijk. Ze schreef: “Geen druk hoor, je hoeft er niets mee te doen. Maar het is een uiting van mijn waardering voor jou.”

Ik zag ook ergens dat Liebster bedoeld is voor beginnende bloggers. Nou ken ik die niet zoveel dus daar heb ik even geen rekening mee gehouden. Mocht je beginnende blogger zijn en graag de award willen ontvangen, reageer dan even. Dan kijk ik rond op je blog en als ik de juiste persoon ben om jou te nomineren doe ik dat.

Mijn genomineerden zijn dezelfde blogs als de blogs waarmee ik een klik heb:
Geldnerd, ProjectLonica, en Huisvlijt. (Mom4life terugnomineren lijkt me een beetje raar, maar je mag van harte nog een keer als je wil.)

Vragen, vragen, vragen

Een van de opdrachten bij de Liebster-award is om vragen te bedenken voor degenen die je genomineerd hebt. Ik dacht eerst dat ik dat moeilijk zou vinden. Maar na niet al te lang nadenken en een beetje surfen (beter goed geïnspireerd, dan je eigenste verzinsel verkeerd : ) ) had ik er zo een stuk of 15 staan. Dat is een beetje te veel van het goede. Ik vind drie een mooi aantal. Dus toen werd het moeilijke aan dit onderdeel het kiezen. Deze zijn het geworden (en misschien dat ik op die andere nog eens terugkom):

[Nagekomen opmerking: De eerste, ongenummerde vraag had ik weg willen halen voor publicatie, maar dat is mislukt (ik dacht at ik het gedaan had, blijkbaar niet). Ik vind het flauw om hem alsnog weg te halen. De nominees zijn vrij om deze wel of niet mee te nemen. Zoals met elke vraag overigens :) ]

Waarover zou je eigenlijk graag willen bloggen, maar heb je nog niet gedaan omdat je het te off-topic vindt voor je blog? Of heb je een mooi plaatje dat je wel wil laten zien, maar wat eigenlijk niet op je blog past?

1. Hoe belangrijk is je blog voor jou?
2. Wat vind je nu van je eerste blogpost?
3. Als je zou moeten kiezen, door wie/wat (welke krant, glossy, website, vlogger …) zou je graag geïnterviewd willen worden?

Regels, regels, regels

Nog even de regels van de Liebster-award op een rijtje:

1. Bedank de persoon die jou genomineerd heeft en post een link naar zijn/haar blog
2. Zet een foto van de award op je blog
3. Beschrijf jouw favoriete blog
4. Beantwoord de vragen van de persoon die jou genomineerd heeft en maak nieuwe vragen voor de bloggers die jij nomineert
5. Nomineer jouw favoriete blogs
6. Kopieer de regels in je blogpost
7. Informeer de bloggers die jij genomineerd hebt, en stuur hen een link van je blogpost.

Ik zie nu dat ik nummer 3 nog niet gedaan heb. Die houden jullie dan nog van me tegoed. Dan kan ik er nog even over nadenken.

"Wat wil je graag bereiken met je blog?"

Er zijn 3 dingen die ik graag wil bereiken met mijn blog:

1. Het kan ook anders!

Ik wil graag mensen inspireren door te laten zien dat je van je logische pad af kunt wijken.
Mijn logische pad was een studie en carrière op basis van die studie mét bijbehorende levensstandaard (van studentenkamer tot goedgevulde villa zeg maar).
Ik heb genoten van het studeren en student zijn, en van het werken. Dat werd op een gegeven moment minder. Ik probeerde al een tijdje het plezier terug te krijgen in mijn werkende leven, toen ik Mr. Money Mustache tegenkwam. Ik raakte geïnspireerd en ben dingen echt anders gaan doen. Daar schrijf ik over, omdat ik anderen ook die mogelijkheid gun. Soms kan een verhaal van een ander daarbij helpen.
Het grappige is dat het in ieder geval mezelf helpt. Het formuleren maakt me bewuster van wat ik doe en denk, én van de dingen waar ik nog niet uit ben. Ik help zo in ieder geval mezelf.

Ook al is het pad achter je mooi, je hoeft er niet op te blijven (mag wel trouwens)

2. Inkomen

Ik vind het echt supercool om wat te verdienen met mijn blog. Ik schrijf graag, vind het leuk dat mensen het lezen en waarderen, en als een bonus kan ik er dan ook nog wat geld mee verdienen. Dat maakt de keuze om te stoppen met een vaste baan met een salaris iets makkelijker (niet dat mijn verdiensten van nu in de buurt komen van mijn oude salaris, maar dat geeft niet.)

