Gewoon gelukkig doorbesparen

Onderdeel van mijn leven nu is dat ik doe waar ik zin in heb. En blijkbaar had ik de afgelopen weken geen zin in hier bloggen. Misschien komt het doordat ik met een ander project bezig was (een cursus over geluk naar aanleiding van een aantal posts van Project Lonica). Daar ben ik lekker gecommitteerd mee bezig. Ik leer allerlei nieuwe dingen (en haal oude kennis op), heerlijk.

Wat verder maakt dat ik even niet zo veel drang had om te bloggen is dat wat ik te melden heb over het financiële deel van mijn nieuwe leven een beetje hetzelfde is:

• ik fiets als ik kan, geniet daarvan en spaar zo OV-saldo uit;
• ik let op aanbiedingen of dingen die sowieso goedkoop zijn (dit weekend nog 12 ijsjes gekocht voor 92 cent, en lekker dat ze zijn);
• ik drink een lekker getapt pilsje in plaats van een dure wijn op het terras;
• ik neem wat lekkers mee voor onderweg in plaats van dat ik naar een lunchroom ga;
• we eten vaker vegetarisch;
• we wisselen uitgaan af met gezellige (en goedkopere) avondjes thuis;
• als mijn abonnementen aflopen check ik of het goedkoper kan.

Om nou elke keer dat ik op de fiets ben gesprongen dat te melden ... Daar had ik geen zin in, maar nu weer wel. Gisteren nog een fijn tochtje gemaakt tussen Utrecht en Amersfoort. Geen herten gezien zoals de vorige keer dat ik daar fietste, maar toch heel fijn.

Een beetje hetzelfde dus, maar niet helemaal. Ik probeer een keer een cliffhanger: later deze week meer over wat er anders was afgelopen maand. :)

(En dankjewel Els voor je stimulerende berichtje)

Pound-foolish

Ik zag op de markt een bordje met '1 kilo cherrytomaatjes €1,50'. Nou was ik toevallig op zoek naar cherrytomaatjes, maar niet naar een hele kilo. Ik vroeg dus of ik ook een pondje mocht. "Een kilo trostomaatjes?" vroeg de mevrouw. "Nee, mag het ook een pondje zijn?" antwoordde ik. "Nee, een pond hebben we niet." Dat vond ik wat vreemd want die tomaatjes lagen allemaal los in de doos. Ik zag geen voorverpakte kilootjes staan. "Dan houdt het op," antwoordde ik. "Tsss, ze zijn zo goedkoop en dan nog moeilijk doen ..." Ik was al aan het weglopen en besloot om maar niet op die opmerking in te gaan.

Ik had twee goede redenen om niet een kilo tomaatjes bij haar te kopen:

1. Het was zo'n marktkraam waar je niet kon pinnen. Ik had maar twee muntjes van 50 cent in mijn portemonnee. Ik kon de kilo tomaatjes dus niet betalen.

2. Wij hebben dit weekend (eet)afspraken buitenshuis en de kans is groot dat we ook maandag en dinsdag niet thuis zijn. Ik zie ons niet vanavond 1 kilo cherrytomaatjes wegwerken en ik ga er vanavond ook geen soep of iets dergelijks van staan maken.
Ook al zijn ze nog zo goedkoop, ik vind het stom om zoveel tomaatjes te kopen als de kans groot is, dat ik een deel weg moet gooien. In een koelkast verliezen ze smaak, dus ze op die manier bewaren tot we terug zijn vind ik ook zonde.

Ik snap overigens best het principe van kwantum-korting. Maar als je alleen grote hoeveelheden verkoopt dan mis je de klanten die echt maar een klein beetje kunnen gebruiken. Dat is een keuze, maar dan moet je daar ook niet over zeuren, vind ik. Ik realiseer me nu ik dit zit te tikken wel dat ik haar niet gevraagd heb wat een pondje dan zou kosten.

Gemiste kans voor ons allebei, want ik had best wel een euro voor een pondje willen betalen.

