Zeven keer zoveel uitgegeven als noodzakelijk

Eerst even over mondkapjes

Ik vind het stom als mensen hun mondkapje afdoen, omdat het even niet uitkomt. Mensen die, als ze tegen je praten, even hun mondkapje naar beneden trekken. Dat is juist een moment dat ik die extra bescherming wel op prijs stel.

Ik snap de neiging, dus misschien moet ik het niet stom noemen. Laat ik het zo zeggen: ik waardeer dat iemand helder wil communiceren en goed contact wil maken, net als ik het in de zomer prettig vind dat iemand zijn donkere zonnebril afzet voor een gesprek. 

Contact maken met een mondkapje

Maar een mondkapje is geen zonnebril. Ik waardeer het meer als je je mondkapje ophoudt en helder probeert te communiceren door duidelijk te articuleren. Van mijn kant probeer ik me goed te focussen op wat je zegt. En boven onze mondkapjes maken we nog steeds contact met onze ogen. Je mondkapje hoef je daarvoor niet weg te trekken.

Hoe staat ie?

Vandaag heb ik het toch gedaan: in de winkel trok ik eerst een paar keer mijn mondkapje onder mijn kin en ten slotte liet ik hem zelfs aan een oor hangen. Ik was (eindelijk!) een bril aan het uitzoeken en hoewel het in deze tijd zeker van belang is hoe een bril staat met mondkapje eronder, wilde ik toch ook weten hoe de brillen stonden met mijn neus en mond eronder. Al was het alleen maar voor de Teamsvergaderingen en Skypegesprekken.

Er was niemand in de buurt en ik heb geprobeerd niet op de brillenwand te hijgen. Ik heb een hoop brillen gepast. Die moeten allemaal schoongemaakt worden. Toen ik ermee bezig was, vond ik het lullig voor de medewerkers dat ik zo besluiteloos was en ze allemaal wel wilde passen ("en ze zat ons ook al te bedotten tijdens de oogmeting" - uitleg volgt). Nu denk ik dat dat veiliger was geweest. Maar misschien sla ik een beetje door 😀

De bril stond op mijn longlist van dingen om geld aan uit te geven. Ik stelde die lijst zo'n zeven maanden geleden op en schreef toen al dat ik al een tijdje een nieuwe moest. Ik had beter in de zomer kunnen gaan, toen de besmettingsgraad laag was. Maar ik word altijd een beetje zenuwachtig van zo'n oogmeting. 

Raar of bedrog

"Glaasje één of glaasje twee?" ... "Beter of slechter?" 

"Ehhh, ..." 

Ik weet het heel vaak niet en denk dan dat ze me raar vinden. Ik weet het, dat zal wel meevallen en er zijn genoeg andere redenen waarom ze me raar kunnen vinden, waar ik me helemaal niet druk om maak. Misschien komt het doordat ik niet zozeer denk dat ze me raar vinden, maar dat ze denken dat ik de boel bedrieg (waarom zou ik? en wie bedrieg ik dan eigenlijk?).

Met samengeknepen ... ogen

Hoe dan ook, ik schoof het voor me uit en ondertussen kneep ik mijn ogen steeds verder samen tijdens het tv-kijken. En o ja, laatst heb ik enthousiast gezwaai van de overkant van de gracht net zo enthousiast beantwoord terwijl ik geen flauw idee had wiens gezicht die wazige roze ovaal op mijn netvlies toverde.

Geen uitvluchten meer

Gisteren had ik het erover met een collega en besloot ik meteen een afspraak te maken, geen uitvluchten meer. Dus vandaag ging ik. Mijn ogen werden gemeten en die man kon goed verbergen dat hij dacht dat ik hem bedroog. Ik koos twee monturen uit, nadat ik er minstens twintig op mijn neus (zonder mondkapje dus) had gezet.

Gratis voor € 60

Ik koos voor de tweede gratis bril in plaats van 60 euro korting op één bril. Hoe gratis is die tweede bril dan echt? Wie bedriegt hier nou wie? Goed, ik mocht van mezelf twee brillen om af te kunnen wisselen en daar betaal ik dus 60 euro voor. Dat had goedkoper gekund. Ik kon bij deze brillenier al voor 30 euro een bril kopen. Maar dan heb je geen ontspiegelde glazen, en dat wil ik toch echt wel, weet ik van goedkope zonne- en veiligheidsbrillen zonder ontspiegeling.

Uv? Geen flauw idee 

Ik koos ook voor uv-bescherming. Eerlijk gezegd heb ik me niet verdiept in hoeveel uv-bescherming dat is en hoeveel verschil dat maakt voor je ogen. Ik heb het nog wel gevraagd, maar de glaasje-1-glaasje-2-meneer begreep me niet en ik liet het erbij zitten. Ik betaal er wel 30 euro extra voor. Niet echt mustacian.

Gladjes

En daar houdt het niet op. Ik koos ook nog eens voor vuil-, stof- en waterafstotend. Daarvan kon de gladde glaasjesmeneer me wel vertellen dat het mijn bril extra glad maakte, waardoor vuil, stof en water er minder goed op hechten, "maar er komen natuurlijk nog steeds druppels op je bril". Kost ook 30 euro, maar hee dat is maar een tientje per substantie die ongewenst aan mijn bril kan kleven.

Zeven keer

Ik betaalde uiteindelijk 280 euro voor twee brillen. Ik had voor 100 minus 60 is 40 euro een bril kunnen kopen met een acceptabele kwaliteit glazen. Ik heb dus 240 euro extra uitgegeven, zes keer meer dan nodig, zeven keer zoveel als nodig. Dat is best wel een forse factor en een behoorlijk bedrag. 

Ik had ook een bril van 280 euro (met de superieure glazen) en een bril van 100 euro (met acceptabele glazen) kunnen kopen met 2 x 60 euro korting. Dat was 20 euro goedkoper geweest.

Maar die bril stond op de lijst van dingen waar ik geld aan uit wilde geven. En voor iets wat ik het hele jaar, de hele dag op mijn neus heb, vind ik het oké. 

Extra uitgaven

Half april besloot ik een pauze in te lassen in het zoveel mogelijk besparen. Ik zou nog maximaal € 500 per maand sparen. Wat kocht ik in die tijd, wat niet strikt noodzakelijk was of waarop ik had kunnen besparen?

Bloes + mondkapje

Bij een lokaal 'atelier' kocht ik een zomerbloesje met bijpassend mondkapje voor 35 euro. Ik had niet per se een bloesje nodig, hoewel ik vier bloesjes met korte mouwen niet overdreven veel vind.

Een mondkapje heb ik wel nodig, bijvoorbeeld voor in het openbaar vervoer. Het had goedkoper gekund, maar ik vind het een goede deal voor een eerlijk gemaakt product, gekocht bij een lokale ondernemer.

Telefoonhouder voor op m'n fiets

Iets minder verantwoord, want gekocht bij Action voor veel te weinig geld (iets meer dan 2 euro, made in China): een houder voor mijn telefoon voor op de fiets.