3. Plezier en ontwikkeling

Ik houd van schrijven en dit blog geeft me daar een goede reden voor. Door iets veel te doen kun je jezelf ook ontwikkelen op dat vlak. Ik wil mijn schrijven graag ontwikkelen. Zo heb ik me bijvoorbeeld voorgenomen om eens wat vaker korte, krachtige blogjes te schrijven. Dat is met dit blogje mislukt, maar ik geef het nog niet op.


Dit is mijn antwoord op de eerste vraag van Mom4life. 
Ik kreeg van haar een Liebster-award, dat vind ik echt superleuk en motiverend. Dankjewel! 

Er zijn nog meer vragen om te beantwoorden en andere dingen die horen bij het in ontvangst nemen van een Liebster-award. Dat ga ik nog allemaal doen, maar in het kader van mijn voornemen om niet te lange blogs te schrijven, knip ik het in stukjes.

Weggeven

Ik ben in het algemeen heel blij met de veranderingen die ik de laatste drie jaar in mijn leven heb gebracht. Ik heb ervoor gekozen:

• mijn geld bewust uit te geven en vooral veel minder uit te geven;
• ‘mijn geld voor me te laten werken’;
• vooral dingen te doen waar ik blij van word.

Nadeel

Het is allemaal nog in ontwikkeling. De laatste tijd vooral het tweede punt zoals jullie hebben kunnen lezen. Ik ben van alles aan het leren en dat bevalt goed, net als de meeste andere dingen die erbij horen. De vrijheid die ik ervaar vind ik heerlijk. Ik ben echter ook wel tegen een nadeel aan gelopen. Toevallig werd ik afgelopen twee keer met ‘mijn neus op dat feitje gedrukt’.

Weggeven

Gisteren publiceerde ik mijn versie van een artikel van Mr. Money Mustache. Het ging over alternatieven voor het aflossen van je hypotheek, en en passant stipte hij het onderwerp ‘weggeven’ aan. 'Meer weggeven' bestempelde hij als ‘quite interesting’. Hij gaf aan niet meer inkomen voor zichzelf nodig te hebben. Het enige waarom hij meer inkomen nog interessant zou vinden was dus het weggeven van geld. Maar hij gaf ook aan dat hij daarvoor geen leningen aan wilde gaan. Recent heeft hij nog een artikel over weggeven geschreven. Ga ik ook nog maar eens lezen.

Ezelplan 

Eerder deze week was dit onderwerp al bij me naar boven gekomen toen ik de post van Lonica las over haar ezelplan. Ze vroeg of we zouden overwegen een ezel te sponsoren. “Ha leuk,” dacht ik. Vervolgens: “Dat kan ik me nu, met de keuzes die ik heb gemaakt, niet veroorloven.” En dat vind ik best wel jammer. Ik had het al eerder gemerkt: ik ben een stuk beperkter geworden in de donaties en cadeautjes die ik weg kan geven. Dat vind ik echt wel jammer.

Drie alternatieven 

Gelukkig zijn er alternatieven voor geld of geld-kostende cadeautjes: ik kan zelf dingen maken, en ik kan tijd en aandacht geven. Dat is meestal heel waardevol en leuk, vaak zelfs leuker dan geld(kostend). Maar soms, voor sommige dingen, heeft iets of iemand nou eenmaal meer aan geld dan aan tijd van een ander. 

Terwijl ik dit stukje typ, schiet me nog een invulling te binnen van ‘weggeven’ die ik een hele tijd geleden las op het blog van Rentenier: ik kan een reclame voor een goed doel doel plaatsen op mijn blog. Ik ga eens even wat uitzoeken. En tegen de tijd dat het ezelplan van Lonica concreter is, ga ik daar ook zeker aandacht voor genereren. Want ik houd wel van kleinschalige projecten van mensen die weten waar ze mee bezig zijn.

Lokaal vs Keten

Vaak zie ik de oproep om lokaal te kopen. Dat vind ik sympathiek, maar het grote-keten-bashen waar het soms mee gepaard gaat, vind ik vervelend.

Koop lokaal

Soms zijn de oproepen simpel, gewoon ‘Koop lokaal’. Soms zijn ze ook creatiever.

Lokaal is Leuk

Ik vind het in principe een sympathieke oproep. Ik ken een aantal hardwerkende, lokale ondernemers en die gun ik alle omzet en winst die ze kunnen krijgen. Bovendien vind ik lokale winkeltjes leuk. Het zorgt voor afwisseling en verrassing in je winkelstraat. Naar de Bruna kan ik overal, naar het Schiedams Boekhuis alleen in Schiedam.

