Wie had dat gedacht?

Ik heb een zekere fascinatie voor reclames. (Dat is misschien al eens eerder opgevallen in bijvoorbeeld dit of dit logje.) Een telecommaatschappij heeft al een tijdje een reclame met als thema waar voetballer Heitinga het ook over had: dat het wennen is als je teruggaat in inkomen. Ik vind ze wel grappig die reclames, maar dat is vast een kwestie van smaak. Ik vind het in ieder geval leuk om er wat consuminderlessen uit te halen (ook al zijn ze niet nieuw):

• In een klein huis is het veel gezelliger. Je komt elkaar nog eens tegen. 
• Ga op zoek naar slimme deals. Ga niet zo maar voor het eerste het beste wat je wordt aangeboden (want het is maar de vraag of het het beste is, en het is zeer waarschijnlijk in ieder geval niet het goedkoopste).
• Je hoeft niet altijd het nieuwste model te kopen (geldt niet alleen voor telefoons).
• Kijk eens goed in je huis of er nog munten (of briefjes) slingeren.
• Bekijk de zaken positief.
• Zoek naar koopjes.
• Korting is interessant, maar als het tijdelijk is, moet je goed opletten of het wel echt voordeliger is.
• Wees creatief.
• Neem een bakje mee of vraag een doggybag in restaurants (als je tenminste nog wat over hebt).
• Als je eenmalig of heel af en toe een apparaat nodig hebt, kijk dan eens of je het kunt lenen in plaats van te kopen.
• Zelf maken is vaak leuk en goedkoper.
• ... (ik heb niet alle filmpjes bekeken)

Ik vind dat er goede tips uit te halen zijn en ik vind het leuk gebracht. De telecommaatschappij is volgens mij overigens niet de goedkoopste dus als je je niet laat verleiden tot het aanschaffen wat ze aanbieden, kun je besparen door deze reclames te kijken. Wie had dat gedacht? Je kunt trouwens ook geld verdienen door reclames te kijken via Euroclix (als je je aanmeldt via deze link, krijgen we allebei een bonus win-win dus.)
De serie loopt trouwens al jaren, dat is langer dan ik dacht.

Kaaslogje voor de lol

We hebben verschillende kaasschaven. Dat is gewoon zo gegroeid, ik weet eigenlijk niet hoe we eraan komen. We hebben er eentje zonder 'blad'. Dat is handig, want dan krult de kaas niet zo op. Maar hij snijdt wel heel dikke plakken. Dat vind ik dan weer onhandig. Ik heb liever dunne plakken, want dat doseert makkelijker. Anyway, ik heb laatst een foto van het verschil gemaakt. Gewoon voor de lol eigenlijk. Eerlijk gezegd heeft het niet zo veel met besparen te maken. Daar ben ik niet zo goed in met kaas. Ik houd gelukkig van niet al te oude kaas en ben ook niet kieskeurig qua merk (dus niet zo duur), maar ik eet er best wel veel van. Als ik een boterham met kaas heb gemaakt, snijd ik regelmatig nog een dikke plak (niet met een schaaf maar met een mes) om op te peuzelen. Guilty pleasure. Dan maakt het ook niet zo veel uit hoe dik de plakjes op de boterham waren :)

Niet eens zo heel lang geleden sneden we trouwens kaas met een dunschiller. Ook niet om te besparen, want dan gingen er gewoon meer plakjes op een boterham. Ik vond dat wel lekkerder en ook handig als ik wilde combineren met ham of zo, dan wil ik niet zo veel kaas.

Maar ja, de dunschiller heeft de geest gegeven en we konden toen geen nieuwe vinden. Binnenkort toch maar weer eens kijken.

Bellen voor goedkoper internet

Al een tijdje geleden stond de reminder in mijn agenda: "internet-abonnement loopt bijna af". Het zat dus ook al al die tijd in mijn hoofd, maar ik had er nog niets mee gedaan. Ik weet wel waarom. Vorig jaar heb ik aan het einde van onze contractperiode gebeld en als vaste klant om de korting gevraagd die nieuwe klanten toen kregen. Die kreeg ik toen vrij vlot. Behoorlijk goed rendement voor een telefoontje. Ik was er ook best wel trots op.

Ik dacht dat ik zoiets nu weer moest gaan doen. En blijkbaar vind ik het moeilijker om de tweede keer om korting te vragen dan de eerste keer. Ik denk dat ik toch een beetje bang ben dat men het stom vindt dat ik korting vraag. En zo'n eerste keer zou ik dan nog kunnen zeggen: "Ik doe dit anders nooit." Alsof je een excuus nodig hebt. Maar zo werkt het blijkbaar (nog) in mijn hoofd. Soms vind ik mezelf raar.