Ik presteer het om met en zonder google maps te verdwalen, maar mét net iets minder vaak. Eerder had ik een tasje aan mijn stuur met een kijkvenster voor mijn telefoon. Dat werkte niet al te best en is bovendien kapot.

Laatst heb ik nog gefietst met m'n telefoon in m'n broekzak, waar ik hem af en toe illegaal - want al fietsende - uithaalde. Toen bleek dat de gps van mijn telefoon het niet doet in mijn broekzak. Dat kwam de snelheid, lol en route niet ten goede.

Omdat ik zoveel mogelijk de fiets neem in plaats van het openbaar vervoer of de auto, heb ik zo'n ding echt wel nodig. Ik denk niet dat het goedkoper te vinden is, zeker niet voor de kwaliteit die het lijkt te hebben. Eigenlijk hoort hij niet in dit rijtje thuis, maar ik denk dat ik zonder het voornemen wat meer uit te geven nog een tijdje doorgemodderd had.

Woeste Willem (2x)

Ik kocht twee keer het prentenboek Woeste Willem bij de lokale boekhandel via de actie Geef een prentenboek cadeau. Niet noodzakelijk, wel goedkoop (slechts € 2,50!) en goed. Ik vind het een geweldige actie. Een van de exemplaren ging in de doos voor Bliep, de andere heb ik eerst zelf gelezen en staat nu in de kast te wachten op jeugdige visite.

Voordeelurenabonnement

Afgelopen maanden heb ik nauwelijks gebruik  kunnen maken van mijn voordeelurenabonnement bij de NS. De komende maanden ga ik dat waarschijnlijk ook veel minder doen dan normaal. Ik had mijn abonnement op kunnen zeggen. Maar het lijkt mij dat de NS het al zwaar genoeg heeft. Omdat ik goed openbaar vervoer belangrijk vind, heb ik niet opgezegd.

Endowmenteffect

Overigens is het nog wel interessant dat, als ze met een collectebus voor de NS aan de deur hadden gestaan, ik waarschijnlijk minder had gegeven dan het me nu gekost heeft. Dat heeft te maken met het endowmenteffect, oftewel het eigendomseffect. Ik zal daar binnenkort eens een blogpost over schrijven.

Broodje worst

Op de ochtend dat ik eindelijk weer eens een dagje zou gaan helpen in de boekhandel, besloot ik dat ik geen lunch mee zou nemen, maar dat ik wat in de stad zou gaan halen. Die middag haalde ik voor 5 euro een broodje worst voor mijn collega en mij bij de Hollandse Eenheidsprijzen Maatschappij. Niet noodzakelijk, maar ook niet heel duur, en ik hoop dat de winkel blijft, ook al is hij niet meer zo Hollands.

Horeca

Meneer en ik gaven sinds de horeca weer open is, daar meer uit dan normaal. Even deze lokale ondernemers ondersteunen was geen straf! In m'n eentje gaf ik meer uit dan normaal terwijl ik publiek was bij het eerste optreden dat de band waarin Meneer speelt weer mocht geven.

Een net iets duurder cadeau 

Meneer was jarig. Ik vond een leuk cadeau, dat eigenlijk wat te duur was. Maar hee, de economie ondersteunen en de liefde van mijn leven blij maken, vond ik dit keer een goede reden om het wel te doen. En oké, het was ook een beetje voor mijn eigen plezier. Het was namelijk een pak en ik zie hem nou eenmaal graag in bijzondere pakken.

Kunstkaarten

Ik heb nog genoeg kaarten met kunst erop in mijn kaartenbakje staan. Blijkbaar verstuur ik die toch niet zo vaak. Maar ons museum bedacht een geweldig actie: troostkunst. Ik bestelde een gratis poster en een setje kaarten voor 15 euro, en ik nam me voor ze dit keer echt te versturen. Aan dat laatste moet nog gewerkt worden, de teller staat op nul.

Sokken

Sokken brengen mij dagelijks geluk. Elke ochtend kies ik met veel plezier twee exemplaren uit en gedurende de dag is er eigenlijk altijd wel een moment waarop ik mijn sokken zie en ten minste even moet glimlachen. Ik heb een flinke collectie bijzondere sokken; uitbreiding was niet noodzakelijk (in tegendeel). Maar ik kocht ze toch en bestelde meteen even een paar boxershorts zonder gaten voor Meneer.

(Eetbare) plantjes

Samen kochten we plantjes voor in ons plantenbankje: lavendel, een roosje, sla, kruiden, kamille en nog wat leuke plantjes met bloemetjes waar ik de naam nu al niet meer van weet. Niet noodzakelijk, maar wel leuk, lekker en na een tip van onze buurman voor een goed en goedkoop tuincentrum in de buurt niet al te duur. Wij, talloze voorbijgangers, én een enkele bij en rups, hebben er al veel plezier van gehad. We kijken uit naar de vlinders.

Spaarbedragen

Eind april mei en juni spaarde ik 500 euro. Minder vind ik toch lastig, merk ik, maar over juli gaat het misschien wel lukken. (Alsof het een prestatie is.)

Dingen waar ik blij van word

Schrikdraad

Dat klinkt niet zo aardig misschien, maar nu er schrikdraad op ons bloemenbankje zit, kunnen er weer bloemetjes in, zonder dat ze opgegeten worden door de buurmeisjes. Onze buurmeisjes zijn namelijk kippen en die houden nou eenmaal van opkomende bloemetjes of lekker een beetje graven op zoek naar lekkers dat nog in de grond zit. Dankzij het schrikdraad onthouden ze dat ze onze bloemetjes beter kunnen laten bloeien. En van bloeiende bloemetjes word ik blij.

Boeken

Een paar weken geleden mocht ik boeken uitzoeken bij de buurman. Ruim honderd nam ik er mee. Langzaam vinden ze hun weg naar mijn kasten. Voor ze erin mogen, krijgen ze een plekje in mijn excelsheet, lees ik de eerste regels (als het een verhalenbundel is soms een heel verhaal), af en toe zoek ik wat op over het boek, de schrijver of de periode waarin het boek is geschreven. Heerlijk vind ik deze verliesverrijk-uurtjes, en ik ben zo blij dat ik daar de tijd voor heb.

Uit eten

Donderdag mochten we uit eten. Het was de eigenaars gelukt om in hun kleine restaurant met alle afstandsregels toch een intieme sfeer te scheppen. Het eten was heerlijk, de service super. Ik ben zo blij dat we het ons kunnen veroorloven om een flinke fooi achter te laten, want dat is voor de eigenaars met zo weinig tafeltjes geen overbodige luxe.

Waar ga ik mijn geld aan uitgeven?

Ik dacht dat het makkelijker zou zijn: een lijstje maken met dingen waar ik geld aan uit wil geven. Ik wil van alles hoor, daar niet van, maar er is toch een duidelijk innerlijk nee-niet-nodigstemmetje.