Ketens hebben ook een lokaal element

Wat ik aan sommige van die oproepen niet leuk vind, is dat ze expliciet oproepen om niet bij de grotere ketens te kopen. Dat vind ik onaardig. Bij de lokale vestiging van zo’n keten werken meestal lokale mensen, die verdienen daar ook gewoon hun salaris. Soms zijn het franchisers, dan zit er een lokale ondernemer achter die net als andere lokale ondernemers risico neemt en hard werkt om zichzelf en zijn personeel (als hij dat heeft) uit te kunnen betalen en zijn vestiging winstgevend te maken. Lokale werknemers en lokale ondernemers geven hun verdiende geld ook weer (deels) lokaal uit. Dus ik vind er niets mis mee als zij hun dagelijks brood en liefst wat meer verdienen in een keten.

Iets vergelijkbaars geldt voor online winkels. Daar werken ook mensen die ergens in een stad of een dorp wonen, lokaal dus, en die ook hun hypotheek of huur moeten betalen. Bovendien hebben door online winkels lokale bezorgers ook werk.

Goede piefen gun ik het ook

Natuurlijk gaat er bij ketens een deel van het geld naar CEO’s, hoofdkantoren en aandeelhouders, de zogenaamde hoge piefen. (Ik heb trouwens nog nooit van lage piefen gehoord, maar dat is wat off-topic.) De meesten daarvan zijn al rijk en ze verdienen ook nog eens meer dan de mensen op de werkvloer. Ik heb daar niet per se moeite mee. Wel als ze hun personeel tot het laatste dubbeltje uitknijpen, zelf niets toevoegen en toch veel geld opstrijken. Maar niet als ze goed leiding geven aan zo’n keten (en dat is dus ook het personeel goed belonen, en zorgen dat ze dat kunnen blijven doen) en/of risico nemen door er geld in te steken.

Toegevoegde waarde versus zielig

Wat ik aan sommige oproepen ook niet leuk en niet slim vind, is dat ze op sentiment spelen. ‘Koop bij je lokale ondernemer want hij is zo zielig.’ Dat vind ik respectloos naar de lokale ondernemer. Ik ga naar de lokale ondernemer omdat hij biedt wat ik zoek: een uniek product, goed advies, leuke sfeer, direct meenemen (in plaats van wachten op bezorging), dat soort overwegingen. De lokale ondernemer maakt keuzes die die elementen beïnvloeden, dat is de verdienste van die lokale ondernemer en daar verdient hij dus geld mee. Als hij keuzes maakt die niet aansluiten bij mijn wensen, dan hoef ik hem toch niet te belonen door er wel te kopen? Dan behoor ik misschien niet tot zijn doelgroep of als ik wel tot zijn doelgroep hoor, geef ik een verkeerd signaal door toch te kopen. Dan denkt de ondernemer dat hij de goede keuze heeft gemaakt, maar dat is alleen zo als medelijden zijn doel was. Medelijden is meestal niet zo duurzaam.

Absoluut te vermijden: de mevrouw die uit medelijden bij de SRV-man blijft kopen terwijl ze die spullen net zo goed mee kan nemen van de supermarkt waar ze toch naartoe gaat omdat de SRV-man niet alles heeft, en de SRV-man die er eigenlijk allang mee op wil houden (want niet of nauwelijks rendabel), maar die zijn paar trouwe klanten niet in de steek wil laten en er dus toch nog maar mee doorgaat. (Oké oud voorbeeld, maar ik vind dat het goed laat zien hoe we elkaar soms in de tang houden.)

Koste wat het kost

Ik vermijd grote winkelketens dus niet koste wat het kost. Ik vind Hema, net als de Bonte Koe (regionaal, hoe past dat in deze discussie?) een leuke en goede winkel. Ik vind Blokker en Bol.com op sommige momenten handig en voordelig, en op andere momenten vind ik dat van StofStudio Shop en het Schiedams Boekhuis. Als ik iets echt bijzonders zoek, dan kan ik dat soms alleen op internet vinden, en soms juist bij winkels als Vintage Lein of Atelier Anita de Groot.

‘Bij gelijke geschiktheid’ kies ik voor lokaal, omdat ik het fijn vind als de lokale winkeltjes blijven. In dat gelijke geschiktheid telt absoluut ook  de factor ‘gemak’ mee. Dus ik ga met een goed gevoel naar Albert Heijn en met een goed gevoel naar de Molenwinkel.

Twee PS'en:

Meestal zijn mijn plaatjes eigen plaatjes. Dit keer heb ik ze wel zelf bij elkaar geplakt, maar de verschillende plaatjes waar de collage uit is opgebouwd heb ik niet zelf gemaakt. De plaatjes komen van mediahuisconnect.be, zazzle.nl (meerdere, want dat vind ik de grappigste), socialtrade.nl, marcelle-online.nl, winlokaal.nl, ikkooplokaal.be, sleutelstad.nl, webdesignmeppel.nl, barendrechtsdagblad.nl en levenomteeten.nl.
Als iemand vindt dat ik onterecht zijn plaatje heb gebruikt, hoor ik het graag.