Vanochtend vond ik toch dat ik het niet langer uit kon stellen. Dat heeft ook met dit blog te maken. Wel een beetje afgeven op anderen omdat ze geen boterham mee naar hun werk willen nemen en tegelijkertijd zelf tientallen euro's laten liggen omdat ik niet durf te bellen. Dus ik tikte het www-adres van onze aanbieder in. Hmm, nergens een aanbieding te bekennen. Ja, voor een (in mijn ogen veel te dure) mobiele telefoon, maar dat zocht ik niet.
Even doorklikken naar ons huidige abonnement: internet en bellen. Dat is duurder geworden. Vijf euro per maand duurder. En nergens een actie voor nieuwe klanten te bekennen. Ik checkte het nog even op zo'n vergelijkingssite, maar ook daar geen actie te bekennen bij onze huidige aanbieder. Ze komen als tweede uit de vergelijking. Het verschil met nummer 1 is klein: 50 cent per maand. Nummer 1 heeft wel een welkomstkorting, maar die valt weg tegen de eenmalige aansluitkosten. Nr. 1 biedt iets meer mb's, maar dat hebben we niet nodig.

Ik hoef dus niet te bellen, niet om over te stappen en niet om korting te vragen. Maar of ik daar nou blij mee moet zijn?

Eat this, Japke-d-Bouma

"Neem nooit een boterham mee naar kantoor" schreef Japke-d Bouma afgelopen week in het NRC. Ik voelde me geraakt. Hoewel ik al een tijdje niet meer naar kantoor ga, sleep ik wel naar andere plekken vaak boterhammen mee. Bovendien heb ik een vouwfiets. En die hoort volgens Bouma ook thuis in het rijtje typisch Nederlandse dingen die je maar beter niet kunt hebben of doen.

Als ik de column - want dat is het (en dat had de eerste aanwijzing moeten zijn om dit met een korrel zout te nemen) - nog eens goed lees om een jubelend blogje over het meenemen van je lunch als reactie te kunnen schrijven, weet ik niet meer zo zeker of ze nou ageert tegen de het meenemen of tegen de boterham. Ik ga maar even wat verder in op haar stukje, ook wel leuk.

Calvijn, Cats, en Kok komen langs. (Drees ook, maar die drie k's klinken zo lekker.) Ze vindt de kantoorboterham 'doe maar gewoon dan doe je al gek genoeg'.
Eh ja, een beetje saai is het misschien wel. Maar geloof me, voor ik boterhammen meenam naar kantoor, was mijn lunch ook niet een orgie van orginaliteit. Ik koos eigenlijk altijd uit een stuk of drie opties, zelf als ik in een echt restaurant in plaats van de bedrijfsvariant daarvan ging lunchen had ik zo mijn favoriete keuzes. Weinig spectaculaire variatie en weinig verrassing.

Bouma benoemt dat de boterham lekker goedkoop is. Dat vindt ze blijkbaar iets slechts. De meegebrachte boterham is inderdaad goedkoop. De botererham is vaak ook een van de goedkoopste items op de menukaart in het (bedrijfs)restaurant. Dit is meer een (in mijn ogen raar) punt tegen de boterham dan tegen de meegebrachte boterham dus.

En dan: "Dacht je dat de mannen van de VOC boterhammen mee hadden op hun tocht naar de Oost?" Eh, ik weet niet zeker of ze ook brood meenamen, maar ze namen in ieder geval eten mee, zoveel als ze konden. (Nog even los van de vraag in hoeverre we deze mannen als voorbeeld zouden moeten nemen.) Ik heb het maar even opgezocht en volgens de site geschiedenis.nl namen ze wel degelijk brood mee. Sterker nog: het grootste deel van de voorraad bestond uit brood: 55.000 pond voor 350 man (met op flinke afstand het vlees, daarvan ging 22.000 pond mee).
Bouma begint over scheurbuik. Het lijkt erop dat ze vindt dat scheurbuik  je een held maakt, een doorzetter, iemand die iets bereikt en dan ook nog op een stoere originele manier. En dat zouden we allemaal moeten willen. Dat het je laat creperen moeten we maar op de koop toenemen.
Dit gaat niet meer over de boterham, want voor zover ik weet, helpt een boterham niet tegen scheurbuik (tenzij je hem belegt met bijvoorbeeld banaan en/of aardbei, hmmm).