Van maximaal sparen naar maximaal spaarbedrag

Geld uitgeven? Ja, want ik heb dus voor mezelf een bespaarpauze ingelast. Geen volledige pauze, maar ik probeer even niet meer zo veel mogelijk te besparen. Ik blijf gewoon mijn vaste bedrag inleggen in mijn fondsen bij degiro en ik heb besloten maximaal € 500 per maand te sparen.

Afgelopen maanden spaarde ik de ene keer € 500 (laagste bedrag) en de andere keer € 770 (hoogste bedrag) per maand. Het zijn dus geen wereldbedragen die ik nu extra uit ga geven, vooral niet omdat die € 770 was met behulp van inkomsten die nu even opgedroogd zijn, maar toch.

Longlist

Ik moest er zoals gezegd even over nadenken en een knopje omzetten, maar inmiddels heb ik best een aardige longlist. Longlist houdt in dit geval in dat er ook dingen op staan die ik waarschijnlijk niet kan of ga kopen (omdat er wat aan te merken is op het idee), maar die wel als idee zijn langsgekomen.
Ik splits de lijst op in twee categorieën:

1. Dingen die ik toch al wilde kopen / nodig heb

• Een bril. Ik heb mijn bril nu ruim vijf jaar. Hij is al een tijdje niet meer sterk genoeg en omdat de beschermlaag eraf is ook niet meer zo goed schoon te krijgen. Ik had met mezelf afgesproken dat ik na carnaval een afspraak zou maken bij een brillenbaas. Dat heb ik toen uit zuinigheid nog een maandje uitgesteld en toen, nou ja, toen kon het niet meer. Dit kan dus ook niet meteen, maar vast wel later dit jaar.
• Nieuwe kleren, bijvoorbeeld een pak of een bloes. Van pakken heb ik altijd veel plezier en omdat ik al een tijdje zuinig ben, heb ik veel kleren die nu toch echt te zichtbaar versleten zijn.
• Chocolade. Punt.

2. Dingen die (misschien ooit) wat opleveren

• Boeken waar ik slimmer van word.
• Slaapbank (voor het nieuwe plan).
• Leuke of handige dingen uit China, die ik dan kan testen en misschien later (meerdere) kan doorverkopen.
• Zonnepanelen
• Product waar ik een review over kan schrijven voor geld (via klezzer).
• Microfoon / opstelling om een podcast te kunnen maken.
• Kunst / Pakje Kunst
• Billionaire Boys Club (film) (met dank aan zekervangeld)
• Investeren in een eigen boek (opmaak en dat soort dingen).
• Een url
• Postzegels
• Kruidentuintje
• Bewaarwijn
• Bewaarwhiskey
• Sneakers
• Horloge
• Lego
• Opslagruimte / garagebox

Deze categorie hoop ik komende dagen nog wat aan te vullen. Tips zijn welkom! En dan schrijf ik binnenkort een blogje met wat uitleg erbij. Deze post wordt te lang als ik dat nu ga doen en bovendien mis ik jullie tips dan in dat overzicht.

Minder uitgeven

Voorspellingen van een financiële crisis leiden ertoe dat mensen zuiniger worden, significant minder uitgeven. Dat minder uitgeven draagt bij aan een eventuele crisis en dat is nou net niet wat we willen.

Beter voor de wereld

Toch probeer ik - met wisselend succes - al vijf jaar lang minder uit te geven. Normaal maak ik me daar niet zo'n zorgen over. Ik heb dat voor mezelf goed gepraat. Ik denk oprecht dat in normale omstandigheden minder uitgeven beter voor de wereld is.

Kan het beter?

Omdat dat minder uitgeven met wisselend succes gaat, probeer ik met enige regelmaat kritisch naar mezelf te kijken: kan het nou echt niet beter? Het antwoord is altijd ja. Dat leidt er meestal toe dat ik mezelf een schop onder mijn zitvlak geef. Hoewel, ik gun mezelf te pas en te onpas pauze, schuif misschien wel te vaak dingen onder de noemer 'het moet wel leuk blijven'.

Niet normaal - niet minder

Hoe dan ook, vandaag heb ik besloten dat ik voorlopig weer pauze houd; ik vind het nu 'te pas'. De omstandigheden zijn niet normaal. Ik streef er daarom tot nader order naar om niet minder uit te geven. Als ik meer overhoud dan normaal, koop ik er iets van. Ik moet nog even nadenken over hoe ik het precies wil doen.

Chocolade

Genoeg om over na te denken: Wat is normaal? Doe ik iets met investeren? Ga ik in deze tijd naar een winkel? Laten bezorgen heeft ook nadelen, en zo nog wat dingen. Daar vind ik wel een modus voor. Chocolade is altijd een oplossing.

Het moet wel leuk blijven kunnen

Waar ik wel over heb nagedacht, is dat ik me dit kan veroorloven. Als je nog niet voldoet aan de basisregel minder uitgeven dan er binnenkomt, dan moet je daar natuurlijk als de dolle weerga aan werken.

Dingen waar ik blij van word

Ik zit te lezen. Achter mijn bureau en op mijn laptop welteverstaan. Ik heb naast de online e-reader van de bieb (wat een schat aan vermaak en verdieping hebben ze daar toch; goedkoop of zelfs gratis), een Word-document openstaan. Ik kopieer zinnen waar ik iets van vind of die bij een bepaald thema passen in dat document. Google staat open om dingen op te zoeken.

Mezelf de tijd gunnen

Ik heb dit boek al eerder gelezen en er stond toen zoveel in dat mij intrigeerde dat ik het nog een keer op deze manier wilde lezen. Ik doe dat wel vaker; ik geniet er enorm van als ik mezelf hier de tijd voor gun.

Creatief nerden

Naast me zit Meneer Money Wenkbrauw, met zijn oortjes in, want hij is bezig met het (beter leren) arrangeren van muziek, en het (leren) automatiseren daarvan. Zo zijn we allebei creatief aan het nerden. Regelmatig hoor ik hem een triomfantelijke vreugdekreet slagen als er weer iets gelukt is. Daar geniet ik enorm van.

Samen genieten

Ik val hem trouwen regelmatig ook 'lastig' met een "Moet je deze zin horen ..." of "Wist je dat ..." Dan gaan zijn oortjes uit en verschijnt er een grote grijns op zijn gezicht en volgt een commentaar. Heerlijk toch om zo naast elkaar allebei met iets anders bezig te zijn en daar samen van te genieten.

Om te voorkomen dat dit alleen maar een heel klef blog is, nog even dit:

Passief inkomen

Dat arrangeren vindt hij niet alleen leuk om te doen: zijn bands profiteren ervan en hijzelf ook, want af en toe verkoopt hij een arrangement. Voorlopig staan de financiële opbrengsten niet in verhouding tot de tijd die hij erin steekt, maar toch ziet hij het als passief inkomen.
Hij maakt die arrangementen sowieso voor zijn bands. Daar hebben ze samen een hoop plezier van. Door de arrangementen daarnaast te verkopen, haalt hij er een klein beetje inkomen uit waar hij verder niets voor hoeft te doen.