Er staan nogal wat links in dit blogje. Alleen de link naar Bol is gesponsord, de rest niet. Mocht het de lokale winkeliers wat opleveren, dan is ze dat van harte gegund en heb ik er indirect plezier van omdat het een klein beetje helpt bij het levendig houden van onze winkelstraat. Had ik al gezegd dat Schiedam echt een leuk stadje is om te winkelen, eventueel virtueel? (En mocht de link naar Bol mij wat opleveren, dan zal ik dat geld lokaal uitgeven, beloofd.)

Toch een voorproefje

Ongeveer twee maanden geleden, nam ik een besluit: ik ging mijn baan opzeggen. Een beslissing die nogal veel te maken heeft met waar ik op dit blog over schrijf. En toch kwam het er niet meer van. Waarom weet ik niet.

Misschien omdat je kunt twisten over hoe Mister Money Mustache het is om te stoppen met werken als je je pensioenvermogen nog lang niet bij elkaar gespaard hebt.
Misschien omdat het een trendbreuk is met wat ik tot nu toe hier geblogd heb.
Misschien omdat ik zelf nog erg moest wennen aan het idee.
Misschien omdat ik ideeën had voor een ander blog.

Hoe dan ook, gisteren was mijn laatste werkdag, vandaag de eerste van mijn nieuwe leven. Ik heb weer zin om te bloggen, ben benieuwd of dat zo blijft. Ik heb wel vaker blogs gezien die eindigen met een 'Hier-ben-ik-weer-en-vanaf-nu-ga-ik-elke-dag-schrijven-post'. Dat is niet mijn intentie, maar ik wil niets beloven. Dat is namelijk één van de redenen waarom ik hiervoor heb gekozen: even helemaal niets moeten. Eens kijken of ik de berekeningen die hieraan ten grondslag liggen kan vinden en blogable kan maken voor een een volgende post. Of misschien wordt het iets anders.

Voorproefje op pensioen?

Binnenkort valt het eerste deeltje van het geld dat ik voor aflossing van mijn hypotheek gereserveerd heb vrij. Het plan daarmee is dus aflossen, maar ik twijfel. Aflossen is het voordeligst voor mij, heb ik uitgezocht. Maar, maar, maar, ...

Als ik het geld nu in de aflossing stop, kan ik het er niet zo makkelijk weer uithalen. Op zich heb ik het ook niet nodig. Ik heb mijn salaris, van 50% daarvan kan ik prima leven. Ik heb reserveringen voor als ik belangrijke spullen moet vervangen. Ik heb een buffer waar ik even mee vooruit kan als ik onverhoopt mijn baan kwijtraak. Maar, maar, maar, ...

Afgelopen jaar had ik het af en toe helemaal gehad op mijn werk. En dan dacht ik: ik kan volgend jaar ook gewoon mijn baan opzeggen, en een jaar of vijf interen op mijn vermogen. Ik weet genoeg leuke dingen om te doen, en dan is er nog ruim voldoende tijd over om te verzinnen hoe ik na die vijf jaar (of al tijdens) in mijn levensonderhoud ga voorzien.

Het lijkt me heerlijk, en het kan. Natuurlijk zitten er nadelen en risico's aan. De grootste die ik zie:

- In die vijf jaar bouw ik geen vermogen op. Dat betekent dus dat ik niet volgens mijn 'huidige schema' op mijn 53e kan gaan rentenieren.
- Mijn hypotheek wordt niet afgelost. Dat betekent een extra kostenpost aan rente (en aflossing die ooit nog moet komen).
- Als ik na vijf jaar geen inkomen vind of heb gevonden, moet ik er op een andere manier voor zorgen dat ik niet in de schulden terecht kom en dat betekent waarschijnlijk dingen verkopen die ik niet wil verkopen en andere drastische concessies aan mijn levensstijl doen, die ik liever niet doe, waaronder mogelijk uiteindelijk verhuizen. (Dat laatste heeft natuurlijk ook impact op Meneer Money Wenkbrauw).

Aan de andere kant zijn er ook voordelen en kansen:
- Zoals gezegd: het lijkt me heerlijk. En daar gaat het toch om, daar doe ik het voor: leuke dingen kunnen doen en genieten met de mensen om me heen.
- Ik kan een andere baan uitproberen en wie weet vind ik mijn droombaan, die kans is iig groter dan wanneer ik in mijn huidige baan blijf zitten. Door andere omstandigheden te creëren, is de kans op iets nieuws groter.
- Misschien bedenk ik in plaats van een droombaan een andere manier om in mijn levensonderhoud te voorzien. In vijf jaar kan er veel gebeuren. (Ik verwacht niet dat het vanzelf op mijn pad zal komen, maar ik kan er lekker naar op zoek.)