Een volle agenda

Ik ben een paar dagen bij mijn zus, van zaterdagavond tot en met woensdagmiddag. Want ze had oppas nodig, niet al die dagen continu, maar wel flink wat momenten. En het paste in mijn agenda J. Overigens maar ternauwernood, precies tussen andere afspraken in, die ik niet wilde verzetten of afzeggen.

De afspraak voordat ik ging, was met onze logeetjes. Die hadden we door omstandigheden al een tijdje niet meer gezien en konden nu een paar uur komen spelen. Dus zaterdag overdag was ik in de speeltuin, deed ik tikkertje, ging ik van de glijbaan en duwde ik de schommel. Heerlijk.

De afspraak nadat ik bij mijn zus ben geweest, is met een beroemde Japanse pianiste. Vind ik best wel stoer. Waarom ik een afspraak met een beroemde pianiste heb?

Niet omdat ik zo muzikaal ben. (Ik houd van muziek, maar het is voor anderen moeilijk om te houden van de muziek die ik maak. Dat geeft niet. Ik zing, neurie en trommel er toch wel op los, genoeg momenten waarop dat anderen niet stoort.)

Niet omdat we zo’n leuke oude pianola hebben. Ja die hebben we wel, maar dat weet ze niet, en bovendien istie een beetje vals.

Niet omdat ik Japans wil leren (hoewel ik dat best wel leuk zou vinden), of omdat ik een nieuwe jurk voor haar ga ontwerpen (dat kan ik niet, denk ik, nog nooit geprobeerd) of omdat ze vroeg met pensioen wil en wil weten hoe ik dat aangepakt heb (dat wil ik haar overigens best vertellen).

Nee, de pianiste komt een paar dagen cd-opnames maken bij ons om de hoek. Zij en haar collega’s hebben een uitvalsbasis nodig. Ik help onze buren met hun airbnb. En dat is de airbnb waar de muzikanten komen logeren en relaxen. De buren zijn er niet dus ik zorg voor de schoonmaak van het huis en de ontvangst van de gasten. Dat schoonmaken is niet mijn lievelingsdingetje, helemaal niet. Toch valt ‘de buren helpen met hun airbnb’ voor mij onder ‘leuke dingen doen’. Waarom?

Ten eerste: we wonen op een mooie plek en de buren hebben een schitterend huis. Het is elke keer weer leuk om mensen rond te leiden in het huis waar ze een paar dagen logeren. Mensen vallen van de ene verbazing in de andere, dat begint buiten al. En ze worden steeds enthousiaster. Daar word je gewoon blij van. Dus als ik de kamers stofzuig, denk ik aan de verrukte reacties die ik straks weer te horen krijg en dan is het leuk om de kamer zo mooi mogelijk te maken. Bovendien is het een goede gelegenheid om uit volle borst te zingen zonder dat ik iemand stoor, maar dat terzijde.

Ten tweede: ik leer door de airbnb allerlei nieuwe mensen kennen. Van een Duitse professor via een Amerikaanse tattoo-artist tot nu dus een Japanse pianiste. De contacten zijn niet diepgravend of zo, maar het is leuk om die mensen even te spreken. Ik heet ze welkom na een vaak lange reis. Ik help ze een beetje op weg in de stad, geef ze tips over bezienswaardigheden, restaurantjes en het openbaar vervoer. Dan ontstaan er leuke gesprekjes met mensen die ik anders waarschijnlijk nooit zou ontmoeten, en daar houd ik van.

Zo valt helpen met de airbnb absoluut onder ‘leuke dingen doen’. En omdat ik er ook nog een vergoeding voor krijg van de buren, valt het zelfs in de categorie ‘leuke dingen waar ik geld mee verdien’. Het past dus precies in mijn plan voor mijn voorproefpensioen.