Dingen waar ik blij van word

Twee keer ging ik uit eten deze week. Mustacian-verantwoord wat mij betreft, omdat:

• ik het me kan veroorloven,
• het een uitzondering is,
• ik ontzettend heb genoten: van de goede gesprekken, van het bijzondere eten, van onverwachte ontmoetingen.

Wat een geluksvogel ben ik toch. Daar ben ik heel dankbaar voor.

Uitgeven, uitgeven, uitgeven

De afgelopen maanden gaf ik heel veel geld uit, samen met Meneer. Het vloog met bakken de deur uit. En de volgende grote uitgave staat al weer in de planning. Oei, dat is niet zo Mustacian. Misschien is dat ...

Waarom ik niet heb geblogd.

Was het zo erg dan? Ik heb nu toch een baan en misschien bleef er voldoende over? Eerlijk gezegd is dat niet het antwoord. Er kwam echt minder binnen dan eruit ging. Ik kon het mezelf veroorloven, vind ik, maar de balans was negatief.

We hebben verbouwd. Dat kan nog Mustacian klinken als een verantwoorde investering in het huis. Deels was het dat ook. We deden veel zelf en we hebben flink geïsoleerd. Heel verantwoord. Maar alweer eerlijk gezegd: we hebben een ruimte geïsoleerd die we niet nodig hebben. En we hebben vooral geïnvesteerd in andere dingen dan de isolatie. 

Lege kamer

We hebben er nu een prachtige kamer bij die we leeg laten. Space is my favorite piece of furniture. Nou ja, niet altijd, maar in deze kamer wel. Een kamer voor feestjes, om te dansen, én zo bleek afgelopen weekend: turnoefeningen te doen met de logeerkindjes. Een kamer met een custommade vloer met een kleine discovloer erin (tweeduizend ledjes all the way from China). Een kamer met een wall of sound (en daarom niet alleen thermische maar ook akoestische isolatie) en een spiegelwand. De trap die er al zat en die nergens naartoe gaat, hebben we bekleed met een rode loper.

Heel veel niet-noodzakelijke dingen die geen geld opleveren. Nou ja, misschien kunnen we de kamer een keer verhuren. Maar daar is hij niet op ontworpen. Niks geen verantwoorde vt-wonenstijl of voorzichtige keuzes voor de vaste elementen, nee hoor, alles volgens onze eigen uitgesproken voorkeuren.

We gaven ook een feest voor veel lieve mensen. Daar hebben we nu immers de ruimte voor. Ook dat was niet goedkoop en had wat niet-noodzakelijke elementen in zich (een bellenblaasmachine!!).

Droom

En toch vind ik het Mustacian, want dit is onderdeel van onze droom. Deze verbouwing stond al op ons lijstje sinds we hier wonen. Het was dus geen impuls en we gebruiken de ruimte nu ook echt. We hebben er al verschillende malen gedanst, met z'n tweetjes, met de kinderen en met vrienden tijdens het feest. We vinden het fijn en belangrijk om mijlpalen te vieren, soms à deux en soms met lieve mensen om ons heen. (Zoals iemand laatst tegen me zei: mijlpalen zijn om slingers aan op te hangen.) Het was zo fijn dit feest thuis te kunnen vieren.

Ruimte

We hadden voor deze verbouwing en dit feest ruimte op onze spaarrekening. Iets kan nog zo hard je droom zijn, als je het je niet kunt veroorloven moet je het niet doen. Of eigenlijk: als je je je droom niet kunt veroorloven, moet je zorgen dat je dat wel kan. Dat hebben we gedaan de afgelopen jaren, door slim met geld om te gaan.

Regen

De echte reden dat ik niet geblogd heb, is dan ook niet dat ik hier niet durfde te vertellen dat ik zoveel aan het uitgeven was. De echte reden is dat ik er gewoon geen tijd voor heb gemaakt. Er is veel tijd gaan zitten in het klussen. En als we dan even niet aan het klussen waren, waren er andere dingen te doen, zoals het feestje voorbereiden en in de zon zitten. Maar nu is de klus af, bijna alles van het feestje is opgeruimd en bovendien regent het.

Maatregelen tegen de kou: een hoed

Het is weer schitterend weer. Maar de buurman die dit weekend bij amper twee graden boven nul beweerde dat het niet koud was, heb ik toch even aan zijn voorhoofd gevoeld. Hij had het inderdaad niet koud. Ik vind echter dat je wel kunt stellen dat het buiten koud is.

Als het buiten zo koud is, is het binnen in ons nog niet overal geïsoleerde huis minder aangenaam bij onze standaard-kamertemperatuur. Ik had altijd de muts in de strijd tegen de kou. Nu heb ik daar een variant op: de hoed. Ik weet eigenlijk niet waarom ik dat niet eerder heb bedacht.

Ik heb best wel wat hoedjes liggen. Nou ga ik niet met een schouderbrede bruiloftshoed achter mijn computer zitten, dan zet ik liever een muts op. Maar gewoon een leuk hoedje op mijn hoofd doet wonderen voor mijn (gevoels)temperatuur. En het is weer eens wat anders dan een muts.

Snel rijk worden? Leuk rijk worden!

Nee het gaat niet om rijk worden. Het gaat om financiële onafhankelijkheid. Maar dat bekt niet zo lekker. En bovendien helpt rijk zijn wel. Daar kom ik zo op terug.

Nu eerst: Grofweg kun je op drie manieren financieel onafhankelijk worden:

1. Passief inkomen genereren uit alles behalve geld.
2. Passief inkomen genereren uit geld.
3. Zo veel geld hebben dat je het vanjelangzalzeleven niet meer op krijgt.

Passief is relatief

Ik zeg het nog maar een keer: Passief is relatief. (Ik schuw vandaag even geen cliché's of flauwe rijmpjes.) Passief is: soms wel een beetje actief.

Soms moet je initieel actief zijn, in geval van methode 1 bijvoorbeeld een nummer 1-hit scoren, een succesvol patent op je naam zetten, een bestseller schrijven, dat soort dingen moet je wel (even) doen; in geval van methode 2 moet je echt even tijd steken in uitzoeken wat de goede investeringen zijn, hoe je dat moet doen, én dat dan ook doen.

Soms moet je ook nog af en toe aan onderhoud doen, letterlijk of figuurlijk. Je moet bijvoorbeeld wat promotiewerk doen of, actiever nog, zorgen voor een opvolger. Niet elk boek/liedje blijft eeuwig in de top van de Top-2000-aller-tijden staan, en ook sommige uitvindingen raken in onbruik. Wie faxt er tegenwoordig nog?