Mijn gedachten slingeren flink op en neer. De ene keer vind ik het echt een achterlijk plan om m'n baan op te zeggen en te kiezen voor niet weten hoe ik over vijf jaar voor mezelf ga zorgen. En de andere keer vraag ik me af waarom niet, vijf jaar is immers een hele tijd, en je hebt sowieso niet alles in de hand.
Ik merk dat ik het vooral ook erg fijn vind, dat het zou kunnen, dat ik de mogelijkheid achter de hand heb. Dus misschien moet ik voor een derde optie gaan: het geld conservatief beleggen en van het rendement de hypotheekrente betalen. Daar zit weer een andere swot-analyse aan vast. Ik denk er nog even over na.

Klusgeld

Meneer Money Wenkbrauw heeft de afgelopen jaren wat minder aan het klussen betaald dan Mevrouw. Meneer maakt nu in etappes dat bedrag over aan Mevrouw Money Wenkbrauw en loopt zo zijn achterstand in.

Vooralsnog blijft het geld bestemd voor klussen aan het huis. Er moeten nog wat Mustacian-verantwoorde klussen gebeuren zoals isoleren, en een Mustacian-verantwoorde nice-to-have is zonnepanelen.

Er staan ook nog wat klussen op het lijstje die wat minder Mustacian-verantwoord zijn zoals het aanleggen van een dakterras. 'Vroeger' was ik heel zeker van die ambitie; Mevrouw Money Wenkbrauw weet het niet meer 100% zeker. Het gaat ongetwijfeld veel woongenot opleveren, maar het kost ook een hoop geld, en daarmee pensioenjaren.

Dak zonder terras of panelen

Gelukkig zijn we nog niet toe aan het aanleggen van het dakterras. Ik hoef dus nog niet te kiezen. En of ik het geld nou over een paar jaar in wil zetten voor een dakterras of voor mijn vrije tijd: in allebei de gevallen is het fijn als het in de tussentijd een beetje groeit, liefst meer dan de inflatie. Op een spaarrekening lukt dat niet met de huidige rentestand en belastingregels. En dus ga ik extra beleggen.

To be continued.

Wat als we wél zouden verhuizen?

Wat betekent het voor het snelmetpensioenplan van Mevrouw Money Wenkbrauw als de familie Money Wenkbrauw zou verhuizen naar een huis dat alleen maar nuttig is?

Volgens funda kunnen we een huis kopen in het stadje waar we wonen, met 3 kamers (ivm logeerkinderen minimaal 3 nodig) voor 69.000 euro.  Aangenomen dat we ons droomhuis voor ongeveer de WOZ-waarde* kunnen verkopen en rekeninghoudend met mijn huidige hypotheek en reserveringen, resulteert dat in een vermogen van 172.500 euro voor Mevrouw Money Wenkbrauw.
Daarnaast betekent het een maandelijkse besparing van:
 -26 euro voor g,w,l (op basis van cijfers nibud), uitgaande van 50/50 dus 13 euro pp.
 -22 euro lokale belasting, dus 11 euro pp.
 -12,50 voor de schoonmaak, dus 6,25 pp.

Als ik dat vermogen + mijn jaarinkomen +  mijn totale jaarspaarbedrag invul in de calculator op networthify.com, kom ik uit op ongeveer zeven à acht jaar tot mijn pensioen.
(Ik kan in dit geval geen gebruik meer maken van hypotheekrenteaftrek. Ik heb daarom bij het jaarspaarbedrag geen rekening gehouden met belastingteruggaaf, maar ook niet met het betalen van extra belasting. Hoe het precies uitvalt heb ik niet uitgezocht.)

Om dat op een andere manier te bereiken, moet ik mijn bespaarcentage naar 75% brengen. Zolang dat niet gelukt is, moet ik dus tien jaar langer werken om in ons droomhuis te kunnen wonen. Dat is heel veel, maar voorlopig heb ik geen enkele twijfel over die keuze (en voel ik me vooral bevoorrecht dat ik de keuze heb).

*De WOZ-waarde schijnt een steeds betere indicator te zijn voor de verkoopwaarde van een huis.

Feest!

We gaven vorige week een feestje. Dat vinden we echt leuk om te doen en we maken er ook altijd een themafeestje van. Dit keer was het een kinderfeestje met de vraag om verkleed te komen als wat je later worden wil (hoeft niet, mag wel). We hadden ook een circuitje met kinderspelletjes en snoepzakken om mee te nemen voor als mensen weggingen. Verder gewoon goede muziek met af en toe een kinderen-voor-kinderen-nummer ertussen.

We hebben er erg van genoten, ook van de voorbereidingen (op ’t ene standaard-stress-uurtje vlak voor het feest begint na). En op het feestje zelf ontstonden leuke gesprekjes over wat je worden wilde, waarom je dat wel of niet geworden bent. Ook werd er door sommigen fanatiek geringwerpt, gekoekhapt, en gespijkerpoept. Wij hebben plezier gehad en ik geloof onze gasten ook.