Ik heb trouwens nog wel een vraagje: we willen dat mensen echt relaxed aan kunnen komen, dus we zorgen dat er altijd wat te drinken in de koelkast staat, en dat er wat te knabbelen is. Het drinken vind ik niet zo moeilijk om te kiezen (een sapje, een biertje en een wijntje; koffie, thee en soep kan er sowieso gemaakt worden), maar het ‘te knabbelen’ vind ik lastiger. Ik wil niet dat het snel bederft. Je weet immers nooit of mensen het opeten en ik wil voorkomen dat er eten weggegooid moet worden. Soms heb ik chippies of kaaskoekjes of stroopwafels, maar ik kan hiervoor nog wel wat inspiratie gebruiken. Iemand tips?

"Ik heb geld gespaard en nu ben ik het aan het opmaken"

Hoe je het ook wendt of keert dat is wel wat ik aan het doen ben: mijn gespaarde geld opmaken. En ik begrijp dat het de vraag oproept of dat nou wel zo verstandig is. Die vraag speelt ook af en toe bij mij.

Dinsdag publiceerde Lonneke van Project Lonica een interview met mij. Ze maakt een interessante serie over pioniers. Ik vind het leuk dat ze me daarvoor wilde interviewen en ben heel benieuwd naar de volgende verhalen in de serie. Daar zitten volgens mij heel inspirerende personen tussen. Daar moet ik nog even op wachten, maar ik haal ondertussen al wel inspiratie uit de reacties op het interview.

"“Ik heb geld gespaard, en nu ben ik het op aan het maken” is eigenlijk wat ik hier lees. Niet echt iets waarvan je denkt: dat moet ik ook doen, wat slim! Ik zou het andere mensen niet aanraden."

Het klopt: ik maak gespaard geld op. Als ik zo doorga, ben ik over dik vijf jaar hartstikke blut. Dat vind ook ik niet iets om andere mensen aan te raden. Het is dan ook niet het complete verhaal. Er missen twee belangrijke elementen:

1. Ik geef mijn gespaarde geld bewust uit.
Dat vind ik een absolute aanrader. Hiervoor deed ik misschien niet heel onverstandige dingen met mijn geld, maar ik zette het ook niet echt optimaal in voor mijn geluk. Als ik iets wilde kopen, keek ik of ik het me kon veroorloven. Als dat zo was, kocht ik het. Nu vraag ik me twee dingen af: Kan ik het me kan veroorloven? én Waarom wil ik dit?
(Wil ik het echt? Wil ik het zelf? Wat wil ik ermee bereiken? Wat is het me waard om dat te bereiken? Kan ik het op een andere goedkopere manier ook bereiken?)

Ik heb me die vragen bij mijn voorproefpensioen ook afgevraagd. De antwoorden zijn:
Ja ik kan me dit - een beperkte tijd - veroorloven.
Ik wil dit om tijd en energie te hebben om dingen te kunnen doen waar ik gelukkig van word. Dat wil ik zelf heel graag en doordat ik afgelopen jaar mijn levensstijl heb aangepast kan het relatief goedkoop. Ik heb vóór ik dit besloot, gezocht naar manieren om met mijn toenmalige of een andere baan gelukkig te zijn, dat lukte steeds minder goed. Dit leek me een geweldige optie.
Ik neem een risico door mijn baan op te zeggen terwijl ik over vier jaar weer een inkomen nodig heb. En dat vind ik ook echt wel spannend. Maar ik zag ook een ander risico en dat was dat ik steeds ongelukkiger zou worden in mijn baan, steeds minder goed en productief, en op die manier mijn baan zou verliezen.

2. Ik ben bewust bezig met hoe ik geld verdien
Ook dat is een absolute aanrader. De baan die ik had, slurpte al een paar jaar veel energie en vrolijkheid. Ik was dus al wel een tijdje op zoek naar hoe ik dat kon verbeteren, maar m'n baan opzeggen kwam nooit in me op. Nou wil ik niet zeggen dat iedereen die een bad-office-day heeft meteen z'n baan moet opzeggen. Maar waarom de optie niet in het scala van mogelijkheden opnemen? Bekijk eens eerlijk wat de consequenties en alternatieven zouden zijn. Ik denk dat de optie vaak af zal vallen (en dan weet je ook waar je het voor doet), maar ik denk ook dat de consequenties sommige mensen mee zullen vallen. En misschien is er wel een variant die goed bij je past: een dag minder werken, vakantiedagen bijkopen, een tijdje onbetaald verlof ...
Een baan, en de baan die je hebt zit heel vaak in een standaard-plaatje in je hoofd. Maar misschien zijn er ook wel andere opties. Ik verdien nu een heel klein beetje geld op andere manieren dan met mijn baan. Het is nog lang niet genoeg, maar ik heb nog wat tijd. Ik vind het leuk om er over na te denken: hoe ga ik voorzien in mijn levensonderhoud? Ik wil elke dag eten, een dak boven mijn hoofd, gezondheidszorg, en nog wat leuke dingen. Als ik daar niet zelf direct voor kan zorgen (door graan te verbouwen en zo) dan moet het op een andere manier. En welke manier dat is, ligt in principe volledig open.