Ze haalt er ook nog Elon Musk bij en vraagt retorisch of ik denk dat hij 'terugkwam om brood te halen'. De formulering is een verwijzing naar het oer-Nederlandse liedje over Jan die thuiskwam om een boterham te halen. Hij had hem dus blijkbaar niet meegenomen. Terug naar Elon. Ik ben een beetje fan van Elon, maar ik wist niet wat hij eet. Ik denk dat Bouma het ook niet wist en het niet opgezocht heeft. Ik heb me wel tot de grote zoekmachine gewend. En heb deze quote van Elon Musk gevonden: "Lunch is usually served to me during a meeting and I finish it in five minutes." Ik vind zo ongeveer alle andere dingen die Elon Musk doet en zegt spannender en inspirerender.

En dat is het misschien wel: als de spanning, creativiteit en innovativiteit van je dag in je lunch moet zitten, dan hoop ik dat je geweldige lunches kunt verzinnen, maken en/of kopen. Dan benijd ik je niet, maar gelukkig zijn we allemaal anders.

Ik vind boterhammen lekker en eet ze graag en vaak. Maar niet meer op kantoor, omdat ik ze overal mee naartoe neem waar ik met die vouwfiets heenga. Lekker goedkoop, dus ik hoef voorlopig even niet naar kantoor om dat te kunnen betalen. (En dan heb ik het nog niet eens over de gave, verrassende plekken waar ik dankzij die vouwfiets kom.)

Hoe gaat het met mijn pensioenvermogen?

Gisteren schreef ik al dat ik het een beetje mis: dat goede gevoel elke maand als mijn pensioenvermogen weer wat hoger werd en ik dus dichter bij een oneindig pensioen kwam. Dat kon ik dan lekker in mijn excelletje invullen en dat zag er dan mooi uit.

Ik vul mijn pensioenvermogen op dit moment niet aan, maar ik kan natuurlijk wel even kijken hoe het zich ontwikkelt. Kan ik toch lekker aan de gang met dat mooie programma (waar andere bloggers zoals Geldnerd en Geld is tijd veel beter mee zijn, maar dat terzijde).

Mijn pensioenvermogen beleg ik, en dat ging afgelopen periode niet slecht. Het vermogen is dus toch een beetje gestegen. Vind ik best wel leuk om te zien. Het ziet er zo uit.

Gerekend met 4% (safe withdrawal rate) heb ik €2,10 per dag voor mijn pensioen. Tja, dat is echt nog heel veel te weinig. Daarvan kan ik zelfs niet in de meest elementaire levensbehoefte voorzien. Hoewel, er was vorig jaar een student in Venlo die kon eten van €2,00 per dag. Maar ja, dan moet je ook nog ergens wonen, de energie betalen en je gezondheidszorg. Geen reden tot juichen dus, maar er is in ieder geval een heel klein beetje geld voor mijn pensioen (als de beurzen niet totaal en structureel instorten).

Ik heb de pagina over mijn Benodigd PensioenVermogen bijgewerkt. Daar kun je bovenstaand plaatje in perspectief zien.

Wat mis ik?

Ik mis mijn werk helemaal niet. Nog geen seconde heb ik gedacht dat ik terug zou willen, ook niet voor heel even. Heel soms mis ik mijn vak of eigenlijk de inhoud van mijn werk. Die inhoud was behoorlijk gaaf. Ik ben er nog steeds van overtuigd dat we een methode te pakken hadden die belastinggeld had kunnen besparen, ook (juist) op de lange duur en die mooie en slimme gebouwen op zou leveren. Maar dat vraagt wel duidelijke keuzes en ruimte voor ontwikkeling. Die werden (in mijn beleving) niet gemaakt en de ruimte werd (wederom in mijn beleving) niet gegeven. Ook de organisatie als geheel werd voor mij steeds minder leuk. Dus dat mis ik niet. Maar heel soms zit ik nog wel eens lekker na te denken over bepaalde aspecten van de methode, over hoe het beter zou kunnen. Dat vind ik nog steeds leuk om te doen. En soms gaat het er in gesprekken over. Ik vind het nog steeds heel leuk om het aan anderen uit te leggen en te horen hoe zij erover denken. Het gebeurt nu veel minder vaak dan toen ik nog werkte, maar het gebeurt wel vrijer.