In de voorbereiding hebben we geprobeerd om de kosten laag te houden zonder afbreuk te doen aan waar wij van genieten en waar we onze gasten ook van willen laten genieten. Dus we hebben een paar weken geleden al frisdrank en bier gekocht toen deze in de aanbieding waren. Niet het goedkoopste merk, wel met korting. We hebben de goedkoopste chips van Albert Heijn getest en omdat we die lekker vonden, mocht die ook in het boodschappenkarretje voor het feestje. Geen toostjes met smeersels of nootjes, dat pastte niet zo in het thema, en is vaak ook wat duurder. We hebben opgelet dat we dingen kochten die we zelf ook lekker vinden. Er blijft vaak wat over van een feestje en als je er dan zelf nog van kunt genieten, is het geen weggegooid geld, maar juist lekker nagenieten.

Op één ding hebben we niet bezuinigd. Voordat we dit nieuwe leven van zuinig-kan-ook-leuk-zijn ontdekten, hebben we een hobby ontwikkeld: elk jaar rijden we naar de champagne-streek in Frankrijk. We genieten van het Franse landschap, de Franse mensen en we proeven champagne. Van de lekkerste laden we een paar dozen in de auto en die laden we vervolgens weer in onze kelder. We drinken regelmatig samen of met vrienden een flesje en als we een feestje geven, schenken we ook champagne. Nou moet je niet denken aan de prijzen die je hier bij de slijter betaalt, maar goedkoop is het niet. Voorlopig genieten we nog zoveel van die hobby dat we hier geen concessies aan doen. Ik kies er dus voor om mijn pensioen iets later te laten beginnen en nu te genieten van champagne-momenten.

We hebben dus champagne geschonken, maar die stond al in de kelder en drukt dus niet op ons maandbudget (vervanging zit in de vakantiereservering). Verder hebben we de boodschappen binnen ons maandbudget kunnen doen.

Vaste lasten zijn ook jouw gekozen uitgaven

Een kort blogje naar aanleiding van een nieuwe post van Mr Money Mustache. Zijn post is als altijd veel uitgebreider. Het is een zeer selectieve knip en niet eens een zuivere vertaling. Dit is wat ik een belangrijke les/eyeopener vond, die snel te delen is. Over de rest ga ik nog eens nadenken. :)

‘(Vaste) Lasten’, ‘Benodigdheden’, en ‘Kosten voor Levensonderhoud’ zijn termen die iets passiefs in zich hebben, en suggereren dat je er geen keuze in hebt. Dat is niet waar, je hebt er wel degelijk invloed op. Als je de woorden ‘Mijn uitgaven’ gebruikt, geeft dat veel meer weer dat jij ‘in control’ bent over die uitgaven.

Wijs hè?! of niet?

Automatisch betalen

Mister Money Mustache heeft een artikel waarin hij een aantal belangrijke principes voor mensen die snel met pensioen willen en nog niet zo ver zijn, op een rij zet. Ik loop er stuk voor stuk doorheen. Vandaag, het vergeten zevende principe.

7. Betaal wat je moet betalen automatisch

Met behulp van automatische incasso’s ben je nooit te laat met betalen. Daarmee voorkom je extra kosten en nare verrassingen. 

Zorg ook dat bijvoorbeeld het maandbedrag van je energierekening (die je automatisch betaalt) hoog genoeg is. Houd je maandbedrag zo laag mogelijk door op energie te besparen, niet door jezelf voor de gek te houden.

Met automatische incasso’s hoef je geen tijd meer te verdoen met het betalen van rekeningen. Wel moet je met enige regelmaat je afschrijvingen controleren om te voorkomen dat er onterecht wordt geïncasseerd. Het is mij nog nooit overkomen, maar het is sowieso goed om je rekening in de gaten te houden. Controleren is in een oogopslag gebeurd, en het betalen van rekeningen vind ik meer gedoe.

MMM adviseert om er een creditcard tussen te zetten, waarvan je de rekening dan natuurlijk automatisch elke maand betaalt. In Amerika zijn er creditcards met kortingen en lucratieve spaarprogramma’s. Ik weet niet hoe dat in Nederland zit en ik vind het ook een beetje glad ijs: voor je het weet laat je de ‘airmiles’ die je kunt verdienen bewust of onbewust meewegen in je wel-of-niet-aankoopbeslissing. Maar als je zo’n kaart in Nederland kent en je weet zeker dat je er goed mee om kunt gaan, dan moet je het natuurlijk doen.

Hamster met verstand

Mister Money Mustache heeft een artikel waarin hij een aantal belangrijke principes voor mensen die snel met pensioen willen en nog niet zo ver zijn, op een rij zet. Ik loop er stuk voor stuk doorheen. Vandaag het achtste principe.