Dat ene schakeltje

Zonde. Ik zit (zat, gisteren, maar er was geen wifi in de trein om dit te publiceren) in een te koude trein terwijl het buiten heerlijk weer is. Mijn fiets staat thuis, met gerepareerde ketting. Toen ik zaterdag vertrok naar mijn ouders was die reparatie nog net niet af. Er was één schakeltje dat dwars lag, of eigenlijk klem zat. Met geen mogelijkheid kreeg ik hem losser. En dus ging ik zonder mijn vouwfietsje de trein in voor een lang weekend bij mijn ouders en moet ik nu ook weer het hele stuk met de trein terug in plaats van (deels) op de fiets.

Mijn ketting liep in de afgelopen weken steeds vaker van de raderen tijdens het opvouwen van mijn fiets als ik niet oplette. Ik had inmiddels een techniek ontwikkeld om het te voorkomen. Maar dat was meer uitstel van executie dan een structurele oplossing. De ketting was gewoon te veel uitgerekt. Dus we hebben een nieuwe ketting gekocht, er een paar schakels tussenuit gehaald en de ingekorte versie op mijn fietsje gelegd.
We kozen voor een goedkope ketting. Als hij lang meegaat is dat mooi meegenomen en als hij snel blijkt te verslijten, weten we dat het voor mijn fietsgedrag loont om uit te zoeken welke ketting de allerbeste is voor een goede prijs.

Meneer heeft me zaterdag geholpen, maar moest op een gegeven moment weg naar een afspraak. Dat ene dwarse schakeltje zag ik pas daarna. Het lukte mij vervolgens niet om hem goed te krijgen. Hij kwam zaterdagavond laat thuis en heeft zondag het schakeltje losser gemaakt. "Gewoon simpel een beetje wrikken," appte hij op mijn vraag "Hoe dan?". Het voelt wel een beetje suf dat het mij niet lukte, en ik voel me extra gefrustreerd dat ik nu daardoor niet door het lekkere weer kan fietsen. Daar staat tegenover dat ik langer bij mijn ouders was, want korter onderweg en dat mijn vader me van het station heeft gehaald en gebracht. Die autoritjes zijn altijd goed voor fijne gesprekken. En ik kan ook nog dit stukje tikken in de trein. Elk nadeel heb z'n voordeel.

Comfortabel

Toen ons abonnement om op het wereldwijde web te kunnen komen afliep, bereidde ik me voor op een telefoontje om korting te vragen. Dat zit niet helemaal in mijn comfortzone zal ik maar zeggen. In eerste instantie was ik dan ook opgelucht toen ik zag dat onze aanbieder geen kortingsactie meer had voor nieuwe abonnees. Dan had bellen met de vraag waarom langsfladderende, misschien wel one-abonnement-stand-klanten wel beloond worden en loyale trouwe klanten niet geen zin, en hoefde dat dus niet.

Ik zag vervolgens dat alle abonnementen die aangeboden werden duurder waren dan ons lopende abonnement. Dat maakte dat ik in tweede instantie er toch wat minder blij mee was. Ik verwachtte namelijk dat wij ook meer zouden moeten gaan betalen als onze abonnementsperiode was afgelopen. Ik besloot het even aan te kijken. Inmiddels zijn we drie maanden verder en betalen wij nog steeds de oude prijs terwijl alles nog naar behoren werkt. Daar ben ik blij mee. Soms hoef je even niets te doen en niet uit je comfortzone te komen. Lekker toch?!