Als je hebt geïnvesteerd in vastgoed moet je letterlijk onderhoud plegen. Dat kun je laten doen, maar dat uitbesteden vraagt ook actie (aannemer zoeken, opdracht geven, controleren, ...). Ook andere investeringen moet je ook af en toe eens onder de loep nemen. Niet te vaak trouwens.

Rijk zijn

Voor methode 2  (investeren) en 3 (interen) heb je geld nodig. En wel zoveel dat je daar (best) rijk voor moet zijn. Om voldoende passief inkomen te genereren uit geld heb je minstens een half miljoen nodig. Ik vind dat best veel. Hoe groot je vermogen moet zijn om erop in te kunnen teren tot je dood, is afhankelijk van hoe lang je nog leeft. Laten we hopen dat dat lang is en dan heb je er ook veel geld voor nodig (en nog een buffertje voor als het - al dan niet onverhoopt - nog langer duurt). Terug naar rijk worden of zijn dus.

Snel rijk worden

Rijk worden (of zijn) helpt. Als je googelt op 'snel rijk worden' kom je op drie verschillende sites terecht:

1. Sites waar ze zeggen: "Ja dat willen we allemaal wel, maar dat kan niet."

Meestal volgen er dan tips om langzaam rijk te worden of tevreden te zijn met wat je hebt. Dat werkt meestal wel. Het vraagt alleen wat geduld.

2. Sites met methodes waarvoor je geluk moet hebben of die niet leuk zijn.

"Trouw een rijke vrouw" Ehh ja, maar wat dan als ze niet aardig is, of wat als de liefde van je leven al gevonden hebt en die is niet rijk?

"Zet alles op je geluksnummer in het casino." Ehh ja, maar wat als je geluksnummer niet voor geld maar bijvoorbeeld de liefde blijkt te werken?
...

3. Sites die eng zijn. 

Sites waar je eerst even een kleine investering (die niet zo klein blijkt) moet doen om, zo beloven ze, heel rijk te worden.
"Wil je net als Jako 5 maanden per jaar op vakantie? Koop dan hier X, wees er snel bij want de site kan elk moment offline worden gehaald." Ehh dat laatste is ongetwijfeld bedoeld om je snel over de streep te trekken, maar ik ik vind het vooral iets schimmigs uitstralen.

Leuk rijk worden

Snel rijk worden is dus niet zo makkelijk. Maar waarom wilden we ook al weer snel rijk worden? Om snel financieel onafhankelijk te zijn. En waarom wilden we ook al weer financieel onafhankelijk zijn? Om leuke dingen te kunnen doen (ik tenminste wel). Als je er nou voor zorgt dat je op een leuke manier rijk wordt, dan is het niet zo erg als het wat langer duurt. Daarom ga ik voor: leuk rijk worden!

Levenslessen

We probeerden op een speelse manier onze logeerkindjes wat te leren van hoe wij tegen persoonlijke financiën aankijken. Dat ging met wisselend succes, maar zoals wij van hen geleerd hebben: 

Van proberen, kun je leren.

De begrippen aandelen en leningen&rente deden het begrijpelijkerwijs niet zo goed. De favoriete voorbeelden waren denk ik toch wel:

1. Als je een spelletje maakt voor op de Ipad, en het wordt veel gespeeld, kun je daar elke maand geld mee verdienen.

Er werden meteen verhaallijnen voor spelletjes verzonnen. We bespraken ook dat je dan wel een computer of een Ipad moet kopen (of ooit hebben gekocht) en dat dat dus ook één keer geld kost. Én dat het best wel moeilijk is, en dat je er dus wel wat tijd in moet steken om te leren hoe je zo'n spelletje maakt.

2. Als je een hondje koopt, moet je elke dag eten voor hem kopen. 

Je hebt ook veel plezier van een hondje (glinsterende oogjes), geld is niet het enige wat telt, maar het is wel goed om over na te denken of je het kan betalen.

Gefronste voorhoofdjes, maar als ze mochten kiezen zouden ze toch wel een hondje kiezen. Hoewel ... "Je moet wel DRIE keer per dag met een hondje gaan wandelen, ook als het regent." Bij de drie gingen er dreigend drie vingertjes de lucht in. Ik geloof dat die wandelingen (die er blijkbaar al eerder ingeprent waren) meer indruk hebben gemaakt dan het geld. We hebben nog wel even de leukste hondennamen uitgewisseld, want over hondjes dromen kost niets, ook geen natte wandelingen.

3. Als je verhuist naar een groter huis, moet je elke maand meer geld betalen. 

"Haha, dat ga ik echt nooit doen, want ik woon al in een groot huis, en hier hebben we ook een groot huis." Bijval van de ander: "Ja dat zou echt stom zijn." Fijn om te horen dat ze tevreden zijn. Ik heb trouwens nog nooit een kind horen klagen over een te klein huis (ligt dat aan mij?), maar toch: fijn. En ook een fijn idee dat we misschien wel een zaadje hebben geplant tegen ondoordacht altijd alles maar groter willen.

Oliebollen

Naast "Van proberen kun je leren" hebben we nog iets geleerd of, nou ja, in ieder geval weer even goed tussen de oren gekregen: 

Na het schaatsen gingen we oliebollen halen. Ons logeetje wilde ook wel wat drinken. 

Op mijn: "We gaan thuis lekker wat drinken," reageerde hij erg teleurgesteld. Ik legde uit dat we al best wat geld uit hadden gegeven aan schaatsen en oliebollen en dat we op het drinken wat wilden besparen door dat thuis te doen, "... want het drinken thuis is veel goedkoper. Weet je nog?" 

Het leek of er ineens wat kwartjes vielen: "Ja, we moeten zo min mogelijk boodschappen doen en dan sparen en dan iets slims met het geld doen!"

Het klonk voor mij alsof hij niets meer wilde kopen, dus ik zei dat we geen honger moesten lijden.

"Neehee," hij keek me aan met zo'n begrijp-me-dan-blik, "ik zei toch ZO MIN MOGELIJK, dat betekent niet niets, dus dan hebben we ook geen honger." 

O ja, das waar ook:

Je hoeft geen gekkie te worden die alleen maar ganzetongen uit de tuin van de buurman eet (no offence).

Achtentwintig cent

Vandaag wordt weer een ouderwetse bespaar-actie dag voor mij. Dat soort dagen zijn er niet zo veel meer, want de besparingen die ik wil doen, zijn standaard geworden. Natuurlijk koop ik cola alleen als het in de aanbieding is, maar om daar nou elke keer een blogje over te schrijven. ("Vandaag weer met 6 kilo cola van de supermarkt naar huis gezeuld. Ik ben toch niet zo sterk als ik dacht, maar ja, je moet er wat voor over hebben." "Vandaag weer ...)

Schokkend

Maar nu ga ik hamsteren. Want vanaf morgen gaat de btw omhoog. Voor elke tien euro aan boodschappen betaal je straks iets meer dan 28 cent meer. Geen schokkend bedrag misschien, hoewel ik wel moet denken aan de mensen die nu al moeite hebben met de eindjes aan elkaar knopen. Ik hoop maar dat de verlaging van de inkomstenbelasting echt goed uitpakt voor deze mensen.