8. Leg een voorraad aan als dingen in de aanbieding zijn

Dit werkt alleen als je ook de bijbehorende voorwaarden in acht neemt dus die noem ik maar meteen:

• Je legt alleen een voorraad aan van dingen die je toch zou moeten kopen.
• Je gaat niet meer gebruiken van spullen die je op voorraad hebt.

Dus: als de biologische kip, die je regelmatig eet, in de aanbieding is, koop je er zo veel van als in je diepvries past. Vervolgens kook je zoals je gewend was, dus niet ineens kip op vega-maandag of 120 gram kip per persoon in plaats 70 gram kip in je kip-met-cashewnoten.

En als je nooit de behoefte hebt gehad aan wasverzachter, dan hoef je dat ook niet te kopen als het spul ‘in de bonus’ is.

Realiseer je ook dat bepaalde producten regelmatig in de aanbieding zijn. Het is niet nodig om tien flessen wasmiddel op voorraad te hebben. Eens in de zoveel tijd gooien de grote supers dit soort producten in de aanbieding. Je hoeft met je voorraad alleen maar de periode tot de volgende aanbieding te kunnen overbruggen.

In voorraad zit geld opgesloten dat niet kan renderen en het neemt ook nog ruimte in. Hamster met verstand!

Eten moet je toch

Mister Money Mustache heeft een artikel waarin hij een aantal belangrijke principes voor mensen die snel met pensioen willen en nog niet zo ver zijn, op een rij zet. Ik loop er stuk voor stuk doorheen. Vandaag het zesde principe.

6. Je ziet restaurants niet als een bron van eten

Ik kan ontzettend genieten van uit eten gaan. Het is heerlijk om een avondje niet te hoeven koken en afwassen, om bijzondere dingen te kunnen eten die je thuis niet zo makkelijk klaarmaakt. Om de hele maaltijd inclusief voor- en natafelen lekker te kunnen blijven zitten, volle aandacht voor en van je tafelgenoot.

Het is prima om daar eens in de zoveel tijd van te genieten als je het je kunt veroorloven. Je moet je wel realiseren dat het iets anders is dan een maaltijd. De kosten zijn dan ook niet vergelijkbaar. Een avondje in een restaurant kost een astronomisch bedrag in vergelijking met een maaltijd die je zelf bereidt. Een restaurantbezoek is een uitje. Eten moet je toch, dat is waar, en als je graag snel met pensioen wil, doe je dat zo veel mogelijk thuis.

Marktplaats: oneindige opslagplek

Mister Money Mustache heeft een artikel waarin hij een aantal belangrijke principes voor mensen die snel met pensioen willen en nog niet zo ver zijn, op een rij zet. Ik loop er stuk voor stuk doorheen. Vandaag het vijfde principe.

5. Je betaalt niet om spullen op te slaan

Ik denk eigenlijk dat dit niet zo'n nuttige tip is voor Nederlanders. Maar zoiets had MMM ook: "I was shocked to learn that many people pay to maintain a permanent storage unit in this country." En plotseling weet ik het niet meer zo zeker. Ook in Nederland heb je van die opslagbedrijven. Zouden al die boxen alleen maar voor kortdurende opslag gebruikt worden?

Anyway, of deze tip nou nuttig is voor 1 of voor 100 man: als je een box moet huren om je spullen op te slaan, heb je te veel spullen (tenzij je bijvoorbeeld je oude huis verkocht hebt en je nog niet in je nieuwe huis kunt). De oplossing heet marktplaats of Het Goed. En daar kun je later eventueel een vervangend ding vandaan halen, mocht je toch ooitooit nodig hebben wat je verkocht of weggegeven hebt hebt. Eigenlijk kun je marktplaats ook als een soort opslagplek zien, maar dan één waar je geld mee verdient.

Koop niet wat je niet nodig hebt

Mister Money Mustache heeft een artikel waarin hij een aantal belangrijke principes voor mensen die snel met pensioen willen en nog niet zo ver zijn, op een rij zet. Ik loop er stuk voor stuk doorheen. Vandaag het vierde principe.

4. Je koopt geen dingen die je niet nodig hebt. / Je gaat niet 'winkelen'.

Vraag je eens af wat 'nodig hebben' betekent. Wat heb je echt nodig? Vaak wil je iets graag, is het ook wel handig en soms kun je er zelfs dingen mee doen die passen in een snelmetpensioenleefstijl. Maar toch: heb je het echt nodig?

MMM geeft een voorbeeld met een heel lelijk ding dat hij tijdens zijn vakantie (hij gaat heel vaak op vakantie) tegenkomt. Het is een idiote drinkfles die hij supergaaf vindt omdat hij goed bij hem past, niet duur is, en hij kan er drinken in meenemen als hij gaat fietsen (goedkoper dan drinken onderweg kopen). Hij ziet zichzelf met zijn vrienden al hilarische grappen maken, want hij vindt het ding super van idiotie (daar heeft hij een punt). En dan besluit hij de drinkfles niet te kopen. 