Lage huisvestingslasten

'... tot nu toe niet helemaal helder en goed gedaan' schreef ik over mijn huisvestingslasten in de samenvatting vorige week. Daarmee doelde ik op een beschrijving. Maar eerlijk gezegd was het niet alleen de beschrijving die niet helemaal helder en goed was. Lees en huiver (en haal daarna weer opgelucht adem).

Toen ik besloot met voorproefpensioen te gaan, bedroeg mijn hypotheekschuld 80.000 euro. Na wat wikken en wegen besloot ik honderd euro per maand te reserveren voor de aflossing op die aflossingsvrije hypotheek. Vervolgens had ik een brainwave en besloot ik het totaalbedrag van wat ik bij elkaar zou 'sparen' tijdens de verwachte looptijd van mijn voorproefpensioen in één keer af te lossen. Daarmee werd mijn hypotheekschuld 75.000 euro. Ik nam de honderd euro wel op in mijn uitgavenoverzichtjes per maand om de aflossing (die na mijn voorproefpensioen zou moeten doorlopen en zelfs hoger zou moeten worden) op mijn netvlies te houden. So far, so good.

Wat ik niet opnam in die overzichten, en ook nergens expliciet beschreef, is hoe het zit met de te betalen hypotheekrente. Dat komt waarschijnlijk doordat het plan rond die rente niet zo strak was (en nog steeds niet is eigenlijk). Voor de eerste twee jaar van mijn voorproefpensioen had ik daar nog een reservering voor staan. Voor de jaren daarna wist ik het eigenlijk niet zo, maar ik had het idee dat het wel goed zou komen. Iets met de rente die ik zou ontvangen op mijn spaarrekeningen, misschien nog een meevallertje hier en daar, en ik had ook nog een grote reservering 'klussen' waar het desnoods vanaf kon als het echt nodig was*.
Ik weet werkelijk niet waarom ik het niet verder doordacht heb. Verder heb ik alles tot op de cent door zitten rekenen in excelletjes, maar hier bleef het hangen bij wat vage aannames. Raar. Misschien omdat er iets in mij dacht dat ik het toch niet langer dan twee jaar vol zou (durven of willen) houden?

Ik had het dus niet zo strak in mijn hoofd en al helemaal niet 'op papier'. Ik heb zodoende ook de door mij ontvangen rente van afgelopen jaar niet zo strak voor de betaling van mijn hypotheekrente vanaf het derde jaar gereserveerd. Vanaf nu ga ik dat wel doen. En ik ga ook maandelijks een bedragje van mijn budget reserveren voor hypotheekrente. Tot nu toe hield ik elke maand wel wat over van mijn budget. Dat zal dus wat minder worden. Vind ik niet leuk. Maar het is wel zo realistisch. Want ik weet inmiddels dat ik dit langer dan twee jaar vol wil houden. En dat kan, en dat vind ik dan wel weer leuk.

Naast rente en aflossing moet er natuurlijk ook nog belasting betaald worden en hebben we een verzekering voor het huis. Dat betalen we van de gezamenlijke rekening en is dus verwerkt in de 700 euro die ik maandelijks aan de gezamenlijke rekening overmaak.

*Nog even wat toelichting op de uitwisselbaarheid van de posten klussen en hypotheek (waarmee ik ook antwoord geef op een vraag die Mom4life laatst stelde naar aanleiding van mijn blogje over een extra aflossing): Voor mijn gevoel vallen 'klussen' en 'betalingen aan mijn hypotheek' in dezelfde meta-categorie: 'huis', net als 'onderhoud'. Het klusgeld is voor niet-noodzakelijke projecten. Binnen de meta-categorie huis kan ik ermee schuiven. Omdat hypotheek (en onderhoud) wel noodzakelijke posten zijn, mag ik dat geld van mezelf niet naar andere huisposten schuiven. Klinkt dat een beetje logisch?