Missen is een groot woord dus zo wil ik het niet noemen, maar wat ik wel leuk vond aan mijn werk waren collega's. Gelukkig kan ik die gewoon opzoeken. Af en toe ga ik bijvoorbeeld lunchen met een oud-collega en dat is hartstikke leuk. Ik zou het eigenlijk wat vaker willen doen, dus dat is vanaf nu een goed voornemen.

En wat ik verder nog mis? Ik mis het aflossen op mijn hypotheek en het opbouwen van vermogen voor mijn pensioen. Echt. Het gaf me een goed gevoel om daarmee bezig te zijn. Dus dat mis ik een beetje. Zeker als ik op andere blogs dan weer lees over savingsrate en extra aflossingen. Dan wil ik ook weer in de weer met excel en grafiekjes. Dan mis ik het wauw-gevoel, dat ik het gewoon voor elkaar zou gaan krijgen om zo'n 15 jaar eerder met pensioen te gaan.

Het grappige is dat ik in de reacties juist een paar keer las dat men het verfrissend vindt dat ik tegen de stroom (in consuminder- en financieel-onafhankelijk-blogs) in niet alleen maar bezig ben met sparen voor later. Zo had ik het nog niet bekeken, dat dit tegen de stroom in zou zijn. Maar het is natuurlijk wel een beetje zo. En het helpt bij het in perspectief zien van het missen van het aflossen en opbouwen: ik deed dat allemaal voor vrijheid, maar die vrijheid hoeft niet later te zijn, die mag ook best nu zijn. Ik ben echt heel blij dat ik mezelf niet verplicht heb nog minstens 13 jaar door te gaan met iets was ik niet leuk vond.

Aanpassen

Op internet wordt een beetje lacherig gedaan over een interview dat oud-voetballer Heitinga en zijn vrouw gaven aan Linda. Ze geven daarin aan dat ze hun uitgaven aan hebben moeten passen omdat Heitinga als trainer minder verdient dan als voetballer.

Ik snap het lacherige gedeeltelijk wel: de Heitinga's geven aan dat ze nooit meer een privé-jet boeken, en dat ze nu zelf hun kleding uit moeten zoeken in plaats van dat een styliste dat voor hen doet. Tja, dat zijn natuurlijk luxe-dingen die vrijwel geen enkele Nederlander zich ooit kan veroorloven. Dus dan lijkt het een beetje wereldvreemd dat daarover geklaagd wordt.

Maar: volgens mij klagen ze helemaal niet. Ze geven gewoon aan dat het wennen is, dat is iets anders dan klagen. Ze hebben vast niet zelf Linda gebeld om uit te huilen. Ik denk dat het andersom gegaan is, en dat ze antwoord hebben gegeven op vragen.

Én ik denk dat heel veel mensen net zoveel moeite zouden hebben met een grote teruggang in inkomen. Dan moeten ze hun luxe auto inleveren voor een kleiner sober model of misschien wel de fiets. Dan kunnen ze geen merkkleding meer kopen, maar moeten ze naar de goedkope winkels. En dat is wennen.

Het is vrij gebruikelijk om je uitgavenpatroon aan te passen aan je inkomen. Als je inkomen daalt, is aanpassen vaak noodzakelijk. Als je inkomen stijgt, is het helemaal niet zo noodzakelijk. Toch doen mensen het. Toen ik net een baan had, gingen we bijna nooit uit eten, en áls we gingen was het naar een eetcafé. Een paar jaar later toen we allebei een inkomen hadden, gingen we zo ongeveer wekelijks en lang niet altijd naar een simpel eetcafeetje. Ik zie eigenlijk vrijwel iedereen om me heen dat doen: als hun inkomen stijgt, geven ze meer uit.

Daar is niets mis mee. Als je maar zorgt dat je ook weer kan minderen als je inkomen daalt of wegvalt. En als je je maar realiseert dat het een keuze is. Dat je ook een andere keuze kan maken. Je kunt ook gewoon je uitgavenpatroon behorende bij bijvoorbeeld je starterssalaris houden (of wat extremer: van toen je nog studeerde). En dat levert meer financiële vrijheid op. Het is maar net wat je wil. Ik heb het idee dat maar een handvol mensen zich dat realiseert, en dat is pas echt raar, of eigenlijk is dat niet het goede woord. Het is eerder jammer. Ik denk dat de wereld er leuker uitziet als mensen alleen nog maar geld uitgeven aan dingen die ze echt leuk en belangrijk vinden.

Dus, spread the word: Je hoeft niet meer uit te geven als je meer gaat verdienen. Het mag. En je mag het vooral ook niet doen.