Hij bedenkt zich namelijk dat hij niet naar Ecuador is gegaan om zo'n drinkfles te zoeken. Hij kan zich niet herinneren dat hij ooit behoefte heeft gehad aan zo'n fles. Hij is jarenlang gelukkig geweest zonder, en hij ziet zijn zolder voor zich waar nog wat 'supergave dingen' vooral in de weg staan die hij nooit gebruikt heeft, maar waar hij op de een of andere manier geen afscheid van kan nemen.

Spullen, dingen zijn een levenslange last. Wegen de voordelen op tegen de levenslange last? Overweeg het nauwkeurig, stelt MMM.

Ik zou het iets anders formuleren en een ander voorbeeld geven, wel een beetje in dezelfde lijn: Je kunt in Nederland van die hippe drinkflesjes kopen. Heel handig, heel verantwoord, en je kunt er drinken in meenemen als je, bijvoorbeeld, naar een bevrijdingsfestival gaat (dat is goedkoper dan daar drinken kopen). Maak je volgens mij best de blits mee (NB ik heb op dit blog al een paar keer gezegd dat ik geen financieel adviseur ben, ik voeg daaraan toe: ik ben geen trendwatcher).

Maar: een pet-flesje met welke drank dan ook erin is een stuk goedkoper in de supermarkt en kun je ook prima omspoelen en heel vaak opnieuw gebruiken. Bovendien is de kans groot dat je nog ergens een bidon of iets anders wat je hier ook voor kunt gebruiken hebt liggen.

Om jezelf te helpen geen spullen te kopen die je niet nodig hebt, ga je simpelweg niet winkelen. Je bedenkt niet in een winkel of op een markt wat je nodig hebt, dat bedenk je thuis, terwijl je niet op de site van een online winkel zit, of op een andere plek waar je niets kunt kopen. En daar denk je dan nog een keer over na. Als je het echt nodig hebt, zoek je uit waar je de goedkoopste (maar goed genoeg voor waar je het voor nodig hebt) variant kunt kopen, zet je je oogkleppen op en koop je wat je nodig hebt, en alleen dat.

Spullen een levenslange last noemen, vind ik wat ver gaan, maar eerlijk is eerlijk: ook mijn zolder ligt vol met spullen die ik niet gebruik en waarvan ik steeds als ik op zolder kom, denk: zal ik het weggooien of misschien verkopen? Dat doe ik bijna nooit en dat geeft niet echt een lekker gevoel. Spullen kunnen een levenslange last worden, dat is het. En als je ze wel weggooit, dan ben jij er vanaf maar het milieu nog niet (moet je dus ook nog eens gaan recyclen, wat nou ook weer niet zo erg is, maar toch).

De regel geldt overigens ook voor niet-materiële zaken: als je toe bent aan vakantie, kan dat vast ergens goedkoper dan honderden kilometers verderop. En als je nu denkt: 'maar MMM was wel in Ecuador toen hij die drinkfles niet kocht'. Klopt, maar hij is al met pensioen.

En o ja: ik heb zo'n flesje. We hebben er twee zelfs, allebei gekregen. En we zijn er blij mee (ik tenminste), ik ga hem straks meenemen naar Caro Emerald, maar nodig had ik het niet.

Koop niet wat je je niet kunt veroorloven

Mister Money Mustache heeft een artikel waarin hij een aantal belangrijke principes voor mensen die snel met pensioen willen en nog niet zo ver zijn, op een rij zet. Ik loop er stuk voor stuk doorheen. Vandaag het derde principe.

3. Je koopt geen dingen die je je niet kunt veroorloven.

"Ik heb het verdiend en ik heb het geld ervoor (verdiend)."

Iets in die trant hoor je mensen vaak zeggen als ze een uitgave verantwoorden. Het is maar hoe je het bekijkt of dat ook echt zo is. Een paar indicaties dat je het je niet kunt veroorloven:

• Als je nog schulden hebt, dan kun je het je niet veroorloven.
• Als je nog moet werken om van te kunnen leven, dan kun je het je niet veroorloven, als je ooit (liefst voor je 67e) daarmee op zou willen kunnen houden.

Hoge uitzondering: Is het letterlijk van levensbelang of echt heel belangrijk voor je? Dan kun je deze regel breken (wat niet hetzelde is als dat je het je ineens zou kunnen veroorloven). Maar alleen als het echt niet (eerlijk zijn) goedkoper kan. Klinkt streng en dat is het ook een beetje. Maar hee, met pensioen gaan is big, en 'het leuk houden' kan ook zonder dat het geld kost. Wees eens creatief.