Bolderkar

Omdat de verhoging voor mij niet schokkend is, ga ik niet met de bolderkar op pad, gewoon een rugzak en een extra tas voldoet. Die bolderkar gebruik ik soms wel voor boodschappen, eigenlijk alleen als ik een kratje bier ga halen. Het ding stuurt niet geweldig en is best wel groot, dus ik vind het altijd een beetje gênant in de supermarkt, maar ik weet echt niet hoe ik die 15 kilo anders thuis krijg. Voor de 6 kilo cola laat ik hem thuis (Daar gebruik ik trouwens vaak wel een rugzakvariant van de rolkoffer voor. Als ik dan naar huis loop, begeleid door dat typische rolkofferlawaai, moet ik in de helft van de gevallen aan een buurtgenoot uitleggen dat ik niet van vakantie terugkom.)

Drankwagen

Die bolderkar was trouwens een prima aanschaf. Destijds na wat getwijfel gekocht voor onze logeerkindjes. We hebben hem niet eens zo vaak voor de kinderen gebruikt, maar de momenten dat we hem gebruikt hebben was het óf heel erg welkom (want doodop) óf dolle pret (lekker racen). En nu gebruik ik hem dus als drankwagen (wat een beetje fout voelt: waar eerst de kinderen zaten, zet ik nu een krat bier), of om afval weg te brengen (voelt minstens zo fout, terwijl de kinderen er echt niet meer in willen, maar ja toch).

Karkas

Andere bespaar-actie van vandaag hebben we gisteren al ingezet: we maken soep van het karkas van de kerstkalkoen, en kalkoensalade van het overgebleven vlees. Het zakje met ingewanden hebben we gereserveerd voor de hond van de buren. Die kalkoen gaat schoon op. En dan ga ik ook even kijken of de hazelnotenaardappelpuree toegevoegd kan worden aan het Oud&Nieuw-buffet.
Dat compenseert dan weer een beetje voor de andere luxe-dingen die we vandaag gaan eten en drinken. Het wordt een feestdag. Ik wens jullie allemaal veel plezier vandaag en veel geluk in het nieuwe jaar.

Ik vind het superleuk

Even een hoera-verhaaltje over mijn werk hoor. Wie had dat gedacht van iemand die droomt van '"niet meer werken, altijd vrij"? Nou, ik eigenlijk wel. Die tekst in de kop van mijn blog is namelijk niet helemaal precies, tot mijn schande. Waarschijnlijk als gevolg van een schrapsessie. Less is more, maar soms meer ongeveer.

Altijd vrij

'Altijd vrij' slaat voor mij op: altijd vrij om te kiezen wat je wil doen. Dat kan best werken zijn. Bijvoorbeeld: werk dat je kiest omdat je het leuk vindt, werk dat je kiest omdat je er jezelf kunt ontwikkelen, werk dat je kiest omdat het betekenisvol is, werk dat je kiest omdat je samenwerkt met fijne mensen. Het kan wat mij betreft zelfs werk zijn dat je kiest omdat het goed verdient. Zolang de andere aspecten van dat werk maar niet je geluk in de weg staan.

Er had moeten staan 'nooit meer hoeven werken' of 'nooit meer moeten werken'. Omdat ik dat allebei lelijk vind en ik de kop kort wilde houden, heb ik het weggelaten. Anyway dit zijn al drie alinea's die niet gaan over hoe leuk mijn werk is. Over less is more gesproken ...

Leuk werk

Ik mag op mijn werk teksten corrigeren. Ik vind het heerlijk. Ik houd van taal.

Ik werk voor een ambitieus en dynamisch bedrijf. Het klinkt obligaat maar het is echt zo.
Er wordt op een heerlijke manier naar perfectie gestreefd. Elke fout of twijfel wordt omarmd want daar leren we van. Elke vraag die ik stel wordt serieus genomen. Er komt óf een antwoord in de trant van: "Daar hebben we al eens eerder over gediscussieerd. Het korte antwoord is X, en als je alle overwegingen wil weten, kun je het daar vinden. Als je er andere gedachten over hebt horen we het graag, dan bespreken we het verder." of iets als: "Goede vraag, dat gaan we even verder uitzoeken. Ik vraag het Mark even, die is meestal wel goed in dit soort dingen. Wat denk jij?" En dat wordt dan ook echt opgevolgd. Heerlijk!
Tijdens mijn eerste werkoverleg werden meerdere nieuwe klanten aangekondigd (en met gejuich begroet). Ik dacht dat het toeval was dat precies tijdens mijn eerste werkoverleg zoveel nieuwe klanten werden aangekondigd. "Nee hoor, dat gaat eigenlijk altijd zo." Het waren niet alleen meer-van-hetzelfde-klanten, maar ook klanten waarvoor we ons dienstenpakket uitbreiden. "Want ik denk dat Marieke en Hilde dat heel goed kunnen, even checken of ze daar zin in hebben, en anders doe ik het zelf," aldus de directeur.

Ik werk met mensen die hartstikke aardig zijn. Echt iedereen is hartelijk en attent. En ze hadden chocoladetaart op mijn eerste werkdag. Chocoladetaart. Need I say more?

Ik werk op een plek waar balans tussen werk en privé de normaalste zaak van de wereld is. Volgens mij werkt iedereen parttime, ook de directeur. Als je meer verlof wil nemen dan de dagen die je officieel hebt, kan dat gewoon.

Ik werk in een bedrijf waar thuiswerken gewoon is, én goed gefaciliteerd. Het werkte meteen, zonder haperen. (Ik kan me ellenlange sessies met de helpdesk van mijn vorige werkgever herinneren.) Niemand die verwijtend verzucht dat skypen 'toch anders is dan elkaar in de ogen kijken', niemand die flauwe grappen maakt over 'zogenaamd thuiswerken'. Iedereen is welkom op kantoor ("Hee leuk dat je er bent.") en iedereen is welkom om thuis te werken.
En laat ik nou een heel fijn huis hebben, met een heel fijne werkplek. Het is echt genieten.

O ja, en ik mag ook nog cursussen doen. Twee per jaar tijdens werktijd, en buiten werktijd mag ik onbeperkt cursussen volgen. Het bedrijf heeft voor iedereen een abonnement afgesloten bij platform dat online cursussen aanbiedt.

Mijn werkdagen vliegen voorbij. Het enige waar ik last van heb, is dat de week ook sneller voorbij is. Daar kan ik wel aan wennen, denk ik.

Ik ben Miljoenenspel dankbaar

Ik heb al vaker bekend: we doen mee aan het miljoenenspel. Maar binnenkort is dat verleden tijd. Ik kreeg namelijk een mail van ze: "Er gaat iets veranderen." Ik had het even druk (iets met een baan) en besteedde er geen aandacht aan.

Tot vandaag. Het is druilerig dus een prima dag om even mijn mailbox op te ruimen. Ik kwam de miljoenenspelmail weer tegen en las hem wat beter. Wat bleek? Ze hebben er een extra stap aan toegevoegd. Ze trekken eerst een bal, en alleen als die bal groen is, is de hoofdprijs het bedrag uit de naam van het spel. Is de bal paars dan is de hoofdprijs nog maar 4% van dat bedrag. Je raadt het al: er zijn meer paarse ballen dan groene, vijf keer zoveel om precies te zijn.

"Idioot," was mijn eerste reactie, en daar is geen andere voor in de plaats gekomen. Een goede reden om te stoppen. Eigenlijk ben ik zelf natuurlijk de idioot, want de kans was al heel klein, en pas nu die zes keer zo klein wordt, stop ik ermee. Ik ben trouwens echt slecht in kansberekening, ik moet nog even checken of die zes wel klopt. Hoe dan ook: ik heb opgezegd en ik vind het een goede zaak.

Dat opzeggen ging bijna vlekkeloos. Het moest telefonisch. Daar houd ik niet van, maar ik was zó vastbesloten dat ik me daar niet door liet tegenhouden. Ik moet zeggen dat het best vlot ging. Het enige vlekje was dat de mevrouw aan de andere kant van de lijn zei dat ze van de staatsloterij was en dus niet van het miljoenenspel. Toen ik haar vroeg of dat niet hetzelfde 'bedrijf' was en dat ik bij haar terecht was gekomen via de site van het m-spel, zei ze "Oh ja, even aan een collega vragen hoe dat moet." Die collega loodste haar door het menu heen en deed dat goed. Binnen twee minuten had ik een bevestiging van het stopzetten van het abonnement in mijn mailbox.

We spelen nog tot het einde van het jaar mee. Het verwerken van de opzegging duurt kennelijk iets langer. Ik vind het best. De nieuwe ronde met de ballen wordt pas volgend jaar toegepast. Alsof dat wat uitmaakt. Toch merk ik dat ik hoop dat ik die laatste weken het miljoen win. Ik ben duidelijk nog niet helemaal genezen. Maar voorlopig heeft het verstand het gewonnen. 

Hoera!

Toen ik de blogtitel 'Aan de vroege kant juichen' schreef, had ik ook andere dingen in mijn hoofd dan die stomme rendemixrekening. Maar ik kon die onderwerpen niet met elkaar combineren. Vandaag nummer twee, en die is een stuk leuker:

Ik heb weer een baan

Yes, ik heb een leuke baan. Het is de baan waar ik in september over schreef: "Ik doe zoveel mogelijk dingen waar ik blij van word, en ik denk dat ik van deze baan heel blij word." Toen werd ik niet aangenomen. Gelukkig is het een snelgroeiend bedrijf en hadden ze nog iemand nodig, mij dus. Hoera, jippie, juichjuich.

Juich ik te vroeg?

Maandag ga ik beginnen. Ik heb er veel zin in, én ik vind het spannend. Want wat nou als ik het toch niet zo leuk blijk te vinden? Wat nou als ik het niet zo goed doe als de werkgever van me verwacht? Vandaar dus dat ik af en toe denk dat ik wat aan de vroege kant juich als ik dit nu al uitbundig vier en van de daken schreeuw.

Omdenken

Gelukkig kan ik daar ook de omdenkgedachte tegenaan gooien: Wat als alles lukt? Iets specifieker voor mijn geval: Wat als het nog leuker is dan ik dacht? Wat als ik het beter doe dan verwacht?

Stoppen is altijd een optie

En dan heb ik ook nog altijd de mogelijkheid om weer te stoppen als het niet (wederzijds) bevalt. Dan heb ik weer wat geleerd, ben ik een ervaring rijker. Voor het geld hoef ik het nog niet te doen. Dat is gewoon mooi meegenomen. Ik zie het dan ook niet als een breuk in mijn voorproefpensioen, want ik ga iets doen wat me heel leuk lijkt. Working life, here I come!

Terugsturen voor de Black-Fridaykorting

Ik ben net een mens, een consumens. Dat verbaast me niets hoor, maar in het kader van deze site voelt dat laatste als een bekentenis. Twee dagen geleden kreeg ik een mailtje, een mailtje van mijn favoriete kledingmerk. En ja hoor: ze hadden eindelijk het ensemble waar ik al een tijdje op hoopte. 

Mijn voornemen om die avond niet meer van de bank te komen had niets met consuminderen te maken, meer met een grieplijf. Voor de vorm deed ik alsof ik drie keer nadacht. Ik pelde echter tegelijkertijd al de om me heen gedrapeerde dekens af, hobbelde twee trappen naar beneden, en daarna weer naar boven (boink-boink-boink ging het in mijn hoofd) voor mijn betaaldingetje van de bank. Ik bestelde. 

(Waarom het per se die avond moest, terwijl ik ook wel kon inschatten dat ik de volgende dag nog niet helemaal beter zou zijn en dus helemaal niet zo veel zin zou hebben om in een fancy pakje te gaan paraderen, weet ik niet. Hebzucht, vrees ik.)

Fastforward to vandaag. Ik zit nog steeds op mijn pakje te wachten, want postnl heeft gisteren gefaald. (Was meteen wel het punt van nagriepend lijf in fancy pakje opgelost.) Komt er weer een mail binnen van mijn favoriete kledingmerk. 

JAAA HOERAAA schetteren ze, BLACK FRIDAY KORTING. 

Na wat getier, raap ik mezelf bij elkaar en schrijf een vriendelijk en grappig (vind ik) mailtje, of ik als trouwe en snelle klant alsnog die korting kan krijgen.

" Nee," luidt het onverbiddelijke antwoord (wel lekker snel). En vervolgens doen ze me doodleuk de suggestie om mijn bestelling terug te sturen en vandaag opnieuw, maar dan met korting, te bestellen. Tja, dat had ik ook al bedacht, maar het leek me een stuk efficiënter als ze gewoon het kortingsbedrag terug zouden storten.

In plaats daarvan ga ik nu een formulier invullen, het pakje opnieuw inpakken, er een pakketzegel op doen (die moet ik zelf betalen, maar het kortingsbedrag is hoger) en het versturen. Vervolgens gaat een bezorgmeneer of -mevrouw dit pakketje bezorgen bij de winkel, daar gaat iemand het uitpakken, controleren, het formulier verwerken en mijn geld terugsturen.

Parallel bestel ik met korting hetzelfde pakje, dat ook weer ingepakt moet worden en met een correcte adressticker bestickerd moet worden om vervolgens met een busje hierheen gebracht te worden.

Tja, het is allemaal onnodig milieubelastend, maar ik ben niet heiliger dan de paus, ook al poept hij in de bossen en ik niet.

Werken in een kasteel

Na mijn blogje over mijn sollicitatie bleef het hier stil. Misschien omdat ik aangenomen was en geen tijd had om te schrijven? Helaas, zover is het nog niet. Dat zou nog wel kunnen komen, want gisteren had ik mijn tweede gesprek. Het was een heerlijk gesprek. Ik kon vertellen over mijn passie voor taal, over hoe ik in het leven sta en over toekomstdromen: 

"Waarom heb je er eigenlijk voor gekozen om nu weer op een betaalde baan te solliciteren?"

"Ik doe zoveel mogelijk dingen waar ik blij van word, en ik denk dat ik van deze baan heel blij word. Ik houd van taal en ik denk dat ik er ook best goed in ben. Ik vind het belangrijk dat taal goed verzorgd is. Ik denk daar graag over na. Het is toch heerlijk als ik mijn talent zodanig in kan zetten dat andere mensen kunnen doen waar zíj goed in zijn, waar zij energie van krijgen." 

Toen werd opgemerkt dat het salaris van deze baan lager ligt dan mijn vorige salarissen, kon ik antwoorden dat dat voor mij financiële vrijheid is: kiezen voor een baan omdat je hem leuk vind en niet vanwege het salaris die kans aan je neus voorbij laten gaan.

"Hoe zie jij jezelf in de toekomst?"

"In een kasteel."

Dat werd een enthousiast gesprekje over waar dat dan zou kunnen en wat je er dan allemaal zou kunnen doen. Gelukkig had ik de tegenwoordigheid van geest om te zeggen dat er in dat kasteel dan natuurlijk ook een plekje zou zijn om dit werk, waarin ik veel thuis kan werken, te doen. Ik meen dat echt, het is voor mij echter zo vanzelfsprekend, dat ik het bijna niet hardop gezegd had.

Ik hoor begin volgende week of ik aangenomen word. Ik hoop het, want ik heb er zin in.

Gromit en de sollicitatiebrief

Ik heb gesolliciteerd. Meneer Money Wenkbrauw scant vacatures en soms stuurt hij er eentje naar mij. Meestal bekijk ik ze even, denk dan 'best leuk als ik een baan zou zoeken' en doe er vervolgens niets mee. Maar dit keer was het anders. Deze vacature leek op mijn lijf geschreven en ik werd er heel enthousiast van. Hier wilde ik op solliciteren ondanks dat ik geen baan zocht.

Tik tik tik

Dat was een klein probleempje want de deadline was die dag en ik had 's middags een afspraak. Nog anderhalf uur en dan moest ik echt weg. Gelukkig had ik daarna nog tot 23:59 de tijd. 

Geholpen door mijn enthousiasme vloeide een motivatiebrief uit mijn toetsenbord. Het lastigste was, zoals altijd, om hem kort te maken. Schaven aan teksten, broeden op de beste formuleringen, ik vind het heerlijk en kan me erin verliezen. Maar dat kon ik me niet permitteren. Ik moest ook nog mijn cv afstoffen en de klok tikte door.

Gromit

Precies 1 minuut voor ik moest vertrekken mailde ik mijn concepten naar Meneer. Hij zou, terwijl ik koeien aan het knuffelen was (ja echt), ze checken. Die avond bespraken we zijn suggesties: bij de brief had hij er een die we uiteindelijk toch geen verbetering vonden, voor mijn cv had hij een betere profielfoto. Heel lief, want hij had daarvoor behoorlijk wat foto's doorgescrold 'om de allerbeste zakelijke foto' van mij te vinden. Hilarisch genoeg heeft hij daarvoor Gromit van een vakantiefoto moeten knippen. Maar hij had gelijk: de overgebleven profielfoto was echt beter.

De Gromit die niet op mijn cv mocht

Stoute schoenen

Ik verving de foto in mijn cv, checkte alles nog een keer en uploadde de boel. Tevreden rolde ik niet veel later mijn bed in.

Een dikke week daarna had ik nog niets gehoord. Dus pakte ik de telefoon. Het is altijd leerzaam om te horen waarom je brief niet tot een uitnodiging heeft geleid. Maar de mevrouw aan de andere kant van de lijn had mijn brief helemaal niet ontvangen. Ik besloot dat ik mijn stoute schoenen aanhad en vroeg haar of ik hem alsnog op mocht sturen. Dat mocht, en diezelfde middag kreeg ik een ontvangstbevestiging. Ik had gesolliciteerd.

Besparen en uitgeven vandaag

Vanmiddag ga ik naar een optreden van de Big Band van Meneer Money Wenkbrauw kijken. Heerlijke muziek, leuke mensen en lekker weer.

We gaan op de fiets. Dat kost altijd wat overredingskracht, want Meneer houdt niet zo van fietsen, of eigenlijk niet van langer dan vijf minuten op een zadel zitten. De vrij lange autoreistijd (met dank aan de alleen voor fietsers geopende Maastunnel) en zeer beperkte parkeergelegenheid ter plaatse hebben me geholpen. Kost niets.

Kijken, luisteren en dansen kost ook niets. Een drankje ter plekke halen kost wel geld. Toch ga ik daar wel een paar drankjes kopen en niet alles zelf meebrengen. Zo'n festival kost nou eenmaal geld om te organiseren en dan vind ik het fair om daar wat te consumeren. Bovendien is het ook makkelijk en lekker koel. Wat ik wel ga doen is een flesje kraanwater meebrengen. Flessenwater is namelijk duur en slecht voor het milieu. Nu ik erover begin: als ik nu een flesje in de diepvries leg, is het nog lekker koel als ik daar ben. Dat ga ik even doen!

Oogsten uit de bloemenbank

Ik heb niet zulke groene vingers, maar vandaag heb ik violen-zaadjes geoogst. Ik heb trouwens steeds de neiging om 'eitjes' te zeggen, maar dat terzijde. Begin april kochten we violen om voor ons huis te zetten. We krijgen er veel leuke reacties op en genieten er zelf ook van.

Ondanks dat we ze trouw water hebben gegeven zit er nu ook wel veel bruins tussen. Dat is jammer, maar ik ga ze niet wegdoen. Er zijn nog voldoende bloeiende viooltjes over. En zo gaat het nou eenmaal: bloemetjes raken uitgebloeid. Maar het ziet er minder mooi uit. Vanochtend heb ik dus wat van dat bruine weggeplukt.

Toen kwam ik zaadjes tegen. 

Ze zitten nu in een potje, moeten nog even echt uit het blaadje springen waar ze in zitten (dat schijnt ook te gebeuren als ze in een potje zitten). En dan ga ik ze weer zaaien. Hoef ik geen nieuwe te kopen. Als het werkt tenminste.

Overigens is het misschien wel overbodige inmenging. Ik weet vrij zeker dat er al eerder zaadjes waren. Ik kom van die lege blaadjes tegen. Die zijn ook ergens terecht gekomen, en vast wel gedeeltelijk in mijn bloemenbank. Dat is trouwens een zelfbedacht en zelfgemaakt (nou ja, zelf aangepast) bankje, waar ik best (heel erg) trots op ben. 

Daarom ook nog twee foto's van de bloemenbank.